Tybeert

Mijn hele bewuste levensloop ben ik eigenlijk al wel gewent dat mijn naam voor de meeste luisteraars een dusdanige abstractie heeft dat ik voor de meest uiteenlopende anagramgrammen of gedeeltelijk fonetisch vergelijkbare namen ben uitgemaakt.
Voor kort kreeg ik zowaar een email bericht van een naam genoot die op zoek was naar de werkelijk inhoud van zijn naam. In zijn email biechten hij meteen op dat de zijne een samenvoeging was van enkele vernoemingen. Hij was van een iets oudere leeftijd dan mij en was met name opzoek naar of hij niet zijn hele leven een betekeningloze naam heeft gedragen. Voor mij was de email een goede aanleiding er eens werkelijk achter te komen waar de naam vandaag komt. Ik had wel zo mijn vermoedens maar echt concrete feiten heb ik nooit onder ogen mogen zien. Lang leven internet want na een korte zoekt tocht kwam ik zowaar een referentie tegen waar mijn naam in voor kwam. De grap van het document waar ik dit in had gevonden was dat het een naam is die met name zijn verbale kracht had in de middel eeuwen wat automatisch betekend dat met name klinkers wel eens verschillen of waren samengevoegd om een bepaalde gekke klank te kunnen vormen. Mensen hebben in het verleden historisch gezien mijn naam nog niet eens zo gek vaak verkeert herhaalt. Ik blij en mijn naam genoot ook. Zijn naam betekende zeker wat en de mijne ook.

Na dit alles te hebben geaccepteerd en het niemand meer kwalijk te nemen dat ze na 4 keer nog steeds niet weten hoe ik heet ben ik deze week toch verbaast over een interpretatie van mijn naam. Na afgelopen vrijdag vond de politie het nog nodig mij te informeren over geluidsoverlast. Ik eerste instantie zag ik niets tot dat ik opmerkte dat de aangeboden folder ontbrak in de enveloppe waarna ik zoekend er ineens achter kwam dat de naam op de brief er wel merkwaardig uitzag. Het woordbeeld klopte maar daar hield het ook meteen mee op. "Aan: Dhr. Tiezer" Ik weet dat ik niet een erg toffe buur was die avond maar om me nou meteen een fonetisch engels een plager te noemen :-S

Dance classics

Ben een beetje een late bloeier maar nu sta ik versteld van mijzelf dat ik dit nummer nog niet kende. Nummers als 'Funkin' For Jamaica' van Tom Browne en 'Can you Feel it' van Mr. Fingers waren altijd al dance classics waar je mij voor wakker kon maken. Toch komt er zowaar één bij die in alle opzichten helemaal aansluiting vind bij mijn voorliefde voor de vierkwartsmaat en groovy vibes. Marvin Gaye met 'Got To Give It Up' is veel te lang, veel te groovy, de tekst is te briljante, hij is gewoon te! Maar ook sooo good :-D

I used to go out to parties
And stand around
'Cause I was too nervous
To really get down
And my body yearned to be free
So I got up on the floor and found
Someone to choose me
No more standin' along the side walls
Now I've got myself together, baby
And I'm havin' a ball
Long as you prove it
There's always a chance
Somebody watches
I'm gonna make romance
With your body, ooo baby, you dance all night
Get down and prove it, feel all right
. . . .
[repeat and fade:]
Keep on dancin'
Got to give it up

[ervaar het zelf ;-)]

Ontspannen

Sinds een korte tijd doe ik in kader van mijn geheugen oefeningen actiever ontspanningsoefeningen. Ik merk aan mijzelf en aan mijn omgeving dat de uitwerking daarvan erg positief is. Niet altijd makelijk om zelfvertrouwd en ontspannen te zijn maar als mij dat lukt lijken dingen zich als vanzelf te voltrekken en soms een grappige kettingreatie in werking te zetten.

Luisterend naar Marvin Gaye in mijn pyjama lekker na te genieten van de vruchten van het weekeind durf ik niet te zeggen dat ik er zin in heb om weer een week loonslaaf te zijn maar weet wel dat ik me met het gevoel dat ik nu heb en van plan ben vast te houden het een heel eind ga schoppen.

Update: Te kritisch

Het is al weer een tijdje geleden dat ik mijn vooruitgangen heb laten zien met betrekking tot mijn schilderkunsten. Nu moet ik toegeven er de laatste paar weken ook niet erg veel aan te hebben gedaan maar toch wel een beetje ben opgeschoten. Wat ik gewoon weg nodig heb is meer daglicht. Dat ééne uurtje per middag dat ik ter beschikking heb is nou net niet genoeg flink aan te pakken. Ik heb inmiddels in ieder geval de huidtint aandig onder de knie en ben begonnen met de contrasten. Maar toch ben ik nog erg ontevreden. Ik wou hierna toch nog ééntje maken, het is dus een studie ;-)

Broken flowers

Vandaag was weer een dag zoals die wel vaker zijn op vrijdag, lang. Gelukkig zou ik mijzelf gaan trakteren op het kijken van een film. Ondanks dat een vriendin in verband met de overvloed aan winters weer vandaag niet in mijn gezelschap was snelde, glibberend eigenlijk, ik mijzelf toch rond 19:30 naar het filmhuis.

De verhaal-lijn van 'Broken Flowers was eigenlijk zo eng dun dat ik zeker weet dat elke andere Hollywood director de diepgang van het plot zouden hebben verpruts met een happy end. Eigenlijk was het gewoon heel simpel. Een zoektocht naar aanleiding van een brief waar in stond dat Don een zoon zou hebben. Don was een eeuwig vrijgezel in trainingspak die dus danig gedemotiveerd was dat een geflipte buurman hem hielp zijn onderdrukte nieuwsgierigheid tot een zoek tocht te transformeren. Met een bos roze bloemen en net in pak volgt hij netjes het door de buurman geconstrueerde plan op wat naast grappige momenten met name tot gevolg had dat hij aan het eind van de film in ieder backpacker in trainingspak zijn naar hem op zoek zijnde zoon zag. Met als afsluiter een lekker anti-climax was dit wel een film die de moeite waard was even bij de aftiteling bij na te genieten. Erg lekkere muziek bij deze film trouwens ;-).

Bij thuiskomst was het plan nog even lekker relaxt wat te lezen en te schrijven maar concentratie is me deze avond niet gegund. Mijn buurman is normaal gesproken wel van de harde muziek wat op zijn tijd heel irritant kan zijn. Toch is dat op zijn tijd best dragelijk. Vanavond echter hoor in in het trappen huis en vanuit buiten uit zijn appartement een soort van lage toon sinus. Op zich ook niet erg, maak me er zelf ook vaak genoeg schuldig aan als ik bijvoorbeeld naar een film kijk war veel bas in zit. Dit echter duurt, terwijl ik dit schrijf, zeker al dik twee uur. De lucht in het trappenhuis trilt behoorlijk om maar te zwijgen over de voordeur van de beste man. Na herhaaldelijk lang aan te hebben gebeld en te hebben geklopt lijkt het alsof hij of dood met een overdosis ligt in zijn kamer of dat hij er gewoon weg er niet is.Voor dit uitzonderlijke geval heb ik dan toch maar eens de sterke arm van de politie ingeschakkeld die tot mijn grootte verbazing daad bij woord voegt. Maar ja, ook voor hun gaat de deur niet open en ligt de kwestie nu bij een hulp officier van justitie. Als dit nog lang duurt ga ik maar even me ergens bezatten in de stad.

Edit:
Lol, 3 agenten 1 officier van justitie bij mij in de galerij in beukent op de deur van mijn buurman met hamer, koevoet en grote zware kistjes. De deurpost is wel aan gort maar de deur nog steeds netjes op zijn plek. Wonder boven wonder heeft de lawaai die de legale inbraak veroorzaakte er wel voor gezorgd dat de dude heel kort weer even uit zijn heroïne rush wakker werd en in staat leek in ieder geval het geluid uit te zetten. De deur bleef echter dicht. rare jonge die buur van mij. Ik kan in ieder geval eindelijk lekker gaan slapen :-P

Moe

Sommige dagen zijn leeg, sommige dagen overvol. In beide scenario's lijkt de energie mij te kort te schieten om er een noemenswaardig of memorabel gebeuren van te maken. De nachten/avonden daarentegen lijken stabieler van aart. Het in een goede atmosfeer praten met vriend, collega of... lijkt altijd wel energie voor te vinden te zijn. Eten en op tijd naar bed gaan is dan meestal erg ondergeschikt met alle gevolgen van dien. Naast de afwezigheid van regelmaat zijn emotionele demonen en sociale gebeurtenissen de dingen die mij beroven van mijn kracht.

Maandag heb ik bijvoorbeeld mij mogen mengen in diverse diepgaande gesprekken in gezelschap van (zeker achteraf) mooi mensen. Afgelopen dinsdag eens lekker casual kunnen praten met een vriendin en vanavond lijkt het erop dat ik even op ziekenbezoek moet. Donderdag heeft als vooruitzicht een mengsel van bier en vertier waarop de vrijdag ik (hopelijk) mag gaan lachen bij de cinema.
Dit in combinatie met weinig slapen, 9 uur starten met werken, lange middag pauze waar ik alles moet doen wat anders niet kan of gebeurt om daarna weer tot 9 uur te werken maken mij op dit ogenblik een beetje moe.

Zoals ik het nu zie word het eens tijd voor een meer regelmatig leef patroon die mij in ieder geval bovenstaande tot uitvoering kan blijven brengen zonder hiervoor lichaamsgewicht en conditie in te hoeven leveren. Deze keer maar eens voor mijn (avond) werk gaan eten. Kijken of dit wat op gaat leveren ;-)

Edit:
Naderhand lees ik dus de definitie van Moe n.a.v. het plaatje wat ik erbij heb gezocht. Heerlijk spelen met woorden.

The fool

I Love NY

Wat een t-shirt wel niet allemaal teweeg kan brengen. Na een iets uit de hand gelopen samenkomst van vrienden bij mij thuis kwamen we aan in de Boemel. Ik trok mijn trui uit en stond met mijn te kleine 'I love NY' t-shirt wat te swingen en te kletsen. Een paar Belgen of Limburgers waren meteen erg gefascineerd door de opdruk van mijn shirt en begonnen onophoudelijk, onverstaanbaar en om ste beurt tegen mij aan te babbelen. Een, er als een junk uitziende, moeder reed op een gegeven moment lascief tegen me aan waarna broer lief zat op te scheppen dat hij 11 jaar in de gevangenis heeft gezeten. De zoon stond er maar bij en lachten er naar. Na de vrouw er op attent te hebben gemaakt dat het die avond met haar niet niet tot de coïtus zal leiden leek dit voor haar en al haar familie leden reden om te gaan vertrekken. Deze aandacht kwam dus helemaal voort uit het feit dat hun iets met het zuidelijke gedeelte van Amerika hadden. Het waren dus echte rednecks, white trash of hoe je et ook wil noemen.

Later bij een ander café ontkwam ik er niet aan commentaar te ontvangen over mijn t-shirt. Na een paar potjes tafel voetbal, een kinky bluf van een jonge studente en het drinken van gekregen bier leek de avond er definitief op te zitten voor de vrienden die het tot dit punt met me vol hadden gehouden. We wandelde huiswaarts omdat ik thuis nog iets moest ophalen om later te kunnen geven aan mijn meest favoriete bar vrouw. Gedag werd gezegd en ik liep solo naar mijn volgende bestemming.

Daar was de sfeer ook helemaal goed. Iedereen lachte en ik kon dan eindelijk lekker dansen. Mijn geest was alleen niet erg helder meer en herinneringen van mijn verblijf daar zijn een paar bizarre flarden. Zo heb ik in ieder geval weer een biertje gekregen van iemand, riemen met een meisjes omgewisseld, leeftijd raad spelletjes gespeeld, iemand heel verlegen gemaakt en me ergens onwijs stompzinnig aan lopen stellen. Wat me in de loop van de gehele avond in ieder geval erg opviel was dat ik voor iedereen om me heen erg toegankelijk was. De referentie naar mijn t-shirt leek daarbij een grote rol te spelen.

Vandaag was zwaar, de kater van o.a. het gratis bier hielpen niet echt om er bij het verplichte familie dingetje een dol feestje van te maken. Gelukkig was ik weer op tijd thuis om vandaag af te kunnen sluiten in pyjama, m&m's en een goede film (Christiane F.).

Genieten: zaterdag

Twee espresso's, de hele inhoud van mijn boiler over mijn naakte lichaam laten stromen, half aangekleed nog een bakje crusllie gegeten en maar niet helemaal weten te starten met mijn dag. Zo dadelijk een visje halen op de markt en een paar kleine boodschappen in de supermarkt.

Zalig zo'n zaterdag. Jammer dat het weekeind maar zo kort is, tegelijkertijd ook weer niet. Daar waar je weinig van hebt kan je meer van genieten.

Genieten!

Oogst van het onvermijdelijke

voor dat het weekend dan werkelijk definitief is nog even een kort stukje over de dag van vandaag in loon dienst. Mijn voornemen geen verantwoordelijkheid meer te nemen werkt. Werkt in ieder geval op het niveau dat ik het voor mij zelf kan rechtvaardigen te lang een privé gesprek op een werk telefoon te voeren terwijl mijn collega's zwoegen voor loon. Ik dingen doe die ik leuk vind en voor de rest alleen adviseer over hoe iets zou moeten of zou kunnen zijn gebeurt.

Vandaag was mijn persoon weer even aan de orde in de hogere regionen van de organisatie. 29 november is wel erg snel galmde in het 'Grand Café'. Iets waar ze dus niet over hebben nagedacht en naderhand een beetje van zijn geschrokken. Ik voorzag dit eigenlijk meteen al na het eerste bizarre gesprek en lijkt nu tot uitkomst te komen. Uit financieel oogpunt kan me geen verlenging worden aangeboden, iets dat ik wel snap. Toch zijn mijn diensten nog wel gewenst dan wel niet vereist.

Ik heb naderhand erg hard stiekem in een hoekje moeten lachen om de kronkels die ze nu maken. Het charismatische gezag (waar ik een beetje van walgde) is nu weg. Door middel van sympathie word er gesuggereerd dat ik MAG blijven werken maar dan, zoals de andere, op flexibele basis. Op de opmerking dat ze mij maar een voorstel moeten doen word paniekerig gereageerd. Ik zeg niets toe en beslis voorlopig nog minder. De oogst van dit alles is in iedergeval zelfvertouwen.

Maar bovenstaande in combinatie met dat ik gisteren een erg goed gesprek had en later aan mocht sluiten bij een erg gezellig gezelschap heeft als resultaat dat ik in ieder geval depressief loos het weekeind kan vieren. Één enkel verplicht nummertje en verder lekkere weersvooruitzichten en keuze uit wat te gaan doen. Denk dat het in ieder geval iets gaat worden met dansen en genieten.

Have a nice weekend ;-)

Nog ff doen alsof

Drie weken nu, weinig slaap en geen honger. Sombere gedachten dwingen mij afleiding te zoeken. Afleiding die ik met name kan vinden in het werk waar ik nu het tegenovergestelde voor aan het voelen ben als liefde. Ik voel me een twijgje die zijn buigzaamheid aan het verliezen is en op een definitief figuurlijk en werkelijke manier op knappen staat. De grote frustratie van dat mijn buigzaamheid een prijs heeft die voor als vanzelfsprekend word aanschouwd. Het is kennelijk heel normaal om ALLEEN maar te werken voor een onderbetaalde, ondergewaardeerde baan. Dat er een soort van neo-aristocratie bestaat waar je in een tijdperk van het individu nog steeds moet buigen, buig voor uw meester!

Mijn psyche is weer spelletjes met me aan het spelen.

Opnieuw blijf ik op zoek naar de plek waar ik moet wezen. Werken voor geld is daarbij vanzelfsprekend maar zodra dit ten kosten gaat van daar waar je voor werk gaat er iets mis. Waarom zou ik nog tijd en energie steken in een plek waar ik sowieso alleen gewenst ben voor het eigenbelang van een ander en dubbelzinnige motieven. Waarom zou ik me moeten verantwoorden voor als ik de verantwoordelijkheid van een ander eens niet neem en alles in het honderd lijkt te lopen.

Sinds vandaag weet ik het zeker, het is klaar, het is over. Het twijgje is gebroken en iets verderop groeit een boom. Ik kijk uit over de horizon en zie alleen nog maar nieuwe wegen die ik kan bewandelen. Het volgende obstakel is enkel een kwestie van keus en lef. Stappen voor plannen worden gezet, procedures voor zekerheid worden gevolgd en de wandeling naar de vruchtbare grond aan de horizon is begonnen.

Nu alleen nog ff tot de 29ste doen alsof :-P

Onthouden: Oef.4. 'Een geheugenschilderwerk maken'

Met onze verbeelding kunnen we surrealistische en gemakkelijk te onthouden beelden oproepen. Bij deze oefening zullen we de ze geheugentechniek oefenen door een levendig beeld te 'schetsen' van een voorwerp op een boodschappenlijstje. We maken hierbij gebruik van 'morphing' waarbij we de uiterlijk zo veranderen dat het een diepere indruk maakt en dus gemakkelijker te onthouden is.

1. Denk aan een appel, met zoveel mogelijk detail. Is de appel rood of groen, groot of klein, zitten er butsen op of niet, is hij rijp of onrijp? Probeer, terwijl u deze overweging maakt, een realistisch beeld te creëren van een appel.

2. Kijk nog eens naar het voltooide mentale plaatje. Kunt u de appel wat karakteristieker maken? U zou er bijvoorbeeld een gigantische appel van kunnen maken, zo groot als een bal die u naar huis zou kunnen dribbelen. Of geeft de appel een menselijk trekje. Op wie zou hij dan lijken? Op iemand die heel gezond is of iemand met appelwangetjes?

3. Neem nog een voorwerp van het lijstje, zoals eieren, en pas hier dezelfde techniek op toe. Doe hetzelfde met nog vijf voorwerpen. Ga naar de winkel en kijk of u uw 'virtuele boodschappenlijstje' nog hebt onthouden. Gebruik de mentale plaatjes als uitgangspunt. Probeer de volgende keer 10 voorwerpen te onthouden en experimenteer met variaties op de oefening.

Ben benieuwd, maar volgens mij doe ik het al een beetje zo.

Succes ;-)

Un Long Dimanche De Fiancailles

Zoals aangekondigd ben ik wederom getuige geweest van een bijna meesterlijk stukje film. 'Un Long Dimanche De Fiancailles' was zeer overduidelijk een product van de hand van Jean-Pierre Jeunet. In eerste instantie ergerde mij dit halverwege de film een beetje omdat dezelfde opbouw en ingrediënten werden gebruikt als in Amelie. In het tweede deel (na de pauze) kwam ik er echter achter dat dat helemaal zo erg niet was. Het is een formule die erg goed lijkt te werken voor de man omdat de climax van het verhaal wederom diep ontroerend was en mij een waanzinnige cocktail aan emoties bezorgde.

Het was echter een film die ik niet alleen had moeten kijken. Het was een film die in gelijkgezind gezelschap na afloop op zijn minst een een diepe blik in elkanders ogen waard was geweest. Het zelfde als van die momenten die het minst prettig zijn aan een vakantie alleen. Het missen van het kunnen delen van wat je op een speciaal moment voelt als je iets ziet, proef, hoort of gewoon weg ervaart. Mooie dingen moet je gewoon kunnen delen! Een dagboek voldoet hier maar ten delen aan en zal pas de emoties overbrengen als een dierbare het kan en wil lezen.

Voornemen is dus om 'A Very Long Engagement' deel uit te laten maken van mijn definitieve film collectie. Dit alleen al om in een betere atmosfeer er nog eens beter van te kunnen gaan (na)genieten. De anticlimax van dat de lampen meteen aan gingen bij het zien van de aftiteling brak de voldoening van het langzaam opgebouwde plot tamelijk abrupt af.

Amelie

Op één derde van de film wist ik het al zeker. Zeker van een subjectief feit van iets fantastisch, beeldschoons, volmaakt in haar ruwheid, reëel in haar abstracte vormgeving. Ik weet zeker dat ik nooit eerder een film heb gezien die ik heb gekeken alsof ik een boek lees. Mede door een taal barrière sloegen sommige bladzijde aan mij voorbij maar de boodschap, het onderwerp, de personages en alle ingrediënten van wat een verhaal een verhaal maakt zaten in de de film. Amelie!

De aanwezigheid van diegene waar ik deze film als verjaardagscadeau enkele maanden geleden aan heb gegeven leek zelfs aan mij voorbij te gaan. Eveline was er wel maar Amelie net iets meer. Genoeg aanwezig om mijn concentratie willoos over te geven aan de beelden die zich bewogen op het scherm en mooi genoeg om de moeite te nemen de helft van de film te moeten missen om er achter te komen waar het allemaal over ging. Misschien toch eens een cursus Frans nemen, al was het alleen al om mij minder te laten afleiden door tekst die de beelden moeten verklaren.

Om toch nog even door te drammen over wat ik vanavond heb mogen aanschouwen heb ik zoals het er nu uit ziet een geheel kosteloos een vervolg in het verschiet. Niet zozeer een vervolg op Amelie maar wel van de maker van dat meesterwerk. Recenties waarschuwen, waarschijnlijk oprecht, voor dat 'Un Long Dimanche De Fiancailles' het niet zal gaan halen ten opzichte van de vorige productie van Jean-Pierre Jeunet. Ik heb hem nog niet gezien maar vermoed dat mijn liefde voor Amelie niet snel zal worden overtroffen. We shall see.

Gelukkig was de beeldenstorm niet eeuwig en heb ik kort nog kunnen genieten van mijn gezelschap. Onder het genot van een rosé en goede gespreksonderwerpen liep deze hectische dag tot een eind.
Hectisch was hij zeker. Mijn wekker had er vanochtend, om te beginnen, al geen zin in wat resulteerde in dat ik mijzelf binnen 10 minuten vanuit mijn bed fris en fruitig moest zien te bewegen naar mijn werk. Het was me natuurlijk wel gelukt maar eens goed kijkend naar mijzelf mocht ik concluderen wel een andere trui had mogen uitkiezen om aan te trekken. Choco vlekken en een wat merkwaardige wasmand lucht vergezelde mij deze ochtend. Één uur voordat mijn vol geplande middag zou gaan beginnen werd iedereen om me heen wakker en overspoelde mij met werk. Ik maakte het af en kon 2 uur later beginnen met dat wat ik voor mijzelf had geplant die middag. Bij terug komst op het werk rond 6PM was het wederom het zelfde verhaal met als extraatje, een deadline. Bij het verlaten van het pand zie ik de witte schoonheid en vermoedelijke oorzaak van de haast om me heen, het is bijna volle maan.

Lekker onverantwoordelijk laat

Donderdag na het werk is het soms wel even leuk en gezellig om mensen waar je mee werkt eens op een andere manier te leren kennen. Zo ook afgelopen donderdag. Eer rare avond waar ik, een paar mensen waar ik wel eens vaker een biertje mee ga drinken en 3 nieuwe tot 4:30AM door ben gezakt. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik ergens rond 1:00AM naar huis zou gaan. Al was het alleen maar om het feit dat de volgende dag een gesprek geplant stond met mijn werkgever waar concreter zou gaan worden wat mijn rol binnen het bedrijf aangaande de toekomst zal gaan worden.

Kort samengevat is de avond te omschrijven als één waar mensen uren in de kou buiten hebben gestaan, mensen de trein hebben gemist en ik mijn bank ter beschikking had gesteld, er dronken korte romances ontstonden, werd gedanst, claim tickets voor jassen waren verwisselt, shooters gratig om het biertje werden aangeboden, shockerende verhalen werden verteld en een halve bekentenis werd gedaan. Heel apart in ieder geval en uiteindelijk lijkt het verder een vruchteloze avond te zijn geweest.

Vandaag (vrijdag) was verder ook wel raar. Met een behoorlijk slaap te kort en eigenlijk nog dronken brein was het gesprek wat ik met mijn werkgever had buitengewoon hypocriet. Het was net alsof vorig gesprek nooit heeft plaats gevonden en er werd alles aan gedaan om verstoorde relaties zo op te poetsen dat ik het gevoel zou moeten krijgen enorm te worden gewaardeerd. De nadruk lag letterlijk op dat mijn persoon zo werd gewaardeerd dat ze mij eigenlijk niet kwijt wilden. Echter zou om bedrijfsfinanciele redenen het niet anders kunnen. Verbazing was groot omdat twee weken geleden mijn persoonlijkheid niet meer werd getolereerd en ze daarom niet verder met mij wilde. Ja, ze willen nog een beroep op mij doen maar dan vanuit een flexibele overeenkomst.

Maar nu eerst weekend. Vooruitzichten zijn een bezoek aan Intwine en verder zie ik wel.

Play ahab

In reference to the novel character who relentlessly pursued the white whale, which is a metaphor for the unattainable or for what the searcher believes to be perfect. So playing ahab is searching for a specific elusive something among a vast group of the like.

Soms loop je tegen van die termen aan die je aan het denken kunnen zetten. Zoals 'play ahab'. Een paar woorden die afzonderlijk van elkaar heel wat anders betekenden dan samengevoegd in een (Engelse of slecht Nederlandse) zin. Play ligt dan wel voor de hand, spelen. Ahab daarentegen is een best grappig woord, naam eigenlijk. Zo is Ahab een koning van Israël geweest, de kapitein van een aantal schepen (Starbuck, Stubb en de Flask) in het wel bekende boek 'Moby Dick'. Verder is er een slang referentie naar Ahab die ergens samenhang heeft met dat zelfde boek, namelijk een liefhebber zijn van corpulente vrouwen.

Maar voor mij heeft de samenstelling betekenis. Ik blijft namelijk toch altijd op zoek naar een persoonlijke Moby Dick. In ieder geval op één aspect uit de piramide van Maslov moet er een ideaal bestaan waardoor de rest vanzelf mee lift. Ik blijf op zoek.

Besluiteloos, onproductief maar fit

Vandaag was weer de 2de dag van een week hypocriet werken. Merk dat ik er steeds minder zin in heb. Geen zin om op te staan wat mij normaal eigenlijk alleen goed lukt als ik eruit moet voor het werk. Op zoek naar nieuwe motivatie lijkt het beste plan. Maar wat, waarvoor zou ik naast mijn werk mijn bed uit voor willen komen. Er zijn genoeg zaken die daar voor in aanmerking komen maar in hoge mate absent zijn op het ogenblik.

Vanmiddag wel weer eens heerlijk gesport. Merk eigenlijk meteen dat ik daardoor erg goed in mijn vel ga zitten. De energie die ik er in heb gestopt krijg ik eigenlijk linea recta terug. Meteen helemaal op en top en zekerder van mijn persoon. Leuk was dat ondanks dat ik zeker 3 weken niet ben geweest geen gewichten hoefde bij te stellen. Sterken nog het leek zelfs wel alsof de 25 kilo voor het buikspier apparaat mij makkelijker af ging als normaal gesproken, so weird.

Suggesties voor motivaties om mijn bed uit te kunnen komen naast werk zijn natuurlijk van harte welkom ;-)

Museumnacht Amsterdam

Museumnacht is in feite een verkeerde benaming voor het fenomeen. Op zich is er een kleine overlap die ook plaats vind in de nachtelijke uren maar dat waren er maar twee. Twee uren waar waar door de planning van de Nederlandse spoorwegen maar een paar minuten van hebben mogen proeven. Een volgend jaar ga ik dat zeker anders doen. De sfeer was namelijk super. Beetje pre partyen in het museum op opzwepende easy beats (die mij erg deden herinneren aan de jaren dat ik mijn demo's plugde bij een daar lokale platen maatschappij, Amsterdam is weinig verandert in al die jaren) waarna het echte nachtleven ongetwijfeld tot bloei komt.

Het begin van de museumnacht begin voor ons bij Foam_Fotografiemuseum. Bij aankomst was er al een rij. Eindelijk binnen werden we verwelkomt met lekker muziek en een tentoonstelling van diverse foto reportages. De eerste verdieping stond in het teken van Annie Leibovitz. Een fotograaf die artiesten, politici en andere beroemde figuren in hun eigen atmosfeer heeft vereeuwigt. De opvallendste foto was er één van Norah Jones waar zij volstrekt ontspannen of erg bedachtzaam bezig was met, vermoedelijk, het componeren van een volgend wereld nummer.Aangenaam verdoofd vonden we een trap die ons bracht naar de eerste verdieping die als thema had 'Things as they are' (World press foto's). Tragische foto's, adembenemde skylines van bijvoorbeeld 9/11 en verder veel banale dingen zoals seksualiteit, honger en fragmenten van hoe de dingen zijn maar de wereld gewoon lijkt door te draaien. De tweede verdieping was er één van kunstzinnige interpretaties/uitbreiding van betekeningsloze foto's leek het. Het zou best wel eens de eerste solo expositie kunnen zijn geweest van Dennis Duijnhouwer maar moet toegeven daar minder aandacht aan te hebben besteed.

Op naar de volgende bestemming. Na het vinden van een route naar het Allard Pierson Museum kwamen wij binnen bij een minder hip gebouw waar ze in plaats van sfeer meer aandacht hadden besteed aan activiteiten. Het ontbreken van lekker muziek onderbrak een beetje de sfeer waar we inmiddels in geraakt waren. Desalniettemin was het museum best aardig. Een best volledige tentoonstelling van de oudheid kregen we daar op ons netvlies geprojecteerd. Het schilderen van een beeldje hebben we maar van afgezien (overigens niet het beelde op de foto, dit zijn drie 'Cyclade idolen') . Er zou ook worden gebodypaint ergens in het gebouw. Na haar gevonden te hebben was de teleurstelling van een nog niet eens half naakte dame best groot. We hadden lol wat niet onopgemerkt bleef door een gids die wat over assertief ons vriendelijk verzocht aan te sluiten of gewoon op te rotten. Na op eigen houtje de mummies te hebben bewondert hebben we haar advies opgevolgd en stond ons een lekkere avond wandeling te wachten naar dierenpark Artis.

Artis zou volgens ons en achteraf gezien in het programma een nachtwandeling langs de nachtbrakers van het park inhouden. Bij aankomst was er wel weer een lekker groove door een DJ maar ontbrak het in grote mate aan duidelijkheid hoe er deel genomen kon worden aan de wandeling langs de kooien. Toen de voorstelling begon in het planetarium besloten we daar ons suf te laten lullen door een knorrende student die ons interessante dingen vertelde en liet zien over ons zonnestelsel. Hij had humor maar de effecten van passief genieten van alcohol in je bloed begon zijn tol te eisen. Ligt beduusd herinnerde ik me tijdens de wandeling naar Artis dat we op Plantage Middenlaan een tuin gepasseerd waren. We liepen terug en genoten de laatste minuten van onze Museumnacht van gebakken pompoen, wederom heerlijke opzwepende Amsterdam grooves, onverwacht gezelschap, merkwaardige planten en bomen (zie foto voor de grootste pineapple op sterk water die ik ooit heb gezien), een ontsnapte muis en te creatief aangekleden tropische bomen. Thema van de Hortus was 'Evolution'. Volgens de kok was dat haar reden om enkel en alleen voor de vegetatie van pompoen te kiezen in plaats van proteïne rijkere burgers en worsten. De tuin zou in inder geval ca. 6.000 planten, struiken en bomen herbergen maar hiervan hebben we uiteindelijk misschien een kleine 20 de bordjes van kunnen lezen om de simpele reden dat het erg donker was.

Het was tijd om de laatste trein te pakken en ons te trakteren op of het nachtleven van Enkhuizen of in huiselijke omgeving bij te komen van een dag vol indrukken. Moeilijke keus maar ik koos toch nog voor een leuke babbel toen ik min of meer suf geworden door een te lange trein reis in het bijna noordelijkste puntje van Noord-Holland aan kwam. Twee uur later en een halve fles wijn verder werd ik wakker in zittende houding op de bank. Zeer verbazingwekkend, gebeurt mij nou eigenlijk nooit.

Na een nachtrust, een lekker frisse ochtend douche en drie vers gebakken croissants was een uitstapje naar de zee in Harchen de afsluiting van dit weekend. Het waaide super hard en het weer was naast bewolkt ook beeldschoon door wolkbreuken aan de horizon en de reflectie daarvan in de branding. Daarna was het tijd om te gaan. Onderweg naar het station in Hoorn nog een visje gegeten en als finale afsluiting een saaie treinreis terug naar Deventer.

Al bij al heb ik heerlijk genoten en is Museumnacht te Amterdam voor een volgende keer een heerlijke pre party die ik denk ik niet wil gaan missen. Zeker in goed gezelschap daarna lekker uitwaaien aan zee op een herfstdag deed me besluiten dit een meer dan geslaagd weekend te vinden.

Teyler museum & spare time

Zaterdag ochtend na een korte nachtrust mij zover weten te krijgen mijn bed te verlaten en aan het ochtend ritueel te beginnen. Vooruitzichten zijn goed. Weer leek bijzonder mee te vallen en dat geen ik deze dag van plan ben te gaan doen kunnen alleen maar bijdragen aan mijn persoon.

Zoals ik eerder schreef is het plan om naar Haarlem te reizen om daar de schetsen van de meester te bewonderen. Na een hartelijk welkom in Amsterdam door Sara en een voorkeursbehandeling bij het VVV kantoor om kaartjes te kopen voor latere activiteiten stonden we na een korte gezamenlijke treinreis later voor de ingang van het Teyler Museum te Haarlem. Op zichzelf een erg matig museum met wat op het eerste oog wat minder interessante voorwerpen leek te herbergt. Vandaag moesten er in ieder geval ook enkele schets te bewonderen zijn. Schetsen die in zijn eenvoud bijna niet te zijn herleiden naar de originele werken van Michelangelo. Wat mij met name opviel was dat de knelpunten in te maken werken werden bestudeert en werden uitgewerkt. Zo was er nergens een volledige schets van de Sixstijnse kapel te vinden. Wel veel knieën, ellebogen torso's en ogen. Wat ook erg opviel was dat door de chronologische volgorde goed zichtbaar werd dat schetsen een minder noodzakelijke manier werd om problemen bij het maken van kunt op te lossen. Waar de tentoonstelling begon met hele lichamen eindigde die in vage schetsen van ledematen in rare houdingen. Erg leuk was om te zien dat ik me niet hoef te schamen de meetlat mee te nemen in eigen werken. De meester maakte zelfs in zijn latere jaren gretig gebruik van de voordelen die meetkunde met zich mee brengt. Dit was een voorstelling, ook al was deze wat kleinschalig, een die zeker gaat bijdragen in mijn kunstzinnige ontwikkeling.
(Sorry van de matige foto's, maar het maken darvan was natuurlijk ter strengste verboden en is het om die reden bij een paar wazige gebleven)

Met tijd over waren we nog even wat tijd aan het verspillen op de een plein midden in Haarlem waar naast een markt ook enkele zon overgoten terrasjes aanwezig waren. Met de warme stralen van de zon wachtend op een terras bespreken wij de gang van het leven en laten ons een thee en een capachino serveren (ben eigenlijk espresso liefhebben maar de vergissing deze in Nederland op een terras te bestellen heb ik iets te vaak begaan). Plannen komen tot stand en een sightseeing tour door Amsterdam popt als beste naar boven. Hup in de trein, er weer uit, ons verbazen dat als ik in het westen ben samen met haar dat er weer ergens fik is, naar het Rembrandplein, Leindseplein zoeken, bier drinken, met vriendin van Sara praten waarna we licht aangeschoten ons bewogen naar het eerste te bezoeken museum van de Museumnacht Amsterdam.


To be continued...

Cultureel weekend

Soms zijn er van die momenten dat de planning van het één leidt tot een samenkomst van verschillende te ondernemen zaken. Zo ook dit weekeind. Nadat ik het vandaag lekker rustig aan ga doen ga ik me voorbereiden op een volle zaterdag waar ik mijzelf ga bloot stellen aan de meest uiteenlopende vormen van kunst.

De planning was dat ik samen met Sara mij ga begeven naar Haarlem waarop dit ogenblik o.a. een tentoonstelling van de schetsen wordt geëxposeerd over het mooiste kunstwerk wat ik ooit heb mogen aanschouwen, de Sixtijnse kapel door Michelangelo. In het Teyler Museum worden 90 tekeningen van de meester tentoongesteld die na een behoorlijke tijd opnieuw samen komen vanuit het British Museum, het Ashmolean Museum en het Teyler museum zelf. Toen we dit aan het plannen waren kwam Sara er achter dat toevallig deze zelfde zaterdag in het teken staat van 'De Museumnacht Amsterdam'. Helemaal leuk, goed en fantastisch. Wij gaan na Haarlem dus naar Amsterdam om daar voor een kleine bijdrage in de avonduren te genieten van de meest uiteenlopende kunsten die deze stad te bieden heeft. Welke musea wij gaan bezoeken weet ik nog niet en is iets waar ik denk ik vanavond wat meer tijd aan ga besteden. Er is vast wel iets waar ik altijd al eens naar toe had gewild maar tot op heden nooit naar toe ben geweest of alleen een jeugdige herinnering van heb overgehouden.

Word wel een beetje een overkill aan cultuur waar ongetwijfeld mooie foto?s uit voort gaan komen die op een later tijdstip eventueel voor interessante anekdotes kan zorgen.

Heb er helemaal zin, nu even hopen dat de inspanning niet gaan zorgen voor een ondragelijke hoofdpijn die ik bijvoorbeeld van gisteren heb overgehouden. Veel ibutjes mee nemen in ieder geval ;-)

Te kritisch

Grrrrr, denk je dat je het helemaal verkeert doet, begin je opnieuw en vervolgens blijf ik ontevreden. Morgen maar eens ijken wat de laatste poging doet met high lights en vouwen.

Necessitate

Ziek thuis, 5 gemiste oproepen, koffie, mailtjes sturen, terug bellen en voor ik het weet is de ochtend ver voorbij gepasseerd en ben ik druk geweest met werken en doen waar ik goed in ben. Altijd handig als je als callcenter beschikbaar kunt zijn of beter nog kunt bellen. Vandaag was beide onmogelijk door een één of andere fatale fout in de telefooncentrale. Ondanks dat de specialist ter plekke was, was mijn persoon voor coördinatie en kennis over de stand van zaken vereist. Inmiddels dus de accu van mijn telefoon leeg en nog 1 telefoontje verwijdert van de rust die ik eigenlijk nodig heb voor het revalideren van mijn hoofd. Nu mag ik toegeven dat de functie daarvan zich weer zich weer heeft hersteld.

De planning van vandaag loop behoorlijk in de mist. Ik zit nog in mijn pyjama en moet eigenlijk nog een kleine boodschap doen, de mislukte poging van schilderen opnieuw initiëren, lezen, brieven schrijven, CV mailen, bellen met organisaties, etc. Eerst maar eens gaan douchen en daarna even de stad in. Tussendoor ook nog een ei bakken en voor ik er erg in zal hebben is mijn dag alweer voorbij en lonkt de vrijdag ochtend mij tegemoet.

Laatste film, oktober

Vanavond was dan de laatste te kijken film in kader van de voorgenomen te kijken voorstelling in het filmhuis, 'The Machinist'. Een film die ik niet had willen missen. Het ging in principe alleen over de waanzin van een man die een jaar lang niet heeft geslapen en hoe de waanzin in zijn hoofd als was het werkelijk werd ervaren. De ophoping van verwarrende clues en de suggestieve beelden maakte van de film een spanningsveld waar de kijken (ik dus) tot op 10 minuten voordat de film eindigde gespannen naar bleef kijken. De grote grap was eigenlijk wel dat het verhaal naast dat het wat complex ook een erg duidelijk dubbele rode lijn had. Een dubbele lijn die elk moment kon samensmelten tot een duidelijke conclusie of hij gek was of dat het toch allemaal werkelijk gebeurde.
Ik had al wat over deze film gelezen en had reeds vernomen dat de hoofdrolspeler ver was gegaan om zich aan te passen aan de te spelen rol. Naast dat Christian Bale TE ver was gegaan toonde hij dat hij een waardig acteur was die zijn lichaam (nu extra opvallend) als waren het dat hij altijd zo depressief en dun was droeg.

Briljant in ieder geval en op een bepaald punt ook wel herkenbaar als je weet wat het betekend als je hersenen beginnen af te haken omdat slaap wel iets is was je een paar dagen geleden eigenlijk al had moeten doen, laat staan één jaar.

Verhoogt alert, rust

Genietend van een late wandeling langs de IJssel rond de klok slagen van de Lebuinuskerk van 12 uur overvielen mij momenten van rust. De duisternis van het water, het sinistere oranje licht van de lantarenpalen die het zicht op de heldere sterren van de nacht mij bestolen van hun schoonheid. Ik zat, wandelde en genoot van momenten van diepste stilte. Stilte die naast erg rumoerig ook rustgevend waren door de natuurlijkheid daarvan. Kabelend water, dat als waren het dat iemand in mijn nekt likt klonken. Vogel geluiden die van over het water mijn oor bereikte.
Plots uit het niets, uit het water, of vanuit een uit mijn gezichtsveld verborgen plekje verscheen een grote vogel. Wit/grijs, groot en rustig was het dier. Hij rees en ik hoorde de oplopende frequentie van het klappen van zijn vleugels waarna ik de vlucht volgde tot hij verdween in het donker van de nacht. Opnieuw zoekend naar de stilte kwam ik er helaas achter dat mijn voetstappen een katalysator waren voor geluiden die onwenselijk altijd aanwezig lijken te zijn. Een nog niet in gezichtsveld aanwezige aankomst van een trein bereikt mijn gehoor. Een naderende paar koplampen van een auto beloven mij de sowieso altijd al aanwezige mechanische geluiden. Een stinkende scooter -die in zijn kleinigheid het meest storende geluid maakt van alle- maakt het dat ik deed besluiten huiswaarts te keren en het eerdere als meditatie beelden mee te nemen naar mijn bed.