The 50ct (fooi) bouncer

Zoals de lezers van mijn nederig blogje reeds weten ben ik sinds enkele maanden nu vrijwilliger bij het Burgerweeshuis in Deventer. Eigenlijk heb ik daar nooit erg veel woorden aan vuil gemaakt om de reden dat het als je aan het werk bent als bijvoorbeeld massa tapper niet erg noemenswaardige dingen mee maakt. Ook weer wel maar niet iets waar een leuk verhaal van te maken valt eigenlijk.

Om een goed verhaal te vertellen moet ik eerst de historie in duiken over dat ik afgelopen woensdag voor de tweede keer werkzaam mocht zijn in het Burger café. De eerste keer was een groot fiasco omdat de belichaming van Tibart voor zeker 50% uit snot bestond. werken lukt dan wel maar als je dan twee dingen tegelijkertijd moet doen en dan ook nog moet gaan hoofd rekenen is het onvermijdelijk dat er kleine dingen aan de lopende band verkeert lopen. Denk dan aan te weinig wisselgeld terug geven, glazen laten vallen, gasten vergeten en ga zo maar door.

Afgelopen woensdag was ik uitgeslapen, ontspannen en leek alles als vanzelf te gaan. Dit succes leiden tot een telefoontje gistermiddag over of ik naast dat de bar dienst bij KRS-1 ook wou ondersteunen in het café. Conclusie was dat ik het café heb gedaan, drie mensen heb ondersteunt/afgelost in de zaal, glazen hebt gehaald in een meer dan overvolle zaal, ik portier en zelf heel ff uitsmijter heb mogen spelen. Dit laatste was dan wel weer leuk omdat ik voor het korte moment dat ik bouncer was zowaar een fooi kreeg.

Kort samengevat heb ik gisteren eigenlijk bijna alle operationele facetten van het Burgerweeshuis meegemaakt en was de avond naast vermoeiend precies dat waar ik mij het meest in thuis voel, gecontroleerd chaotisch/dynamisch. Weet nu zeker dat ik harder ga studeren en dat diploma sociaal hygiëne gewoon wil/moet hebben.

100% zomer

Zomer..., het is dan eindelijk zover dat we onze huid als grootste orgaan weer eens optimaal kunnen verwennen met de, voor het oog, onzichtbare voedingsstoffen. Echter, wat kan je doen als de omringende hitte fysieke bezigheden onmogelijk danwelniet ondraaglijk zwaar lijken te maken...? Lezen! Met een zonnebril op de verblindende witte pagina's omslaan aan de kant van het water onder het genot een verkoelde doch aangenaam warme bries zuidelijke wind.
Maar wat moet je lezen als je net een ondraaglijke kater hebt van Harry Mulisch, je 'De Avonden' van Gerard Reve niet alleen een vervelend verhaal vind om te lezen maar waarvan de bladzijde lijken als van beton gemaakt, als een futuristisch roman even niet is waar je zin in hebt en als dat wat het voorafgaande jaar gelezen is lijkt als niet te evenaren? Wat dan?

Één jaar geleden heb ik 'Een schitterend gebrek' van Arthur Japin mogen lezen. Dit boek was een van de weinige geromantiseerde verhalen die aanzette tot een diepere interesse in de inspiratiebron van de auteur, Giacomo Casanova. Toentertijd was een bezoek aan Praamstra voor een 'best of' boek van deze legendarische persoonlijkheid een teleurstelling die leiden tot het kenbaar maken van een interesse in een nog te verschijnen boek. Afgelopen zaterdag was het dan zover dat de ik telefonisch werd ingelicht over de beschikbaarheid er van. Mijn verbasing was groot toen ik er vandaag achter kwam dat de compilatie van de autobiografie van Casanova ('Giacomo Casanova - De geschiedenis van mijn leven') tevens van Arthur Japin zijn hand was. Opgewekt was ik ook. Iedereen die wel eens een passage heeft gelezen uit een van Arthur's boeken weet vermoedelijk wel dat zijn manier van schrijven onbeschaamd ouderwets doch heerlijk leesbaar is.

Om mijn eerdere vraag te beantwoorden kan ik zeggen dat de rest van de middag ik voor 100% heb genoten van de zomer aan de kant van de inmiddels weer binnen haar oever stromende IJssel waar de bladzijde van mijn nieuwe boek als door de wind bewogen omsloegen.

Oh my god

Gesloopt, nieuwe energie bronnen aangebroken en nog steeds aan het bijkomen -van een ervaring die mij meer deed denken aan een maand vakantie dan aan een klein weekendje weg met vrienden- heb ik dan eindelijk mijn ervaring onder woorden weten te brengen.

Pinkpop... pinkpop was buitengewoon, ver voorbij elke verwachting die ik er van had op elk denkbaar front. Muziek was verschrikkelijk goed en dwong mij alleen maar om mee te springen en mee te schreeuwen. De mensen die ik ontmoeten waren zacht, lief, lekker, leuk, humoristisch en net zo energiek als ik (ben alleen wel weer eens vergeten e-mail's en telefoon nummers te vragen). De algehele sfeer was heerlijk, vrij, ongedwongen. Niets hoefde alles mocht en iedere bezoeker leefde het moment. Een moment die je denk ik alleen maar kan beleven op evenementen zoals deze. Zelfs het weer leek ons toe te lachen. Misschien iets te veel trouwens. Ik zat op de dag van terugkomt al heftig onder de blaasjes/schilfers op mijn neus, nek en voorhoofd als gevolg van een zware verbrande rode huid die zich begon te herstellen.

Een terugblik per dag is onmogelijk. Dit om het feit dat tijdens het feest elke referentie met tijd leek verdwenen. Gevoelsmatig heeft het allemaal maar één dag geduurd ondanks dat het tegelijkertijd lijkt alsof ik een maand van huis ben geweest. Mijn persoonlijke hoogtepunt was in ieder geval de Kaiser Chiefs die met name met één nummer mij aan de ene kant heerlijk bevrijde en aan de andere kant mij aan alles deed herinneren wat ik tot nu toe heb bereikt en waar ik nu sta in mijn leven, 'Oh my god'. 'Oh my god' was naast de naam van een nummer ook mijn lijfspreuk tijdens het gehele weekend. De eerste dag als uiting van openbaring, de tweede dag als uiting van de overweldiging, de derde dag als blijk van voorgaande plus de daaraan toegevoegde uitputting en inmiddels overdreven heftige kater en als laatste thuis als echo na dreunend in mijn hoofd.

Naast de Kaiser Chiefs heb ik ook heerlijk genoten van Placebo, Kraak & Smaak, Nelly Furtado (in eerste instantie niet een favoriet maar eenmaal live te hebben gezien blijkt dat kennelijk te veranderen), Bloodhound Gang (niet om de muziek maar enkel de act die zo vulgair was dat het goed vermaak was), Racoon, dEUS, Editors, Skin, Keane, Frans Ferdinand en uiteindelijk de Red Hot Chili Peppers. Helaas wel Kubb en The Flaming Lips moeten missen, maar alles zien en meemaken lukt natuurlijk nooit dus neem ik dat verlies voor lief.

Ik mis het eigenlijk nu al, het vrije gevoel en volledige ontsnapping aan alles en de opvulling van positiviteit door muziek en vrolijke mensen. Ik zal er op terugblikken en lachen en verder kijk ik met smacht uit naar Lowland.

Nieuwe heilige

Wasmiddel met echte zeep... Wh000th, waar heb ik mijn wasgoed dan al die tijd mee gewassen? Tv kijken en dan zien dat de VVD kennelijk een heel belangrijke party is geworden waar iedere Nederlander een mening op na lijkt te houden. En dan ook nog een station verbod omdat je promotie materiaal van een concurrerend bier merk aan hebt.

Kijken we met zijn alle zoveel TV dat onze realiteit dat is wat de multi nationale ons voorschrijven? Zijn we zo dom dat de propaganda van Bush ook in ons land na galmt? Zijn we allemaal zo verdwaald dat de woorden van de meest luid schreeuwende commercial onze nieuwe heilige/profeet is.
Gelukkig word er nog muziek gemaakt waarvan songteksten vrij downloadbaar zijn en bestaat er een serie zoals Southpark die alles weer even op een humoristische manier in perspectief brengt.

Verder is het voor mij bijna tijd voor het eerste festival deze zomer, Pinkpop ;-)