A day of clay

Vandaag was een dag die op een een of andere manier iets met klei van doen had. Het begon eigenlijk vroeg vanmiddag al. Ik was bij de lokale doe het zelf zaak voor een gordijnrails waar op een een of andere manier het gespreksonderwerp ging over het verslepen van 1 ton klei. Iets over dat de beste man dit regelmatig moest opslaan in zijn kelder voor de verkoop maar er erg tegenop zag dat te verslepen 1 verdieping lager als waar we toen stonden.

Het voornemen voor vandaag was verder weer eens naar het filmhuis te gaan. Daar zou namelijk de eerste full-length movie van 'Wallace & Gromit' geprojecteerd worden. Ik had al het een en ander er over gehoord en was op de hoogte dat deze animatie film de laatste in een behoorlijke reeks was. De perfectie van het maken van animaties met klei was ook erg goed zichtbaar in deze productie genaamd 'Wallace & Gromit in The Curse of the Were-Rabbit'. Het mooie was eigenlijk dat je naar iets echts keek waar een consequente vingerafdruk nou juist de karakters hun karakter aan onleende. Geen gladde, hoofdzakelijk door een computer geanimeerde, Disney figuren maar gewoon klei dat lijkt op daar waar het op moest lijken. Verder was de mate aan humor overweldigend en zo subtiel. De kwantiteit dubbelzinnige grappen waren naast onbegrijpelijk voor kinderen ook zo overmatig duidelijk voor de wat oudere in de zaal en visa versa. De onophoudelijke originele humor was zelfs voor mijn gezelschap, die over het algemeen niet snel haar cool verliest, aanleiding vrolijk mee te lachen met iedereen. De onophoudelijk lach geluiden waren voor de verandering eens niet irritant en zorgde voor een buitengewoon goede sfeer in de cinema zaal. Misschien ben ik te postief over deze film maar ik kan niet anders zeggen dat het naast de leukste animatie film ook de meest humoristische film was die ik in ieder geval in 2005 heb mogen zien. Voor diegene die er ook van wil gaan genieten in een cinema is in Deventer daar a.s. zondag nog een gelegenheid voor in het filmhuis.

Maar ik kon vandaag mijn lol op. Naast Wallace & Gromit werd ik er, door mijn gezelschap eerder, erop geattendeerd dat de BBC nog een productie uit de handen van 'Peter Lord' en 'Nick Park' in de aanbieding hadden namelijk 'Chicken Run'. Deze was iets minder als je het aan mij vraagt maar mij is net alweer beloofd dat morgen er weer een Wallace & Gromit aflevering op de BCC te bekijken is. Misschien heb ik nu trouwens wel weer ff genoeg naar klei gekeken ;-P

Na de kerst

De kerst is weer voorbij en kan alleen maar concluderen dat het lijkt alsof de toenemende leeftijd mij interesse maar met name de beleving van welke feestdag dan ook ontneemt. Na dan toch mijzelf zo ver te hebben gekregen de kerst in huis te halen door het aanschaffen van een kerstboom heeft alleen op de bewuste dag zelf dit zijn vruchten af geworden.De rest van de tijd heeft het symbool met name uit gestaan.

Dit jaar was kerst zeker een andere als voorheen. Voorheen leek iedereen druk te zijn met organiseren en voorbereiden van de feest vreugde. Dit jaar niet. Het ontbrak overigens niet aan familiare gezelligheid. Deze was eigenlijk boven verwachting. Ik was namelijk op het briljante idee gekomen eens voor de familie leden een etentje te geven. De sfeer die er hing was precies de sfeer die ik na streef in mijn appartement. Vrij, open, ruimtelijk, voor ieder individu en niets gedwongen. Onlangs de wat korte duur- ik was vergeten een borrel hapje te regelen waardoor het natafelen rond de klok van 9 de genodigde een beetje de strot uit kwam -heb ik me prima weten te vermaken en ben ik ondanks de niet orthodoxe familie samenstelling blij er deel van uit te maken. De tweede kerstdag wezen eten bij zus en nichtje. En alsof de duivel er mee speelt was ik zelfs de eerste dag na kerst uitgenodigd om aan te schuiven aan de tafel in het ouderlijk huis.

Maar nu is het dan klaar en over en kan nog steeds niet zeggen dat ik echt een gevoel van kerst heb mogen ervaren. Wel was het weer gezellig om als een gezin bij elkaar te zijn. In het vooruitzicht een nieuwjaarsborrel bij mij thuis en een nieuw kalender jaar waar ik de motto's van dit jaar maar eens ga bijschaven en goed tot uitvoering ga brengen in de komende 365 dagen.

Merry X-mas

Op de val reep toch nog een beetje kerst in huis gehaalt met kleine snoepjes erin voor mijn nichtje ;-)

Merry X-mas everyone :-P

Dromen

Gedurende de hele week word ik met de meest uiteenlopende maar met name bizarre beelden op mijn netvlies wakker. Ik verslaap me per definitie en blijf in een soort van lucide slaap toestand hangen in rare en meestal compleet buiten proportie getrokken beelden over mensen die ik ken. Waar komen deze beelden vandaag, waardoor heb ik deze gedachte en zijn de eigenschappen van de mensen waar ik over droom zo extreem uitvergroot. Waarom lopen er mensen doorheen waar ik niets meer mee van doen heb maar waar hun functie toen nu ook mee speelt in mijn droom wereld. Hoe meer ik er over nadenk hoe meer mij duidelijk word hoe het in elkaar zit. Voor mij een uitgemolken vergelijking maar de beelden lijken het meest op scènes uit 'The wizzard off ozz'. Het evenwicht tussen goed en kwaad, de balans tussen de realiteit en de demonen die ons geleiden of hebben geleid naar een doel, een finish.
Waarom spelen dromen zich af in een huis, kamers? Kamers waar mensen zijn, mensen dingen doen, dingen doen voor mij om te zien. In de dromen lijken dingen te gebeuren in plaatst van dat er keuze is om in te grijpen.

Ik kan me nog herinneren dat ik 2 á 3 jaar geleden tegen iemand zei dat ik niet meer droomde. Dat ik mijzelf niet meer terug kon brengen naar de ooit zo vertrouwde plek van mijn kind zijn. Nu lijkt dit weer terug te komen. Het kunnen dromen maar nu niet als safe haven maar als een puzzel, een groot vraag stuk waar zoals het er nu op lijkt wijsheid in verscholen zit. de beelden zijn het product van wat ik heb waargenomen en de personen die een rol erin vervullen zijn deel geworden van mij zelf. Zijn de lijdende voorwerpen dan stukjes van mijzelf die mij iets proberen te vertellen of zijn het de individuen zelf waar ik nog het een en ander mee van doen heb?

Nu ben ik in ieder geval wakker, ik schud mijn hoofd maar het lijkt me voorlopig niet te lukken de schokkende beelden los te laten. Koffie... douchen... en laat dan maar de drukke dag van vandaag beginnen.

Sweet goodbye

Zo grauw als gisteren leek te zijn zo mooi eindigde deze. Het contact met mensen is door dit hele jaar heen een van de dingen die mij het meest hebben gegeven. Elke omgang individueel, speciaal en ingewikkeld. Gisternacht genoot ik van een moment die mij zelfs in niet beschonken toestand heel blij maakt. Mensen om me heen, het vertrouwen wat mij gegeven werd, samen elkaars aura delen, goede gesprekken voeren, ruzie maken, huilen, vaarwel wensen en het uitwisselen van telefoon nummers voor later contact. Gisteren had alle ingrediënten voor een heel seizoen zeep maar dan samengevat in een enkel moment.
De keerzijde is wel een beetje dat gisteren voor het laatst was. Niet meer leuk voorstellen een biertje te gaan drinken met gezellige afwisselende jonge mensen. Ondanks dat het werk wat ik daar deed soms mijn strot uit kwam ga ik de mensen missen. Gelukkig heb ik er in ieder geval een paar leuke contacten aan over gehouden.

Thank you all and goodbye ;-)

De kleur van woensdag

Geen rood of blauw. Zwart ook niet maar een melange van groen grijs met af en toe een gele boven toon lijkt deze woensdag te kleuren. Naar buiten kijkend is de lucht grijs en toch zijn de reflecties van het licht tegen de gevels van mijn buren een soort van groen. Kijkend naar de mensen op straat neem ik dezelfde waar alleen dan word het straat beeld gekleurd door dynamiek. Het is net alsof er een dreigende onweersbui ergens hangt alleen is er geen enkele aanleiding dit te veronderstellen.

Morgen word helder en licht blauw :-)

Per seconde

Kerst staat voor de deur. Het nieuwe jaar volgt daar spoedig op en toch zijn mijn gedachte of bewustzijn nog ergens in de zomer. Ergens vanaf het voorjaar tot ergens eind herfst / begin winter is er genoeg gebeurt om mijn gedachte niet op de huidige tijd en plek te laten zijn. Ook lijkt het er meer op dat ik op de seconden leef. Per seconden niet eens genoeg tijd hebben om vooruit te kijken. Per seconden wijzer maar eigenlijk sta ik gewoon even stil en ben ik te druk met relativeren van het verleden. Per seconden overwegen wat ik de daaropvolgende ga doen. Op het moment leven is op zich niets mis mee maar ik denk dat mijn nieuwe compagnon, de agenda, maar eens wat intensiever gebruikt moet gaan worden wil ik mijzelf los maken van de voort tikkende seconden.

Plannen maken dus!

1ste kerst dag ontvang ik dus mijn oude lui. Het is al weer even geleden dat ik ze heb verwent met mijn kook kunsten dus daar gaan we morgen aar eens wat stappen voor ondernemen. Boodschappen doen, daarnaast ook wat secondaire bezigheidstherapie lokaliseren en opalen (bord spel ofzo) en mijn keet opruimen.
2de kerstdag geen plannen. Er dus in ieder geval voor zorgen dat ik of genoeg leftovers heb of dat ik mijzelf ergens zie uit te nodigen :-P.
Voor de jaarwisseling moet ik vast ook nog van alles voor regelen i.v.m. klein huis feestje. Geen flauw idee wat alleen. Misschien meer ruimte en zit gelegenheid creëren. In de tussentijd ben ik druk doende met allemaal dingen die zijn blijven liggen. Hoog tijd dat ik wat af ga maken en ergens in ga plannen.

Verder weinig te melden. Op het feit dat de kip erg mals word van de kruiden mix van Konigsvogel :-S

Wijsheid uit fictie deel 1

Het verschil tussen vriendschap en liefde is dat vriendschap afwezigheid verdraagt. Als vrienden elkaar na enkele jaren weerzien is het vanouds. Liefde laat zich echter niet opsparen. Je verbruikt het even snel als je het ontvangt. Elke dag opnieuw heb je er bevestiging van nodig.

Had men ons gekneveld en openlijk tekortgedaan, dan hadden we kunnen vechten. Dan waren we sterk geworden. We hadden ongetwijveld verloren, maar verloren hebben we toch. Nu heeft men ons getolereerd. Dat is onvergeeflijk. Als je iemand niet van harte kan omarmen, heb dan de moed hem te verstoten.

Brieven van Kwame aan Kwasi (Arthur Japin - De zwarte met het witte hart)

Milestone

Het was weer hoognodig dat ik weer wat poste op mijn blogje. Niet dat ik erg veel te melden heb maar ik probeer het toch maar weer eens.

Ik ben een beetje met mijn laatste loodjes bezig en vind mijzelf weer opnieuw op een punt waar keuze domineert boven het lot. Wat nu te doen? Waar heen te gaan? Wat te ondernemen maar boven alles welke koerst wil ik eigenlijk varen. Vragen die zo lang als ik kan heugen onbeantwoord zijn gebleven en enkel op detail mij helderheid geven over waar mijn lot ergens zou kunnen zijn. Mijn CV is inmiddels belachelijk divers en multifunctioneel. Deze dus in mijn vrijgekomen tijd flink oppoetsen en met fris ruikende gestreken pak en met lobby/poker face opnieuw gaan werken aan wat lobby bezigheden.

Ik zou van alles over afgelopen weekeind kunnen zeggen maar de woorden "Super" en "Routine" zouden moeten volstaan. Nu ik er zo over nadenk had mijn I love NY t-shirt wel weer leuke effecten op bezoeken van tenten waar ik mij heb laten zien. Met de opmerking dat NY super was maar het zo jammer is dat er Amerikanen wonen wist een persoon met name weinig humor in te vinden. Leek wel alsof hij respect wou genieten omdat, volgens zijn woorden, hij EEN AMIKAAN was! Ik legde het naast me neer en schudde de rest van de avond seksueel gedesoriënteerde XTC gebruikende mannen van me af. Het was weer een leuke avond ;-)

Tijd voor weer eens wat anders :-P

Simon

Voor dat ik het vergeet en het uit mijn geheugen vervaagt nog even een klein stukje over een film die ik dinsdag heb gekeken. De betreffende film was 'Simon'. Een film die met name bij de aftiteling als voornaamste doel leek te hebben een moment van shock, van bezinning, een moment de beelden maar met name de inhoud te relativeren. In eerste instantie was ik wat verwart door de manier hoe het verhaal werd verteld. Het was biografisch maar tegelijkertijd was er een dusdanige afstand tot de verteller en het onderwerp dat mijn eerste gevoel was dat de verteller het verhaal exploiteerde. Na dit naast me neer te hebben gelegd moest ik toegeven dat de absurd normale inhoud voor een voor iemand waar dit minder vanzelfsprekend voor is wellicht als shockeerend kan worden gezien. Met name doordat onderwerpen als blowen en het hoofdonderwerp euthanasie niet werd uitvergroot maar verweven zat in de verhaal/film kan ik me voorstellen dat een politiek correcte Amerikaan bijvoorbeeld een verkeert beeld krijgt van onze politiek. Misschien word het eens tijd een reëler beeld neer te leggen in de wereld ter beoordeling.

'Simon' ging in ieder geval over de gemiddelde hasj dealer die door een samen loop van omstandigheden de verteller (Camiel) van het verhaal tegenkomt en vriendschap met hem sluit. Door een verneukeratief incidentje met het meisje van Simon word de vriendschap door schaamte en schuld 14 jaar bevroren. Bij het weder zien van elkaar is Camiel gelukkig met zijn nieuwe liefde en heeft Simon kanker. Daarna zit de film vol met anekdotes en word, doordat de kanker ongeneselijk is, er diep ingegaan op het fenomeen euthanasie en alles wat daar mee samen hangt.
Kortom een film die na het zien leuke ethische discussies kan opleveren. Ook al was het voor mij even wennen te kijken naar een verhaal in de vierde persoon. Verder was hij een beetje saai. Als het niet Nederlands gesproken was zou ik zeker niet tot het eind lijdzaam hebben gekeken.

Gekkigheid

Voor diegene die dit aanspreekt wil ik het volgende zeggen: De tijd bij elkaar was prachtig, leek eeuwig te duren maar was te kort. Kort maar krachtig, te krachtig? Te kort in ieder geval. Maar nu ben je weg, onbereikbaar ver weg. Geen enkel aanknoop punt terug naar het gelukkige moment. Geen weg terug en enkel een droom er naar toe. Gekkigheid...? Please let me know ;-)

Zestienmiljoenrechters

Ff tussendoor een leuke link gevonden via nu.nl. Enjoy ;-)

Zestienmiljoenrechters

Dancing hiphop strooi Piet

Het weekend heeft zich weer voltooid. Ik ben er weer doorheen. Vorig weekend gaf me nog een aangenaam warm gevoel van binnen waar ik zeker tot woensdag positief van heb na mogen genieten. Nu echter zie ik erg op tegen weer een week werken.

Vandaag (of eigenlijk gisteren inmiddels) was op zich best wel ok. Ik mocht de onzichtbare piet spelen voor o.a. mijn veel te bijdehante nichtje van bijna 3. Het plan was dat ik stiekem er tussenuit te glippen om op een onverwacht moment de kinderen te verrassen met een regen van pepernoten. Dit was zeker een succesvolle actie waren het niet dat mijn nichtje als indianen naam 'Arendsoog' heeft. Achteraf toen de cadeaus uit waren gepakt wist de meid nog even aan te wijzen dat ik de pepernoten de lucht in had gegooid. Omstanders probeerde dit te corrigeren wat eigenlijk alleen als effect had dat ik nu dus ben gepromoveerd tot strooi piet. Heerlijk om te zien hoe de relativeringsmechanismen werken bij een naïeve geest. Hopelijk is ze het volgend jaar vergeten.

Verder heb ik zaterdag gedanst met Def P op hiphop classics. Het idee was dat ik met wat vrienden naar een all times party zou gaan @ het Burgerweeshuis. Voor dat spektakel was er een soort van hiphop evenement waar onwijs veel mensen op af gekomen waren. Een rapper genaamd 'MC Tim Dog' had een paar rondborstige Engels pratende meiden neer gezet om zijn merchandising aan de man te brengen en de massa aan pet dragende coole dudes leek eerder toe te nemen als dat ze mondjes maat huiswaarts gingen. Het all times feestje begon uiteindelijk pas rond de klok van 1AM en de menigde leek langzaam te transformeren. Het was in ieder geval een verademing om meer gevarieerde muziek te horen ook al was de overgang wel even wennen. Ik ben eigenlijk hierdoor nooit helemaal in mijn groove gekomen. Ook toen ik het daar had gezien en toch nog even bij de Elegast ben gaan kijken kwam ik niet helemaal los. Mijn gedachte bij iets anders en de overgang van dance classics naar rock and roll deden mij besluiten het voor die avond voor gezien te houden. Lichtjes uitgelaten liep ik via de eerste de beste eet tent naar huis waar ik gedeeltelijk voldaan crashde op mijn bank en out ging voor de tv.

Gelukkig zijn de vooruitzichten goed deze week en als alles een beetje mee zit ...

Bel me!

Wat is dat toch wat ik heb met mobiele providers. Tot op de dag van vandaag heeft alleen het corperate abonnement waar ik vrij gebruik van mocht maken bij mijn vorige werk voldaan aan de eisen die ik stel aan het kunnen bellen via een mobiel telefonie netwerk. Hierna gewoon als particulier gebeld via het zelfde netwerk wat resulteerde in dat ik met name niet bereikbaar was daar waar ik de meeste tijd van de dag verbleef. Overgeschakeld naar een ander. Toen ben ik alleen verhuist en op een mysterieuze manier ook bij mij thuis met de nieuwe provider geen bereik. Ik was inmiddels ook wel weer toe aan een andere telefoon dus overgeschakeld naar weer een ander die tot mijn grote verbazing leek te voldoen aan mijn verwachtingen. Tot dat... Tot dat boze gezichten mij erop wezen dat ik niet had gereageerd op enkele berichten die waren verzonden. Ja maar...? Het is ook nooit goed, nu discrimineert mijn nieuwe provider met het leveren van sommige sms'jes. Niet zomaar een paar die niet aan komen maar nee specifiek levert zij in ieder geval van 1 persoon de berichten niet af. *zucht*.

En dit nu ik misschien van iemand wel een heel belangrijk bericht had kunnen hebben gehad en door het niet reageren van mij waarschijnlijk helemaal verkeert is geïnterpreteerd. Nog een *zucht*.

Bel me maar gewoon, is ook veel persoonlijker als je het mij vraagt ;-)

Is ik ons?

Het is weer lang geleden dat ik weer eens een leuke brainer heb gepost. Maar zeker naar aanleiding van het een en ander wel weer eens goed om een gedacht te delen met de wereld ;-)

Ik en mijn wereld. Gevoelens diep van binnen. Verlangen. Genot, liefde. Dromen. Peinzen. Depressie, Pijn! Dit zijn de gevolgen van de wereld buiten mij zelf. Het geen buiten mijzelf, dat me heeft gemaakt tot wie ik nu ben, die mij in staat stelt te bedenken wat ik wil gaan doen. Ik zou mijzelf bang maken als ik doe wat andere denken te weten wat goed voor mij zou zijn. Ik ben mijn wereld, zij enkel een onderdeel van de keuzes die ik mag maken. De samenleving buiten mij is echter bepalend, de regels, de normen, de hypnose (SBS6). Weinig ruimte voor individu, eigenwijsheid. Ben ik dan ons? Nederlander?