Choas

Typische dag vandaag waar iedereen voor je neus lijkt te lopen. Dat het lijkt alsof je je niet voort mag bewegen zonder te worden belemmerd of een fiets, voetganger paarden tram obstakels op de weg, bouwwerkzaamheden etc. Vandaag was het in zijn meest pure vorm. Zelfs een rare verkeerstoestand waar mensen aan mijn kant van de weg recht op me inrijden waardoor iemand die midden op de weg stond precies achteruitlopend voor mijn fiets sprong. Ik bedoel hoe verschrikkelijk willen de goden mij dwars zitten als zelfs de algemene verkeersregels in eens niet meer van toepassing zijn. Ik reed echt aan de rechter kant van de weg maar toch was voor de voetganger die kant van de weg, met haar rug naar mij toe, de veiligste plek om uit te wijken voor toe naderende fietsers die dus vanuit hun perspectief links reden. Heel apart. Verder heb ik me er zoveel mogelijk bij neer gelegd en leek heel langzaam lopen en verder niet al te veel eisen stellen aan mede fietsers en verkeersdeelnemers de beste oplossing.

De dag begon ook al zo verkeerd. Ik stond 5 minuten voor 9 op om mijzelf dus binnen de resterende 5 minuten dusdanig op te knappen dat het nuttigen van drinkontbijt en het poetsen van mijn tanden zo goed als simultaan leken te gebeuren. Onderweg mijn eerste peuk die doordat ik nog helemaal niet wakker was in sloeg als een verschrikkelijk heftige dosis van iets heel anders. Wankelend op mijn benen en proberend mij te concentreren op vragen die mij meteen bij binnen komst van het kantoor werden gesteld baande ik een weg naar de koffie machine waarna ik rustig even kon wakker worden. Dit duurde ongeveer tot 3pm. De rest van de dag verliep dus niet veel anders, pech na pech en frustratie boven op frustratie met als climax dat de dingen die ik geplant had te gaan doen naast de beloonde werkzaamheden helemaal zijn uitgelopen op bijna helemaal niets. Morgen dus maar weer proberen :-S

Positieve van vandaag was wel dat doordat ik mij maar op mijn kamer ben gaan vermaken ik dan eindelijk een full workout heb gedaan met een handleiding en een paar degelijke gewichten. Blijft goed voelen als je intensief bezig bent met je lichaam :-D Nu nog proberen toch wat slaap te vatten ondanks de herrie die kennelijk gepaard gaat met de HBO intro week die hier om de hoek plaats vind en waar af en toe geschreeuw en vrolijke mensen een passage vinden door de straat waar ik woon. Morgen weer een dag?

Le Conseguenze dell'amore

Gisteren een dubbelzinnige dag als ik er nu zo over nadenk. De film die ik in gezelschap van Eve heb gekeken was vaag en een duidelijke verhaal lijn leek een beetje absent te zijn. Het ging wel ergens over en de grove lijn zat er wel in maar het hield de kijken tot het bittere eind in een soort van afwachtende pose om maar net die ene clue te krijgen die het hele verhaal zou samenbrengen in een heftige climax. De droom beelden waren fantastisch en film technisch zaten er zeker enkele mooie zogenaamde shots in. Toch was het geen suspense maar juist vertwijfeling wat voor de toeschouwers, ik en Eve, op een gegeven moment aanleiding was voor rustloosheid en stiekem elkaar vragen waar de film eigenlijk over ging.

Het dubbelzinnige van gisteren zit hem in de realiteit kan ik me nu realiseren. De onduidelijkheid van de film en de onduidelijkheid van het gezelschap waar ik hem mee heb gekeken maar tegelijkertijd de duidelijke consequenties die in beide schuil gaan. De consequenties van de liefde. Liefde is een mooie emotie. Het maakt absoluut alles ondergeschikt op een heel klein machtig mechanisme waar wij mensen mee zijn belast na, het denken. Denken maakt liefde ingewikkeld en maakt het irrationele nog absurder als dat het werkelijk is. Het volgen van je gevoel en werkelijk toegeven aan de absolute kracht soms zelfs waanzinnig. Het gevoel is voor de denkende onder ons vaak een soort van zweer of hardnekkige ontsteking waarvan de jeuk een lichte irritatie is die ons het geen we voelen niet zo makkelijk laat negeren en al helemaal niet laat vergeten. Een keus kan je wel maken maar dit zal nimmer het gevoel wegnemen dat herhaaldelijk om aandacht blijft vragen.

Nu ik nog een keer de scènes van de film en de grote lijnen vanuit mijn herinnering volg was dat wat we hebben gezien helemaal niet zo heel erg vaag en ongrijpbaar als dat we aanvankelijk dachten. De consequenties van de liefde waren subtiel omgezet in beelden waar met name het lijden van de saaie man centraal stond. Lijden, alles over te hebben voor het welzijn van een ander. Een overgave en een beslissing die haaks staat op dat wat je normaal gesproken uit je gedachten en zelfs overlevingsdrang zou doen. Het was ook helemaal niet tragisch dat de film sloot met dat enkele scènes gingen over het één worden met beton, de dood, en het hebben van een beste vriend die hij in geen 20 jaar heeft gezien.

De film is geen aanrader maar is na een behoorlijke relativeeringsperiode een film die wellicht op een episode in je eigen leven toepasbaar kan zijn zoals het voor mij wederom een herinnering is van wat de prijs van liefde is en kan zijn.

Het was in ieder geval een leuk avondje uit, dank je wel ;-)

In my head

Geen oorwurm deze keer maar wel een spook in mijn hoofd. Meerdere spoken eigenlijk. Misschien komt het door een consequent te kort aan slaap maar de afgelopen week zitten ze weer in mijn hoofd. Schimmen die mij de hele tijd aan dingen doen denken waar ik eigenlijk helemaal niet aan wil denken of waar denk energie enkel en alleen een verspilling lijkt te zijn. Een lege gedachte waar eigenlijk niets uit voort komt maar wel reden is mijn concentratie niet erg lang ergens op te kunnen fixeren. Steeds weer, en weer, en weer. Werkelijk om gek van te worden. Typerend is wel dat de gedachte mij een soort van gerustgesteld gevoel geven ook al is de materie die me zo bezighoud best complex van stof. Erg veel relaties tussen gebeurtenissen, plekken, daden, interpretaties en een hoge ongrijpbare X factor. *Zucht*, nu maar gewoon laten gebeuren waardoor ik op een later tijdstip wijzer terug kan kijken op het nutteloze wat me zo lang bezig heeft moeten houden. Wat is leren eigenlijk toch een mooi geschenk, een geschenk dat enkel aan mensen lijkt te zijn toevertrouwd maar waar ik vaak mijn bedenkingen bij heb.

Verder is de dag van het niet zijn van absoluut vrij en het volbrengen van een aan mij toevertrouwde taak weer begonnen. Het valt me vandaag mee. Niet heel erg moe en zowaar lekker ik sync met hoe de zaken lopen. Eerst natuurlijk uitvoerig iedereen verteld wat ik zo heb uitgespookt de afgelopen 2 weken waarna een korte vraag voor de verloop van projecten genoeg lijkt mijn dag voor een groot deel weer te vullen met werk vreugd :-S

Maar ja, een nummer van 'The Doors' zou nu wel het beste beschrijfen hoe ik mij voel en waar ik me nu in begeef.

Aan al het goed komt een eind

Het is zondag, mijn vakantie zit erop. Geen vrij inplanbare tijd meer. Het gaat nog een probleem worden weer een beetje in mijn ritme te komen. Zeker omdat ik met name de laatste dagen er weer een flink potje van heb gemaakt. Voor 5 uur heb ik zeker vanaf donderdag niet meer geslapen. Laat opstaan ook. Dan dus maandag beginnen om 9AM en enthousiast mijn collega's inlichten over hoe mijn vakantie was geweest, zucht.

Maar ja eigenlijk heb ik ook nog niets verteld van mijn laatste dag in NYC. Het was een halve waar ik met name mij bezig heb gehouden met het ontijd terug komen op het vliegveld. Dit bleek dus vroeger te zijn als dat ik in eerste instantie dacht. Mijn vliegtuig zou omstreeks 6:20PM vertrekken waardoor ik op zijn minst om 3:20PM aanwezig zou moeten zijn op het vliegveld. Mijn eerste plan was gewoon op dezelfde manier gaan als dat ik gekomen was, met de sub-way. Echter omdat het weekeind was was dit een minder goed plan en kon ik beter gaan voor een 1 uur durende trip met een shuttle bus. Dit dus gepland met de consequentie dat ik om 12:30PM bij het hotel moest zijn om daar in te stappen en mij naar het vliegveld te laten transporteren. Nog even snel een beetje shoppen dan maar. Shoppen is niet mijn ding en zeker niet toen ik mij in "The worlds largest departmenent store" begaf. Damn, het was zoiets als de Bijenkorf in Amsterdam maar dan maal een factor 50. Ik verdwaalde er enorm maar wist uiteindelijk wel de heren afdeling te vinden. Ik zocht wat broeken uit en ging deze passen. De waist maat was 30 maar in Nederland wil het nog wel eens het geval zijn dat ik hem dan toch pas. Hier zakte alle broeken mij gewoon weg af tot aan mijn enkels. Kleiner als 30 kon ik niet vinden dus ik gaf het op en zocht naar een exit uit dit veelte grote gebouw. Ik kwam dan uiteindelijk na een behoorlijke wandeling op een hele andere plek uit als waar ik naar binnen was gegaan. Beetje te groot om eigenlijk een beetje ontspannen te kunnen shoppen bij Macy's, misschien had ik hier een hele dag voor uit moeten trekken. Ik had me zelf verder wel beloofd wat schoenen te halen. Na dat ik in Nederland voor ?60 een stel All-Stars heb gekocht en wist dat deze in dollars de helft kosten moest ik dus even gaan zoeken naar een shoe store. Ik had er al snel een gevonden -ik liep namelijk op Fasion Avenue- waar ik een scala aan sneakers aan de muur zag hangen. Mijn geluk kon niet op, bij binnenkomst werd mij gevraagd of ik lid wilde worden van de shop en daardoor behoorlijke kortingen kon krijgen. Het zijn een stel K-Swiss schoenen geworden, gewoon classic. Deze dus maar meteen aangetrokken om mijn voeten eens wat anders te laten voelen dan de All-Stars die ik aan had.

De tijd zat er al weer bijna op en ik heb mijzelf nog even getrakteerd op een Frappuccino en ben weer richting mijn hotel gegaan waar ik mijn koffer definitief inpakte en klaar ging staan voor mijn vervoer. Mijn verblijf in de plaats waar ik op een gegeven moment zo graag was was tot een eind gekomen.

Dit zelfde gevoel heb ik nu weer. Het weekeind geprobeerd lekker uit mijn dak te gaan en geprobeerd een grens te vinden. Die grens heb ik niet gewonden. Wel veel van dat wat ik heb geleerd in NYC kunnen toepassen. Zelfvertrouwen heeft het me gegeven en daardoor is het ontmoeten van nieuwe mensen een stuk makkelijker geworden. Zoals het er nu uit ziet moet ik een manier gaan vinden om mijzelf binnen 3 uur verschrikkelijk uit te putten zodat ik ergens rond de klok van 12AM kan gaan slapen. Ben bang dat het een hele korte nachtrust gaat worden.
Over korte nachtrust gesproken kan ik je vertellen dat het tegen de klok in vliegen verschrikkelijk is. Naast het feit dat je in econemie class niet erg comfortabel kunt slapen is de nacht die eigenlijk begint in de middag voor je gevoel maar heel kort. Als je dan ook nog eens voor je gevoel 's ochtend aankomt in je thuis land word je lichaam wel een beetje opstandig. Een dikke knoop in mijn maag en een niet troostbaar gevoel van te moeten gaan slapen. Later die dag toen slapen mij wel een goed plan leek was wasjes draaien, huis opruimen, kleren opvouwen en koffer uitpakken het geen me bezig hield omdat ik te veel energie had om zelf gewoon stil te kunnen zitten.

Bah ik heb geloof ik echt geen zin in de dag van morgen. Het gewonen leven begint weer. Ik zie een week tegemoet waar ik mijzelf ergens ritme moet gaan zien te vinden. Vroeg op en op tijd naar bed, dat gaat me dus echt niet lukken.

Als afsluiting van deze vakantie wil ik in ieder geval nog even zeggen dat vakantie werkelijk een goede investering is. Een volgende keer moet ik mijzelf alleen wel meer tijd gunnen om iets meer ontspannen alles op me af te alten komen. Weer een wijze les voor een volgende keer.

Hetero

Weer terug in Deventer waar verveling en invulling van mijn tijd mijn grootste zorg is geworden. Er is hier niets te doen en alles heb ik al een keer gezien. Ben tenslotte opgegroeid in de straten van deze stad dus culturele interesse heb ik in mijn thuis haven voorlopig even niet. In New York dus wel. Het maakte niet uit waar ik naar toe ging of zou gaan ondernemen het was de moeite waard om mijn bed veel te vroeg voor uit te komen. Verveling, stad is dicht, veel te wakker midden in de nacht, geen aanspraak op internet met mensen met een zelfde soort leef ritme als dat ik op dit ogenblik heb. Op mij zelf aangewezen in een slapende plek op deze wereld. Ik mis de dynamiek en de voorgaande beweging van de stad waar ik mijn hoofd enkele dagen heb mogen laten rusten.

Gisteren echter gewoon lekker met vrienden een biertje gaan drinken. In onze stam kroeg een paar pitchers burgemeester gemaakt waarna ik voorstelde eens ergens ander ons geluk te beproeven. Eens ergens ander hard praten, grappen maken, en te veel bier drinken. Tussen andere mensen zijn en kijken wat de ambiance van een andere plek doet met de samenhorigheid van ons kleine clubje. In de ander bar was het zeek zeker ook gezellig, ik vermaakte mij in ieder geval prima. Wel was ik wat onrustig, een gevoel dat me tegenwoordig steeds vaker bekruipt. Het gevoel dat ik iets moet doen in plaat van aan een bar hangen of onderuitgezakt aan een tafel het een en ander te vertellen over wat je hebt gedaan of van plan bent te gaan ondernemen. Ik heb dan het gevoel te willen dansen, een zware discussie over de effecten van een neutronenbom tot en met smeltwater te voeren met een wilt vreemde, het gevoel te verlanger naar nieuwe associaties. Rond de klok van 1AM leek het erop dat dat dus niet meer ging gebeuren. Vrienden gingen naar huis en ik schoof aan bij een kennis die ik kende via het werk en zo nu en dan daarbuiten lijk tegen te komen. Ik had haar lang niet meer gesproken dus er was van alles te bespreken. Waar het met name over ging op een gegeven moment was dat de heropening van een populaire bar in onze stad voor dusdanige stroom mensen voor de deur daarvan heeft gezorgd dat een rij zich geeft gevormd en het heil zoeken in een ander etablissement waar men, wel is waar van een ander merk, ook bier verkocht het beste alternatief was voor nat worden in de regen en vermoeide voeten krijgen.

Desalniettemin liep deze kroeg leeg, wij gingen ons heil dus ergens anders zoeken en wel in de lokale gay bar. Ik was daar al eens eerder geweest en het geen me daar werkelijk aansprak was de nineties Amsterdam club sfeer die er hing. Muziek waar ik van hou en een ontspannen sfeer waar enkel de geur van wiet ontbreekt om het Amsterdam plaatje helemaal compleet mee te maken. Ik schoof aan de bar aan waar ik nog een bier bestelde en de avond voortzette zoals die tot dat punt al de hele tijd was. Veel praten dus en stil zitten om af te wachten tot de verdovende kracht van het alcohol de overhand krijgt. Ik voelde me in ieder geval erg goed in mijn vel zitten waardoor ik mij zelf daar wat heftig profileerde en de aandacht trok van E. E was een typische bi man. Gewoon geïnteresseerd in alle mensen en vanavond specifiek in mij. Een gesprek voeren kan ik eigenlijk alleen met mensen die ook kunnen luisteren. Horen wat je zegt en van de ene associatie in de ander kan vallen en geen enkel onderwerp ontwijkt. E was nou typisch genoeg een erg goed gesprekspartner. Voor ik het wist schoof hij naast me en hadden we het over literatuur en te lezen en gelezen boeken. Van Nicholas Evans tot en met de werken van Henry Miller met in het bijzonder 'De Kreeftskeerkring' (niet gelezen nog overigens maar wel in mijn boekenkast staan) waren onderwerp van gesprek en onderhevig aan wederzijds kritiek en/of lof. Een waardige gesprek partner was het in ieder geval.
De bar ging om 2AM al dicht en dat terwijl ik, volgens mijn huidige ritme, nog in ieder geval 2 uur wakker moest zijn om sowieso aan slaap te kunnen gaan denken. E stelde voor nog een biertje te gaan drinken bij hem thuis en daar verder te praten over boeken, leven en vrouwen. Daarbij merkte hij meteen op dat hij geen avances zou maken en dat het alleen bij meer praten zou blijven. Ik vond het sowieso best al was het alleen al omdat ik mensen ontmoeten gewoonweg heerlijk vind en daarnaast ben ik gewoon echt te hetero en val ik op te vrouwelijke vrouwen om zelfs maar het een en ander de lucht in te kunnen krijgen in gezelschap van mannen. Wel grappig was dat kennelijk mijn persoon steeds meer in de smaakt leek te vallen en naar mate de tijd verstreek hij zich steeds nichtiger ging gedragen. Moest natuurlijk nog even mijn fiets ophalen waarna we ons al trappend voorbewogen naar de voorstad van Deventer.
In zijn prachtige dertigerjaren woning met orginele achterkamen met schruifdeuren zaten wij aan zijn tafel en consumeerde nog een tal bavaria biertjes. De stapel boeken voor mijn neus groeide en groeide, lachen om citaten uit een boek dat ik MOEST lezen, een schnietsel die ik in eerste instantie maar saai vond dus courgette en champion er bij, meer bier, Phil Collins meezingers, Opera en dan natuurlijk de zo lang voor hem uitgestelde avance. De kleine wijzer van de klok was inmiddels voorbij de helft en slapen leek me nu een beter plan als was het alleen al omdat ik eigenlijk af had gesproken de dag die reeds was begonnen te gebruiken om samen met mijn broer het begonnen werk tot gedeeltelijke voltooing te brengen, een korte nacht rust inmiddels dus. Na nog wat overladen te worden door complimentjes en dankjewelletjes, een teleurstelling aan zijn adres, het eten van mijn laatste handje cashewnoten dan mijn dank betuiging en een frisse fiets tocht terug naar de op mij wachtende katten voor een hapje eten en mijn zachte warme bed die ik stiekem heb beklauterd via mijn letterlijk splinternieuwe niet geheel gemonteerde strap.

Het zijn avonden als deze die mij keer op keer weer motiveren opieuw mijn geluk te zoeken in bijvoorbeeld een bar of in ieder geval een vorm van uitgaan. Zo jammer dat E geen vrouw was. Ik wist namelijk zeker dat die ochtend anders tot een fantastish einde had kunnen komen of gewoon vlekkenloos was overgegaan in de volgende dag, sorry ben gewoon te hetero :-P

Meanwhile: Bar & Trap

Vandaag en gisteren mijzelf een beetje uitgesloofd om het aanzicht, waar
ik bij terugkomst van mijn vakantie in mijn appartement mee werd
geconfronteerd, van mijn bar en bed een beetje te verbeteren. Toen ik de
desbetreffende zondag binnen kwam was het eerste wat ik zag een vieze
van MDF niet geheel gereed zijnde bar. Het stond me ineens zo tegen dat
ik de dag daarna het een en ander bij elkaar heb gesprokkeld en in ieder
geval mijn bar in een laagje grondverf heb gezet. Inmiddels zit de derde
laag lak er al weer op en ben ik zelfs de trotse bezitter van een
werkelijke trap naar mijn bed.
Mijn broer, een verschrikkelijke handige jongen, wou me vandaag
ondersteunen met het op opkalefateren van mijn appartement. We maakte een plan om mijn bed nu dan maar eindelijk eens te gaan betimmeren en mooi af te maken. In de bouwmarkt kwamen we tot de conclusie dat we zoveel grotere maten MDF hier voor nodig hadden dat we uiteindelijk 4 grote platen hadden moeten aanschaffen waarvan we zeker de helft van weg konden gaan gooien. Zonde dus hebben! We ons plan gewijzigd en materiaal gehaald voor een trap naar mijn bed. Dit had ik tenslotte ook nog niet en om nou speciale visite naar boven te laten gaan op een huishoud trapje is naast een beetje slordig ook niet erg meer van toepassing op waar ik ben in mijn leven. Ben geen student meer dus moet ik me ook niet zo gedragen met betrekking tot woon gewoontes, de rest stiekem natuurlijk nog wel een beetje ;-) De trap staat, waaren het niet dat het eerste wat we morgen moeten doen om hem bedrijfsklaar te maken het schroeven en verlijmen van diverse onderdelen is. Nog heel even en mijn appartementje komt dan misschien toch nog af :-D Dag vier verslag van NYC heb ik vandaag en gisteren even wat weinig tijd voor gehad en zal spoedig alsnog volgen. Foto van mijn bar en trapoverigens ook ;-)

Dag drie: 'De smaak van cultuur'

De derde dag, dit was een dag waar centraal stond hetgeen ik nog niet heb gezien. Alles wat over was van de stad waar ik enkel en alleen nog maar van had gehoord en met eigen waarnemingen mijn realiteit nog mee wou vervuilen. Als eerste evenement was het scoren van een kaartje voor The Statue of Liberty. Met de sub-way dus rechtstreeks naar downtown, dit natuurlijk nadat ik mij zelf vol had gepropt met muffins (erg goed ontbijt om de ochtend flink mee te kickstarten) en een flinke bak koffie. Het spijtige van deze dag was wel dat het continue leek te motregenen, een donkere grote wolk hing over de stad. Dit mocht de pret niet drukken dus op pad ging ik.
Bij Castle Clinton sloot ik netjes achteraan in de rij om bij de balie, na het afrekenen van mijn ferrytocht, tot de conclusie te komen dat een bezoek in The Statue of Liberty er wederom niet in zat. Op zich niet heel erg, ik bedoel wat mis ik daar nu aan. Of ik nu aan de voet van veraf of van heel dichtbij sta maakt op zichzelf ook weinig verschil. Het is namelijk zo dat sinds 9 september 2001 het beklimmen van het kolossaal beeld niet meer is toegestaan. Desalniettemin had ik het kaartje voor de ferry in ieder geval in mijn bezit en snelde ik naar het dobberende schip. Op het moment dat de ferry dan enkele meters van de kant was verwijderd openbaarde zich het torengeweld van downtown aan de horizon. Hoe langer ik er naar keek hoe kleiner het werd en hoe meer het iets weg had van een soort van bergpartij, of meer een kristalpartij uit zo'n vulkanisch balletje. Aan de andere kant van de ferry openbaarde zich voor mijn ogen een steeds groter wordend beeld. Een best mooi beeld dat even helemaal lijkt los te staan van New York. Op Liberty Island was het eigenlijk een soort van kermis- attractie. New York was geregeld en weinig toeristisch leek het maar Liberty Island was een echte trekpleister waar commercie zijn zegen vierde. Prijzen van drinken en eten kan je makkelijk ophogen als er toch nergens wat te halen valt, toch? Ik loungde daar eerst wat rond om mij zelf een beetje wakker te krijgen. De nachtrust die ik mijzelf had gegund was te kort in relatie tot de inspanning van de dagen daarvoor. Ondanks de mislukte stappoging ben ik toch vroeg mijn comfortabele bed uit gekomen om in ieder geval niet in een verschrikkelijke lange rij te staan wat nu zijn tol begon te eisen.
Uiteindelijk bewoog ik me dan toch maar naar de voet van de beeldschone groene dame. Daar mijzelf een paar keer proberen op de foto te zetten wat op zichzelf nog een best moeilijk klusje bleek. Het is me gelukt :-D

Na Liberty Island was het nu de beurt aan Ellis Island. een eiland waar ik in eerste instantie moeilijk een voorstelling van kon maken. Ik wist wat het was en wat daar allemaal is gebeurt maar toen ik er aankwam kwam ik al snel tot de conclusie dat Ellis Island het enige stukje echte cultuur is dat New York en misschien wel heel Amerika kent. Wat ik daar zag was de historie van het eiland en hoe het van een simpele batterij kanonnen is uitgegroeid naar een door drooglegging, na drooglegging groter wordend eiland met daarop allemaal barakken waar mensen, die hun geluk gingen beproefden in het nog maagdelijke Amerika, tijdelijk konden worden gehuisvest. De manier hoe het immigratieprocedure verliep tot hoe de mensen medisch snel werden onderzocht, berecht en in zeer kleine en krappe stapelbedden werden gepropt was te zien door foto's, modellen en uitstallingen van hoe het toentertijd was.
Wat dan wel weer typisch Amerikaans was was dat Ellis Island in eerste instantie als zijnde historisch monument en cultureel erfgoed jaren lang is ontkend met als gevolg dat Ellis Island jaren lang in vervallen toestand heeft leeg gestaan. Hebben die stumpers nog geluk gehad dat er geen projectontwikkelaar niet per ongeluk het eiland heeft opgekocht en er een leuk bungalow park van hebben gemaakt. Het enigste stukje cultuur is dus bewaard gebleven waar ik zelf best blij van werd. New York is best leuk maar alles is en draait om groei, winst en met name om machtsvertoning. Cultuur is er wel maar dat is cultuur in the making. Over 1000 jaar als de nieuwe wereldmacht, genaamd Mac Donalds of een andere bedrijf met te veel macht over zelfs de té machtige mensen valt, kan er terug gekeken worden op de architectuur en de vuilnishoop die the mighty empire of Mac Donald achter heeft gelaten. Zoals we nu terug kunnen kijken op bijvoorbeeld het Romijnse Rijk. Erg lekker in ieder geval om toch nog wat echte cultuur te mogen absorberen tijdens mijn bezoek aan The Big Apple. Wat overigens ook nog erg leuk was om te zien was dat in de beginperiode van, bijvoorbeeld, New York het gewoonweg noodzakelijk was dat er meer mensen die kant op kwamen. Er is in die tijd ook van alles gedaan om zoveel mogelijk mensen van de meest uiteenlopende nationaliteiten daarnaar toe te lokken. Er waren tentoongesteld diverse flyers, pamfletten en reis bescheiden die aangaven dat het in Amerika zo fantastisch was en dat alle kansen daar voor het grijpen lagen. Erg mooi om dat te zien en om eerlijk te zijn vind ik het jammer dat ik het heb moeten missen. Kansen waren er toen wel degelijk namelijk.

Na mijn bezoek aan het Ellis Island museum moest ik weer even wachten op de ferry terug naar downtown New York. Ik had weinig zin om in de inmiddels veel te lange rij te staan dus was weer even brutaal en sloot aan het eind van de rij aan om in ieder geval niet te hoeven dringen op het bovendek maar daar ontspannen een lekker bankje voor mijzelf te claimen. Waar je mee omgaat word je mee besmet ;-)
De hele island trip heeft me de hele ochtend gekost, zet mij ook niet in een museum kan ik nu tegen mijzelf zeggen :-S
Het was dus inmiddels 2PM en ik stierf bijna van de honger maar met name van de dorst. Het eten van een Jumbo Pretsel koste me zowat mijn nieren zoveel zout zat daarop. Dorstlessen was mijn eerste prioriteit. In downtown de eerste de beste Star Bucks opgezocht om me dan eindelijk eens toe te geven aan de nieuwsgierigheid over wat een Frappuccino nou eigenlijk is en waar het naar zou smaken. Mijn zintuigen draaide helemaal door toen ik mijn eerst teugje nam van een Regular Coffee Frappuccino, gewoonweg helemaal super de romige, verkwikkende, dorstlessend, koude, smaakvolle sensatie en smaak. Gewoon WOW!
Mijn volgende target was Central Park New York. Het toneel van Beauty and the Beast (oude TV serie) tot Friends. Na kort even mijzelf te hebben opgefrist wezen lunchen bij Wendy's. Wendy's was na het bijkomen van mijn eerste Frappuccino wederom een hele openbaring qua smaaksensatie. De keus was gevallen op een Spicy Chicken Fillet, zo lekker en het vulde ook nog in contrast met de meestal maag kietelende Big Mac of Qarter Pounder.
Op naar Central Park waar ik begon ergens onderaan bij Central Park South op de kruising met Avenue of the Americas. Ik ben maar gewoon gaan lopen en meteen overkwam me het gevoel van rust. Op de achtergrond nog wel de aanwezigheid van auto's en het lawaai van de stad maar tegelijkertijd vogels, eekhorentjes, eenden en anders bosvolk. Bergpartijen rezen op voor mijn ogen, bruggen met daaronder muzikanten die genoten van de akoestiek die de onderdoorgang hem bood, grote meren, kleine meren, een attractie park, zandweggetje, beelden van Ellis in wonderland, speelvelden, je noemt het maar op en het was er. gewoon even heerlijk weg uit de stad maar nog wel veilig om de hoek aanwezig. Ik ben op een gegeven moment af gehaakt ergens in het midden waar ik verrassend aan een andere kant uit kwam als dat ik verwachte. Mijn voeten waren nu werkelijk helemaal op en hadden dringend een massage nodig. Terug naar mijn hotel dus en tijd voor een hele hete douche en een do it your self foot massage. Op de terugweg ben ik via Grand Central Station nog even wezen shoppen. De teleurstelling van dat een biertje mij $8 zou kosten deed mij besluiten voor in mijn hotelkamer een paar pint Heiniken mee te nemen.

Had overigens tussen door nog een leuke ontmoeting in downtown. Een stel geflipte meiden uit New Jersey vroegen mij of ik een smoke voor ze had. Vriendelijke Nederlander als dat ik ben bood het hen aan waarna een van hen mij daarvoor wou gaan betalen. Ik wees het af en vroeg als compensatie van mijn gift een gezellig babbeltje. Zij stelde zich voor als D & D. Zij kwamen dus uit Jersey en vertelde mij het een en ander over hoe leven in New York was. Ook waren zij alle twee nog erg onder de indruk van wat er 4 jaar geleden was gebeurt. Altijd weer leuk om mensen te ontmoeten en daar mee te praten. Blijf erbij dat je het meeste leert van mensen, jezelf en de plaats waar je bent door omgang met mensen zelf. Gewoon dom lullen over het weer kan al een heel verhelderende ervaring zijn.
Maar terug op mijn hotel kamer vulde ik mijn icecooler met het ijs dat ik eerder uit het ijsapparaat in de kelder in een plastic zak had mee genomen om daarmee mijn pint Heiniken te koelen. De eerste dronk ik op om daarna de volgende opgeborgen in de met ijs gevulde cooler waarna ik toch besloot dat het nog te vroeg was om out te gaan en de dag af te sluiten. Ik ging nog even wat rond struinen en genieten van the night life of New York. Mooie vrouwen liepen over straat. Complimentjes van harte ontvangen en zowaar even aan een bar gehangen waarna de vermoeidheid en het bier mijn uitputtingsslag van de afgelopen dagen zeer duidelijk maakte door falen van mijn lichaam. Nog een wandeling naar mijn hotel om daar mij voor te bereiden op een lange terugreis naar huis.
Wat ik er van heb geleerd is dat of je gaat alles zien of je gaat gewoon lekker genieten van wat de stad te bieden heeft. Een volgende keer kan me de nepcultuur mij niets meer schelen en zal ik zeker meer actief op zoek naar vermaak zijn. Even lekker met geld smijten in een pub, disco of club en overdag lekker rond struinen in Central Park of toch maar eens een gokje waken door te gaan eten in China Town. Maar dat is dus een volgende keer misschien.

Dag twee: 'Going downtown'

De nacht was zalig en mijn dromen brachten mij een goed humeur toen de wekker omstreeks de klok van 8 uur af ging. Lekker rustig wakker wordend strompelde ik naar de douche om mijzelf even te verlossen van het plakkerige zweterige gevoel dat ik over had gehouden van de hoge temperatuur (zeker 30 graden) en al het loop werk van de vorige dag. Mijn voeten waren reeds aan alle kanten kapot, bloederig en mijn voetzolen haast als waren ze gekneusd. Dit mocht de pret niet drukken natuurlijk, gewoon schoenen weer goed aan trekken nadat ik hier en daar wat pleisters had aangebracht om verdere bloederige situaties tot een minimum te beperken.
Die dag was het plan richting downtown door Soho, Little Italie, China Town en uiteindelijk The Financial Disctrict te gaan over Broadway. Wederom een behoorlijke wandeling. Maar alles met de sub-way afleggen zou zonde zijn van alles wat ik zou missen wat bovengronds gebeurde. Daarnaast was het in de sub-way zeker 50 graden en zo goed als niet uit te houden (de trains waren dan wel gekoeld). Wel grappig dat ik nu dus helemaal snap waarom er rook uit putten komt in New York.
De hike begon eigenlijk meteen met de confrontatie met Flation building die helaas even gedeeltelijk in de steigers stond. Daarna nog meer gebouwen die mij alleen maar deden denken aan van steen en metaal geworden grote vitoriaanse lullen. Ik bedoel The Lifeinsurance Tower is erg mooi en groot maar ook een beetje overdone en hypocriet. Het geld dat dat gebouw alleen al dagelijks kost om te onderhouden word dus betaald door de te hard werkende burger. Desalniettemin ben ik even wezen chillen in Medison Square Park. Heerlijk al die kleine en grotere parkjes. Gewoon ff lekker zitten genieten van het weer, een boek of what ever you do in a park. Ik gebruikte de relatieve rust even om het een en ander op te schrijven en de omgeving in me op te nemen. Daarna een beetje wezen door wandelen en even wezen stoppen weer bij Union Square Park. Hierna overviel me een wijk die me erg deed denken aan Amsterdam ofzo. Gezellig en druk met allemaal kraampjes en winkels en shoppende mensen, ik was in Soho. Soho is een erg gezellig plek waar de mentaliteit heel anders lijkt dan in bijvoorbeeld midtown. Daarna begon de ellende. Het starten systeem hield ineens op dus verdwaalde ik door Little Italie naar het stinkende, gore, drukke en beklemmende China Town. Wat was ik bevrijd toen dat ineens ophield en aan de horizon de torens van downtown oprezen en een open plek mij de gelegenheid bood even op (frisse) adem te komen. Downtown was erg mooi. Het meest divers en bezat het meeste karakter van alle delen van Manhatten als je het mij vraagt. de grote wolken krabbers en de kleine huisjes die erg veel gelijkenis hadden met wat wat wij in Nederland als standaard huisjes zouden bestempelen. Zelfs de bloembakken hingen in de ramen. En dan het eind van mijn wandeling, Battery Park. een klein parkje vol met verkopers die je graag een Rolex, XXX rated video of tas wouden aan smeren. Bij Castle Clinten zou ik dan mijn kaartje gaan halen voor een ferry tocht naar Liberty Island en Ellis Island. Echter waren er voor The statue of Liberty geen kaartjes meer deze dag. Morgen dus eerder komen om daar wel een kaartje voor te kunnen bemachtigen. Oja, bijna vergeten. Ground zero was niet erg indrukwekkend. Een gapend gat in de stad, niet meer en niet minder. Een groot hek eromheen zodat je eigenlijk ook niet eens goed kon zien hoe die ground er dan wel uitzag. Wel mooi om te zien was dat er veel rekening gehouden werd met het feit dat het een memorabele plek is en respect op zijn plaats was. Dus geen verkopers en bedelaars die misbruik maakte van de massa stroom toeristen.
Het was al middag en ik begaf me maar weer even (met de sub-way) naar mijn hotel om even een douche te nemen en me enigszins op te frissen. Bij mijn hotel ben ik alleen nooit gekomen. Ik was op de kruising van Avenue of the Americas (6th), Broadway en 34 street waar een vrouw mij vroeg om een sigaret. Naomi was haar naam, een Porto Ricaanse New Yorkse vrouw met heel wat te vertellen. Ik vroeg haar wat dingen en voor ik het wist liepen we samen de straten van New York richting 8st. Ik hielp haar even met het dragen van een tas en intussen spraken we over de meest uiteenlopende onderwerpen van het leven in New York tot en met de liefde, kinderen, religie, drugs, geld, etc. Zij stelde voor even te gaan zitten in Washington Square Park waar we onder het genot van New York best hot dog van Papaya en een pinocolada in een verkoelende bries bij kwamen van weer een beste hike en daar nog wat door praten. Een goede ervaring om zo intiem met een New Yorker te hebben gecommuniceerd. De meeste mensen die ik tegen kom zijn of aan het bellen en anders wel erg duidelijk op weg naar een voor mij onbekende lokatie.
De avond kwam en om mijn gemiste bezoek aan het Empire State Building in te halen begaf ik me weer naar 34st om daar achter aan te sluiten in de rij voor de 86st verdieping van het ESB. De wacht tijd was bijna ondraaglijk met mijn inmiddels helemaal zwaar gekneusde voetzolen maar eenmaal boven was het, mede door het heldere weer, een adembenemende ervaring. Niet zo spectaculair als de San Pietro beklimmen maar zeker meer als de moeite waard. Het uitzicht was fantastisch. Je zag alleen maar lampjes, het maakte niet uit waar je naartoe keek. Pas nu kon ik zien hoe groot geheel New York werkelijk was (was tenslotte alleen maar in Manhatten geweest).
Nu dan eindelijk naar mijn hotel om een wel verdiende douche mijzelf te schenken. Mijzelf ook even opgeknapt en daarna mijzelf opnieuw weten te verplaatsten naar the Village (Washington Park en 8st liggen daar ook) om daar in de rij te staan bij Webster. Ondanks mijn voeten had ik mijzelf toch weten te motiveren om deze avond te gaan dansen in een club. Uiteindelijk binnen trof ik een nog wat lege club aan waar 1 zaal met name helemaal vol zat met allemaal meiden, het was ladies night en deze zaal was enkel toegankelijk voor vrouwen. Brutaal als ik ben ging ik toch naar binnen waar het eerste dat me overkwam was een zaklantaren gericht op mijn genitaliën en een verry big nigger saying to me "your not allowed in here!". Een verdieping hoger ging het wat beter. Ik bestel een bier en bij jet afrekenen was de eerste vraag "May i see your ID please!". Fuck he, ik zie er toch wel uit als 21+ :-S. Ik kreeg mijn bier niet omdat ik natuurlijk zo stom was geweest mijn paspoort op mijn hotel kamer achter te laten. Misschien maar goed ook, had me enkele tripjes naar een ATM machine gescheeld. Één biertje moest daar namelijk $8 kosten. Mijn bier drink gewoontes in Nederlands zouden mij die avond dan zeker $100 kosten als het niet meer is. Maar ja een wat lege dans vloer nodigde mij kort uit even lekker los te gaan waarna ik toch merkte niet erg op mijn gemak te zijn, niet alleen omdat ik mij niet ligt kon verdoven maar meer omdat ik best een beetje alleen was en aanspraak wat mij zou kunnen interesseren allemaal een verdieping lager naar strippende mannen zat te kijken. Ik maakte de beslissing dan toch maar even naar mijn hotel te gaan om in ieder geval mijn pasport op te halen. Daar aangekomen overviel me de vermoeiende drukke dag en ging ik min of meer out op mijn bed. Het was weer een lange drukke dag waar ik veel heb mogen zien en mee maken, stappen was not ment to be dus ik motiveerde me rond de klok van 2AM nog even om me uit te kleden en heerlijk weg te zakken in mijn zachte bed om de dag die volgde weer goed te kunnen beginnen.
New York Was good for me today :-)

Dag één: 'First impression'

Omdat de jetlag mij niet in staat stelt een gewone nacht rust cycles te beginnen en het mijn lichaam wat van streek heeft gemaakt komt dan hier mijn eerste logje over 'a vistit to New York City'.

Het meest merkwaardige overkwam me eigenlijk op het moment dat ik ergens midden in in de stad het eerst werd geconfronteerd met de omvang, drukte en de mensen van New York.
Voor ik daar was moest ik eerst direct vanuit het vliegtuig uren lang in de rij staan om daar na een kruisverhoor en het afnemen van vinger afdrukken en het lachen naar een camera dan eindelijk naar de plek toe mocht waar ik mijn bagage op kon komen halen. De fun van het er komen en de screening begon al op Schiphol waar ik voor dat ik überhaupt mocht gaan zitten bij de gate ik mijn eerste krijsverhoor kreeg die ging over wat er zou kunnen zijn gebeurt met mijn koffer. Daarna door een poortje waar mijn aansteker in beslag genomen werd. Maar op JFK Airport mijn koffer ophalen was geen enkel probleem. Na nog enkele poortjes en onzedelijke betastingen kon ik dan eindelijk (zonder aansteker) na zeker 10 uur weer roken. Het had zijn voordelen dat ik om vuur moest bedelen, je komt ten slotte het best in kontact met mensen door dingen te vragen.
Met de Air-train naar Jamaica station waarna ik kon kiezen voor dure trein of goedkope en meer urbane sub-way. Sub-way was de keus om meteen midden tussen de New Yorkers mij te begeven naar iets wat het dichtst bij 5th avenue en 31 street zou liggen.
Vanuit de sub-way werd ik verwelkomt door een koele bries en heerlijk zachte zonnen schrijn. Op een één of andere manier overkwam me meteen het gevoel dat waarschijnlijk miljoenen immigranten voor mij ook hadden: welkom. Ik voelde me meteen als ware ik in Deventer. Zo'n merkwaardig gevoel dat ik in eerst instantie wat beduusd was, niet van de (verwachte) overweldiging van de stad maar door het positieve gevoel die de eerste aanblik en omgang met de mensen van dit eiland mij gaven.
Moest me dus even oriënteren om er achter te komen hoe de straten werkten en waar ik naar toe moest lopen. Ontkwam er dus niet aan weer mensen te vragen of ze een vuurtje voor me hadden en welke kant 5th of 31st was. Op naar mijn hotel.
Vanuit mijn hotel meteen weer op pad, had maar een paar dagen en wou op zijn minst een beetje de zoete nasmaak van appel hebben als ik terug zou moeten gaan. Ben gewoon gaan wandelen over 5th richting uptown waar ik van het ene park in de andere terecht kwam en met grote verbazing heb gekeken naar de diversiteit van de meest uiteenlopende sky scrapers. De avond kwam al weer snel en voor ik het wist was ik omgeven door licht reclame en genoot ik van mijn eerste Star Bucks Coffee en van Times Square met een ondergaande zon. Plan was toen nog om vanaf het Empire State Building af de indruk van de stad nog beter op me in te laten werken, een rij van meer dan 2 uur en reeds erg zere voeten van de zeker 15 kilometer die ik deze dag al had afgelegd waren voor mij reden wat fast food te scoren en een weg terug te vinden naar min hotel.
Dan eindelijk rond een uurtje of 12 (local time) was ik dan geariveert op de 12de verdieping in kamer 1201 waar ik nog even heb gestoeid met de airco en na een heerlijke douche als een blok in slaap viel (na zeker 24 uur wakker zijn mag dat ook wel). I was already in love with this city and had the most beatyfull dream :-)

Tasted the apple

Pfff, even bijkomen dus logje komt nog maar hier in ieder geval een impressie van hoe het eruit zag :-P

(Times Square)

Nog 1 nachtje slapen

Na vandaag heerlijk te hebben uitgeslapen is het journaal het eerste wat ik kijk om er achter te komen of ik voor morgen misschien een ander soort van vervoer moet gaan regelen. Sail 2005DL 81 (voor de thuisblijvers is mijn retour vlucht T3DL 80 vanaf New York JFK).
Maar nu eerst even het een en ander inpakken mijn huis schoon maken zodat de katten dat in mijn aanwezigheid voor een groot gedeelte weer ongedaan kunnen maken. Ik begin er al zin in te krijgen. Later een logje over hoe de stand van zaken is en verdere plannen, nu even aanmaken ;-) begint dus typisch genoeg ook morgen en dat in combinatie met ontspoorde treinen (een terreur oefening???) is voor mij genoeg reden het nieuws iets beter te volgen als gewoon. Ik zou ten slotte niet te laat willen komen op Schiphol. Volgens de bescheiden moet ik 3 uur van te voren mijzelf inchecken. Dit is sowieso een slim plan om er alleen al zeker van te zijn niet op een verschrikkelijke plaatst te hoeven zitten in het vliegtuig. Maar de reis gaat beginnen om (als alles goed gaat wat bij vliegen een behoorlijk unicum is) 11:00 AM met vlucht

Vijf is te kort

Na een dagje de roes van te veel drinken en mijzelf uit te putten tot een overweldigende kater is het nu dan weer maandag. Een maandag die verschilt van heel veel andere maandagen in het jaar. Dit is de maandag dat ik alles nog een keer goed moet gaan overdenken. Overdenken wat ik mee moet nemen, waar ik wat kan halen of hoe ik waar moet komen en wanneer. Een maandag die in het teken staat van het maken van een vertrek en aankomst plan voor mijn vakantie. Je zou kunnen zeggen dat dat dinsdag ook zou kunnen maar op een één of andere manier heb ik zo het vermoeden dat dat te kort dag is en een betere dag voor inpakken e.d.
Maandag dus, mijn gedachte waren er helaas niet bij vanochtend maar naar mate de dag vordert heb ik er meer en meer zin in. Als ik er aan denk brengt me dat terug naar bijna precies een jaar geleden waar de stap om naar Roma te gaan geen enkele nervositeit kende maar naar mate ik dichter bij the departure tijd kwam de spanning toe nam. De aankomst toen was een soort van bevrijdent gevoel dat vanuit het patroon waar ik in leefde een openbaring was van een wereld vol met kansen en mogelijkheden.
Het contrast Roma en New York City is geloof ik buiten proporties. Toch denk ik dat het eerste gevoel het zelfde zal zijn. Roma was toen namelijk ook overweldigend. Niet qua grootte maar wel als je het betrekt op indrukken en mogelijke bezienswaardigheden. Een sixtijnse kabel heeft New York dan weer niet maar wel een bijna van vlees geworden vitoriaanse interpretatie van macht en welvaart. Ook een wel werkende multi culturele samenleving waar wij Nederlanders maar geen voorbeeld aan durven nemen maar waar ik denk mij vermoedelijk best in thuis kan gaan voelen. Wat ik het meest merkwaardige ga vinden is denk ik dat ik mijzelf zonder problemen kan duidelijk maken. Dat de taal Engels en de plaatjes helemaal aansluiten bij mijn geïndoctrineerde televisie beeld van deze wereld stad. Dat vakantie in dit scenario eigenlijk betekend dat ik naast veel nieuwe invloeden ook mijzelf verstaanbaar kan maken en daardoor makkelijk interactie kan hebben met de mensen die daar toevallig ook zijn. Italiaans, Duits of een andere taal is leuk om te proberen jezelf verstaanbaar te maken maar belemmert erg in het werkelijk hebben van en goed gesprek om interesse en ervaringen te delen.
Ik heb er zin in en heb nu al heimwee naar daar waar ik nog niet eens ben geweest.

Vijf dagen is eigenlijk te kort, dus dagdroom ik er maar een paar bij ;-P

Counting down the days

En toen was het alweer zondag. Vermoeid en iets wat in een mineur stemming begin ik mijn dag. Wat lezen en schrijven, dag dromen over wat zou kunnen komen en wat er had kunnen zijn.
Gisteren was ik zo moe. Na eindelijk weer eens goed te hebben uitgeslapen betrapte ik mijzelf erop dat ik al voor het avondmaal mijzelf trakteerde op nog een kort dutje. Spanning ook, ineens een verkrampte spier in mijn nek en dat terwijl voor mijn gevoel ik nergens gestrest van kan raken. Ik denk dat juist de ontspanning en de goede vooruitzichten reden hiervoor zijn. Nu ik weet niet te hoeven presteren voor twee weken komt het gezeik van van de afgelopen maanden over me heen. Onderbewust mijzelf toegeven aan dat ik mijzelf groot en sterk heb moeten houden om mij staande te houden in de onredelijkheden waar ik mee te maken heb gehad. Nu in ieder geval even geen werk en alleen maar goede en memorabele momenten aan de horizon :-)

Wat zou jij doen in NYC

Druk, druk, druk bezig met voorbereidingen en ineens vraag ik het me af, wat zouden andere doen in een stad zo groot en divers als New York? Wat zouden andere mensen doen naast de culturele zaken zoals bezoeken van musea, parken en speciale plekken?

Wat zou jij doen in New York City?

Praktische link van vandaag: www.meenemen.nl

Vrij!

De tijd lijkt daar. Geen verplichtingen als werk maar gewoon twee weken even iets heel anders. Inmiddels al een beetje wezen shoppen voor wat necessities zoals een Tripod (ofwel statief) voor de nachtelijke foto opnames en een 'Travel adapter set'. Blijkt dus dat ik geen rekening hoef te houden met conversie van 110 naar 230 volt tegenwoordig (:-P Eve). Ga zo maar eens een iets gedetailleerder lijstje maken van wat eventueel nog meer van belang kan zijn als je even niet thuis bent. Oppas voor de katten is misschien wel een goed plan.

Desalniettemin ben ik vanmiddag dus lekker al vrij en zijn mijn plannen lekker vaag en niet erg concrete. Mijn moeder is jarig dus ga deze eerst zo maar even feliciteren en later vandaag een cadeau brengen.

Gisteren was wat tam. In eerste instantie gewoon gewerkt natuurlijk en daarna even een pizza wezen eten waarna een paar biertjes er in the pub er wel in gingen. De sfeer was alleen wat passief. Ik merk steeds meer dat ik echt wat moet doen, mijn energie ergens in stoppen. Ik heb er zo veel van dat gezellig samen een biertje drinken wat babbelen naar verloop van tijd een opborrelent gevoel van frustratie met zich mee brenkt. Toch heb ik me best vermaakt, sowieso beter dan thuis zitten en me af vragen wat ik moet gaan doen met een avond.
Vanochtend, speelt vast mee in het feit dat gisteren avond wat tammetjes was, moest ik dus naar de tandarts. Had ik natuurlijk een volstrekt absurde tijd afgesproken met de best man, 8:35 AM bleek vanochtend toen ik mijn agenda er nog eens bij pakte. Dus zwaar gestrest, was namelijk in de veronderstelling dat ik om 8:45 AM had afgesproken, poetste in mijn tanden en snel wandelde er naar toe. Wandelen omdat het nog al regende en ik niet beschik over de luxe van een spatbord op mijn fiets. Ik was precies op tijd en Dr. Os stond klaar in de deur opening van zijn martel kamer. Ik liep door, hij friemelde wat en een misschien gaatje zou aanleiding zijn toch maar een foto te maken van mijn tandjes. Ik kreeg hierbij erg het gevoel dat hij kennelijk wat omzet aan het genereren was. Dit werd nog eens bevestigd toen hij mij erop attent maakte dat ik altijd een afspraak mocht maken om mijn tandjes weer mooi schoon te krijgen.
Verder gewoon een halve werkdag waar de werkdruk langzaam begint toe te nemen. Ben dus erg blij even twee weken daarvan te ontsnappen.

Rebound man

Om toch nog even wat te zeggen over hoe de dag van gisteren eruit zag nog even een koert verhaaltje daarover. De dag begon met een afspraak met de lieftalige Eve. Een sociaal gesprek met een, zo leek het, oververmoeide dame die kennelijk zoveel te vertellen had dat een stilte van 3 seconden veel leek. Een goed en diepzinnig gesprek was uiteindelijk het resultaat met als climax een paradoxale conclusie. Op zich een spijtige maar ook een waar meer ruimte en vrijheid in zit dan eerder het geval leek. Het rationele heeft het kort weer over genomen van het abstracte gevoel. Bevrijding ja, wijsheid misschien, respect zonder meer, leerzaam boven alles maar met name perspectief. Wat is echt toch eigenlijk heerlijk en bevrijdend. Screw the new media! Het maakt alles zo ingewikkeld, abstract en voor jezelf op 1000 manieren interpretabel. Geef mij maar op elk niveau the real thing! Van kunst tot en met het naakte verlangende lichaam van een mooie vrouw.

Om kort voor mijzelf samen te vatten was ik een te goede rebound man en lijkt het geen ik iemand anders heb kunnen laten zien, voelen en mee maken weer een mooie les in het fysieke leven van een jonge ziel.

O, etnowaagspel!

Ik heb nooit zin om te gaan slapen maar ook nooit zin om wakker te worden. Om dus mijn gewoonte omtrent het slaap ritueel te omschrijven moet ik toegeven dat het starten van de slaap begint met uitstellen. Zoals nu ook weer het geval is, mijn bijdrage aan de ketting log van Eve word dus gemaakt in de nachtelijke uurtjes om nog even niet een start te maken aan de dag van morgen.

In een scenario waar de verplichtingen van een volgende dag mij gewoon in staat stellen te gaan slapen wanneer ik daar zin in heb komt mister sandman rond de klok van 2 of 3 uur langs om mij te doen besluiten me over te geven aan het gevoel. Meestal na 8 uur ontwaak ik in een langzaam tempo waar het eerste is wat ik doe mij heerlijk laten bewust worden van het geroezemoes op straat en het indirecte zonlicht in mijn kamer. Ik word graag wakker in het licht, het liefst een zonsopgang die ik kan zien vanuit mijn bed door het raam kozijn. Het lekkerste is de eerste zonnestralen te voelen op je oogleden en het rode licht langzaam je tot een iets verhoogt stadium van bewustzijn te brengen en dan blijven liggen en genieten van de algehele ontspanning van je lichaam en de rust in je geest. Damn dat is lang geleden, het word tijd voor kamperen met mijn tent opening open richting het zuiden.

Al voor ik mij tot het punt van ontwaken kan brengen is dat wat ik een dag heb gedaan of een diep knagend oud gevoel, een onopgelost conflict of een hoopvol verlangen dan wel een vooruitzicht de voeding voor de dromen die ik maar nooit concreet genoeg kan maken om er op te kunnen terugblikken of er over kan navertellen. De droom waar verwerking volgens de geleerde voor dient is voor mij meer mijn veilige plekje. Mijn droom!

Het mijzelf in slaap krijgen lijkt me in geschetste scenario nooit moeilijk af te gaan. Ik slaap eigenlijk overal wel. Zo ben ik al een wakker gemaakt door ome agent tegen een muurtje aan, voor dood of zwaar bewusteloos aangezien in een markt kraampje, in de walm van uitlaatgassen in een parkeer garage en op diverse banken tijdens feestjes gewoon weg out gegaan omdat de atmosfeer mij het gevoel gaf veilig genoeg te zijn om mij te begeven naar dat veilige plekje in droomland. Nu waren geschetste plaatsen allemaal een beetje in relatie tot slaapverwekkende middelen. Ook gewoon nuchter op een vreemde plaats slapen heeft me tot nu toe weinig moeilijkheden gekost, wel een lichte vorm van hernia in mijn rug of een onwijs stijve nek door een te kleine bank.

Slapen is heerlijk maar incompleet zonder iets gedaan te hebben. Als je hard hebt gesport is slaap zo lekker, als je een dag veel aan je hoofd hebt gehad kan slaap je zo fijn troosten. Als je daarentegen niets hebt gedaan en de slaap als enigste vulling van je dag hebt word je moe, word ik moe. Moe, depressief, futloos, passief en gedemotiveerd lijken dan de meest prominente emoties. Je word tenslotte niet echt mentaal moe laat staan fysiek. Je droomt dan over dat je hebt gedroomd wat alleen maar het effect heeft wat te vergelijken is met als je twee spiegels tegenover elkaar houd. Hetzelfde tot een absoluut niets punt.

Slapen, doen, dromen en weer slapen ;-)

Weltruste allemaal.

NB. Hoe komen die logjes nu bij elkaar dan?

Love Her Madly (The Doors)

Speciaal voor Eve omdat het over is maar een band en een nog steeds aanwezige openheid de oogst is van een kort maar gelukkig samen zijn.

Don't ya love her madly
Don't ya need her badly
Don't ya love her ways
Tell me what you say

Don't ya love her madly
Wanna be her daddy
Don't ya love her face
Don't ya love her as she's walkin' out the door
Like she did one thousand times before

Don't ya love her ways
Tell me what you say
Don't ya love her as she's walkin' out the door

All your love
All your love
All your love
All your love

All your love is gone
So sing a lonely song
Of a deep blue dream
Seven horses seem to be on the mark

Yeah, don't you love her
Don't you love her as she's walkin' out the door

All your love
All your love
All your love

Yeah, all your love is gone
So sing a lonely song
Of a deep blue dream
Seven horses seem to be on the mark

Well, don't ya love her madly
Don't ya love her madly
Don't ya love her madly

Ticket to the Big Apple

Prachtig hoe mijn brein werkt. Alles lezen en alles horen, alles denken te begrijpen en alles denken te weten en toch niet naar deze lessen leven, niet over geven aan wat andere voor ons mensen hebben geschreven, getekend, gezongen en van de daken hebben afgeschreeuwd. Ik moet er eerst helemaal op mijn eigen manier achter komen om de kennis om te kunnen zetten in steen vaste wijsheid. Frustrerend, ja. Waardevol, JA!

Ik had vandaag mijn eerste visual, een hersenschim van wat niet echt is, niet op waarheid is berust en enkel door foto's en fantasie tot leven is gekomen in mijn brein. Een voorstelling met daarbij het het machtige vrije gevoel, het gevoel van piep klein zijn, het gevoel van immens groot zijn, simpel weg het gevoel van dat de wereld om mij draait. Ik kijk uit over mijn vakantie bestemming, kijk neer op het centrum van de wereld met een harde harde wind door mijn haar en de warme avondzon op mijn gezicht.

Bevestiging van mijn plan is binnen, het enigste dat me nu nog wat vertraging kan opleveren is een rectal examination :-S En alles wat het me op kan leveren is ervaring en kennis :-P

Naaien

Fuck hoe moet dat ook alweer, naaien. Dus 2 emblemen die op mijn tas terecht moeten komen. De een van Roma 2004 en de andere natuurlijk van daar waar ik vandaan kom, Deventer. Naaien op zich is natuurlijk het probleem niet. Maar deze lagere school les weer naar boven halen en er achter komen hoe je een stevige steek krijgt die je op een één of andere manier ook strak genoeg moet vast zien te maken. Ook weer niet te strak allemaal want anders krijg je weer van die bolle randjes. Wat een probleem ineens. Alsof dat het belangrijkste is wat ik eigenlijk moet gaan doen. Schiet me wel ineens te binnen dat mijn lieftallige grootmoeder woensdag in town is. Ben natuurlijk weer werken tot 9:00 PM maar kan natuurlijk haar wel lokken hiernaar toe en haar complimenteren over haar toch altijd zo mooi naaiwerk dat ze aan heeft of voor haar klein kinderen heeft gemaakt. Voor de klein kinderen worden er natuurlijk met name sokken en truien gebreid maar desalniettemin is het de moeite waard het haar gewoon te vragen. Then again, ik kan het zelf ook wel. Wat kwats ik nu eigenlijk. Ik heb een tripod nodig, extra geheugen voor mijn camera, een in paklijst, schoenen repareren of beter nieuwe kopen, pfff en dat dus zo als gebruikelijk lekker last minute :-P

Verder over vandaag, rustige dag. Werk staat op een laag pitje wat veel tijd geeft voor andere zaken zoals beetje netten, tussendoor een beetje sjetten (wat overigens een beetje uit de hand is gelopen vandaag :-S). Daarnaast ook nog de dagelijkse dingen gedaan natuurlijk. Sterker nog, ergens rond 12 uur had ik al best veel gedaan. Licenties verlengt, een survey (online onderzoek) geheid, virus probleem onderkend, protocol voor nieuw project basis ideeën voor opgeschreven en daar overleg over gehad en natuurlijk een paar mailtjes gelezen en overleg gehad met de baas over lopende zaken. De rest van de dag was dus wat onproductief. 's Avonds nog even wezen sporten in een sjok volle sport school en me daar een beetje verkeken op de verdubbel tactiek van mijn collega. Het word spierpijn ben ik bang voor.

En als laatst een stukje gevoel, "Give me real, don't give me fake ... And give me love over, love over, love over this, ahhh" (Coldplay - Politik)

Ignorance is bliss!

De laatste week van een jaartje hard werken in nu dan eindelijk begonnen. Ik begin me nu langzamerhand te realiseren dat ik nog veel te veel moet doen en voorbereiden om mijn beloning voor dit jaar succesvol te laten verlopen. Nog steeds veel te lezen over waar ik wil zijn en wat ik wil gaan doen. Het meeste daarvan zit wel in mijn hoofd maar het werkelijk concreet opschrijven en plannen lijkt me niet erg goed af te gaan. Ach ja, ik weet waar ik in ieder geval geweest moet zijn en weet ook heel goed wat ik wil doen. Het ontmoeten van de New Yorker in ieder geval. Het proeven van de 24 uurs cultuur en mij een nacht helemaal laten gaan in het uitgaanscircuit.

Naast een vakantie ben ik sowieso wel weer even toe aan iets anders dan het oneindige werken. Eens per jaar, in ieder geval, alles achter je laten en heel stiekem van binnen wensen niet meer terug te komen en te blijven plakken in een hele nieuwe atmosfeer. Een plek ergens anders en daar je thuis kunnen voelen tussen mensen en gebouwen die je naar verloop van tijd gaat herkennen en bij vertrek een laatste blik gunt om ze daarna als gelukkige herinnering op te slaan in je grote plaatjes plakboek. Met name mensen maken een uitstapje uit je realiteit voor mij het het meest memorabel. Op een een of andere manier is interactie goed voor zelfvertrouwen, vertier en het maken van herinneringen.

Ik was er al achter dat contact met andere mensen erg goed is voor een stukje zelfkennis. Voor het ontdekken wie je bent in de ogen van een ander. Merkwaardig genoeg is dat wat mensen je terug geven door met ze te praten of zelfs non-verbaal te communiceren een reëler beeld dan dat je in een spiegel kijkt naar je reflectie. Een reflectie van jezelf in spiegelbeeld, nauwelijks een nauwkeurige weergave van hoe jij er in de werkelijkheid uit ziet. Ik denk ook dat daarom foto's voor veel mensen erg confronterend zijn. Geen reflectie maar een beeld dat weer geeft hoe je er, relatief gezien, werkelijk uitziet en hoe de non-verbale communicatie de wereld laat zien hoe je je voelt. Een beter voorbeeld kan zijn dat je jezelf altijd lijkt te horen praten maar zodra je een opname terug hoort van jezelf je het gevoel hebt je te moeten generen voor wat je hoort, "Ben ik dit?". Daarom dus waarnemen wat de reactie is op andere mensen van jouw verschijning. Die kennis opnemen en daardoor weer groeien als persoon.

Typisch genoeg wil dit vaak niet zo heel erg goed lukken in de in je eigen omgeving. Vakantie leent zich wat mij betreft daar dus het beste voor. Ik bedoel gene? Waarvoor dan, je bent toerist en alles is nieuw en waarschijnlijk maakt het toch niet uit wat je doet je doet het allemaal voor de eerste keer en daardoor soms lomp of gewoon weg naïef en anders wel zo stom, "Ignorance is bliss" :-)

Metroman

Het weekeind lijkt weer voorbij. Als laatste evenement een boekenmarkt waar ik even over heen ga snuffelen op zoek naar... Gisteren was in ieder geval weer off the charts, leerzaam zelfs. Misschien mijzelf weer een beetje te buiten gegaan aan van alles maar desalniettemin een niet helemaal vruchteloze avond.

Gisteren begon zoals vele zaterdag stap avonden beginnen. Niemand heeft zin en het lot dat ik alleen mijzelf moet gaan vermaken in de stad lijkt bijna onvermijdelijk. Om in ieder geval niet thuis te hoeven zitten ga ik wat gezelschap zoeken in Thai Hori waar ik op de relaxte sfeer luisteren naar de verhalen van een vriendin een biertje drink en mijzelf laat mee gaan in de reggae en r&b muziek. Ik ben alleen niet het relax type. De zoveelste persoon vraag op een gegeven moment ook aan mij of ik ADHD heb. Standaard antwoord volgde op deze vraag en voor mij werd duidelijk dat ik iets moest gaan doen, dansen bijvoorbeeld.
Op de brink schoot me plots te binnen dat ik nog even naar de Joffer moest. Op zich een erg foute kroeg maar had daar een afspraak om een vleiende opmerking te maken en intiem te dansen. Toen ik daar weg ging om mij te verenigen met drie vriendinnen kwam zij daar net binnen. De opmerking was gemaakt maar mijn lust te dansen tussen tieners helemaal weg. In een wazige kroeg vind ik de zielen die ik voor een korte periode aan hun lot heb over gelaten. Zwaar verveeld hangend aan de bar kijken ze mij aan waarop ik alleen antwoord: "Wat de fuck is dit dan!". Zij begrepen mij en wederom met zijn vieren vluchten wij naar een andere kroeg. Een kroeg waar met name één persoon het de hele avond over heeft niet naar toe te willen. Toch daar aangekomen leek de sfeer ontspannen doch opzwepend door de funky muziek die te hard op de achtergrond iedereen net in staat stelde een goed gesprek te kunnen voeren. Erg druk is het er niet maar wat ze met de bar hebben gedaan beviel me eigenlijk wel. Een soort van Amerikaanse trendy Funk bar. Aan de bar zie is een verveelde blonde vrouw zitten, helemaal alleen. Ik neem het nog eens in mij op en vraag me af of dit echt is waar het op lijkt. In Deventer een blonde vrouw helemaal alleen aan de baar hangend als een zogenaamd muurbloempje? Het was waar en bijna te surrealistisch voor woorden dat dat dus wel kan in Deventer waar een vrouw alleen net zoiets is als rottend fruit zonder fruit vliegjes. Voor de zekerheid wacht ik nog even af om er zeker van te zijn dat er niet ineens een klerenkast van een vent naar me toe gaat komen waar ik me dan weer aan moet gaan verantwoorden. Anyways, ik wacht bijna te lang. Op het moment dat ik haar aan spreek leek het et alsof ze weg ging. Op zich deed ze dat ook alleen wist ik haar aandacht goed vast te houden wist ik haar zover te krijgen een discussie onderwerp te kiezen. Politiek was haar keuze natuurlijk. Zeer uitgesproken begon ze haar betoog waarna ik haar met alle gemak weet te overdonderen door veel woorden, relatie tussen politiek, Europa, economie, communisme/socialisme, democratie en uiteindelijk een paradox van persoonlijke politieke voorkeur. Politiek is sooo boring!
Een vriendin van haar schuift aan en lacht me lief toe. Erg lief zelfs. Ik stel me aan de beide dames maar eens voor en kom er ook achter hoe zij heten. De naam van de blonde ben ik al weer vergeten maar haar vriendin had een naam wat weer een begin was voor een leuk gespreksonderwerp. Vrouwen onder elkaar, lesbische relaties, aantrekkingskracht tot homo's en voor ik het wist was ik een "Metroman".
Op een een of andere manier liep het allemaal erg leuk. Gewoon een ontspannen sfeer, goede muziek en twee meiden die luisterde naar mijn bull shit. Interesse, licht intiem maar vooral helemaal goed voor mijn ego was dit samenspel.

Russian roulette

Onze machtige buren van over de grote plas lijken het dan nu eindelijk weer gevonden te hebben. De greep op het Europese volk, angst. Hun arrogante en betweterige manier van de wereld waarschuwen geeft ze aanzien. Als eerste slachtoffer denken ze nu ons te kunnen vertellen wat we moeten gaat doen en wat we moeten gaan laten maar vooral wat we kunnen gaan verwachten. Nederlands heeft toch zijn eigen kennis cultuur? Waarom in vredesnaam ons laten conditioneren door professionele geconditioneerde?

Ik heb het Journaal dus gezien en verbaasde me over de mededeling. Na Londen was er kort de vraag of ons dat ook zou kunnen treffen. Kennelijk was dat een vraag die beantwoord moest worden om ons afhankelijk op te kunnen gaan stellen. We hebben ons antwoord gekregen en nu moet natuurlijk naar aanleiding daarvan een serie politieke stappen worden ondernomen waar wij vrije burgers heel veel voor in moeten leveren. Wie is al-Qaeda eigenlijk? Amerika zelf?

Angst is macht, een emotie die twee kanten op werkt. Is Amerika bang voor Europa waardoor zij, kennelijk, genoodzaakt zijn weer een nieuw angst medium aan te boren om ons naar hun pijpen te laten dansen zoals ze dat eerder al deden met de muur en het ooo zo gevaarlijke communisme? JA!

Typisch genoeg ga ik binnen de voorspelde periode naar de plaatst waar de dreiging het het grootst is en ben ik omgeven door de mensen die het meest voor de hand liggende doelwit zijn van dergelijke aanslagen. You gotte love a game of russian roulette ;-)

Insightful Linguist

Na dat ik me zo vaak heb voor genomen eens die IQ test te doen die tegenwoordig word geadverteerd op bijna elke engels talige site heb ik vanavond dan eindelijk toegegeven met als resultaat:

Your Intellectual Type is Insightful Linguist. This means you are highly intelligent and have the natural fluency of a writer and the visual and spatial strengths of an artist. Those skills contribute to your creative and expressive mind.

En dan te bedenken dat mijn engels nou niet bepaald native is :-S

Mojo

Gisteren mij wederom te buiten gegaan op het terras in het gezelschap van de vaste groep vrienden om de verjaardagen te vieren. Door mijn wat slome geest duurde het even voor ik het werk uit mijn hoofd had en mij toe kon geven aan de sfeer en gezelligheid. Mijn cadeau was mooi, een fles Goldstrike en een boek.

Naar mate de tijd vorderde kwam iedereen los. Niet meer vast op hun kruk op stoel lijdzaam af te wachten tot de alcohol zijn werk deed maar gewoon genieten van zijn of haar eigen ruimte. De een danste. De ander in een nog diepere discussie als de andere. Weer een ander op jacht naar het vrouwelijke schoon. Twee die diep verlieft en innig in een soort van tong worstel wedstrijd verwikkeld leken. Weer een ander zalig daar naar kijkend, vol gemis van haar vriendje, toezien hoe andere van de liefde genieten.
Ik ben er ook, en word verrast door het bar persoon met een cocktail waarvan ik maar niet ben gaan proeven maar gewoon als extra alcohol shot heb genuttigd. Een shot tequila er achteraan en ik wist zeker dat ik 12:00 AM thuis niet meer zou gaan halen. Ik voelde me in ieder geval weer als vanouds.
Inmiddels lijkt iedereen weer eens weg te gaan en mij aan mijn lot over te laten net op het moment dat ik in discussie ga met een hele rare meid waar ik de naam nog steeds niet van weet. Op een één of andere manier is die wonderlijke meid dus vrienden met mensen die indirect een herkenning met mij hebben. Zij komt me ook bekend voor maar zolang als ik haar, kennelijk opnieuw voor mijn gevoel, ken ben ik er niet achter gekomen waarom. De collega van mij moeder waar ik per ongeluk eens te joviaal tegen deed in een bar is dus weer een vriendin van haar. Deze collega vertelde me dat ik toen ik 17 was ik bij haar een diepe indruk achter liet door mijn, toen, idealistische grondhouding. Ik word ouder :-P

Na te hebben afgesproken het gesprek eens voort te zetten in minder gehaaste en dronken toestand liep ik naar buiten de brink op waar the bunch samengeschoold nog wat zat na te genieten van een geslaagde bruin café avondje. Tada, ik had nog een fles Goldstrike :-D Een drankje dat kennelijk iedereen kent en, vermoedelijk door de goud snippers, een erg hoge aantrekkingskracht heeft op met name dronken mensen. We liepen, geloof ik met zijn alle, ergens naar toe op de brink. Zwaaiend met de fles goudsnippers loop ik tegen een onwijs dronken vrouw aan. Zij was niet alleen maar leek tot alles in staat. Zij negeerde haar chaperon en trok zich los van hem om tot de fles Goldstrike te komen. Op de vraag wat ze er voor over had om haar mond rond de opening van de fles te mogen sluiten kreeg ik krachtig het antwoord "VEEL!". Zij was zo dronken! Natuurlijk liep dit verder daarna een beetje uit de hand en was een broodje kroket misschien wel een goed plan.
Ik ging toch niet meer naar bed dus het nieuwe plan was de Joffer. Na wat kiddo's te hebben beledigt in de broodjes kroket zaak schoot een meisje voorbij waar ik uit een soort van automatisme een vleiende opmerking aan spendeerde waarna een gezellig gesprek de afsluiting van mijn donderdag nacht was.

De Joffer heb ik dus nooit gezien van de binnen kant en waar the bunch eigenlijk ineens was is mij ook een raadsel. Broodje was in ieder geval wel lekker al was het alleen maar om het feit dat ik vandaag, mede daardoor, geen kater heb :-)

Oorwurm

Een oorwurm, naast een kever ook een muziekje dat je de hele dag lijkt te achtervolgen en als een echo door je hoofd lijkt te resoneren. Ik heb vandaag een hartnekkige, namelijk:

Yeah!, come on, come on, come on, come on
Now touch me, baby
Can?t you see that I am not afraid?
What was that promise that you made?
Why won?t you tell me what she said?
What was that promise that you made?
Now, I?m gonna love you, till the heavens stop the rain
I?m gonna love you
Till the stars fall from the sky for you and i
Come on, come on, come on, come on
Now touch me, baby
Can?t you see that I am not afraid?
What was that promise that you made?
Why won?t you tell me what she said?
What was that promise that you made?
I?m gonna love you, till the heavens stop the rain
I?m gonna love you
Till the stars fall from the sky for you and i
I?m gonna love you, till the heavens stop the rain
I?m gonna love you
Till the stars fall from the sky for you and i
(The Doors - Touch me)

Avanti!

Ik weet niet wat het is maar sinds eergisteren lijkt de rust weer samen te komen met mijn geest. Al 3 dagen en 2 nachten een gevoel van tevredenheid en beheersbaarheid. Het gevoel wat je kunt hebben als je neerstrijkt op een terras bij lekker weer in de hete zon onder het genot van een drankje en gezelschap of een goed boek. Mijn hoofd alles behalve leeg en verdoezeld door te veel Whisky gister avond. Nu alleen nog meer het gevoel van vakantie en zomer en mijn dagen kunnen werkelijk niet meer stuk.

Gisteren was het dan de dag waar ik tegenop zag. Het verjaren is gebeurt en ik kan terug kijken op een zoete oogst. Gisteren begon al goed, zoals ik reeds heb beschreven in een voorgaand logje. Het plan van de dag om iets te gaan doen en draagzaam in een open atmosfeer de viering te vieren liep in eerste instantie uit op een ouderwets bank feestje. Van die feestjes waar anekdotes en interesse vragen de sfeer van het feestje bepalen. Even deed me dit herinneren aan nou juist dat gene waar ik dus geen zin in heb. De rede dat ik mijn verjaardag niet vier. Gelukkig was de improvisatie van eten (wat eigenlijk een picknick maaltijd was) en de entertainment van mijn 2 ½ jaar oude nichtje een groot succes. Het weer klaarde later op en we verhuisde naar de tuin waar onder genot van een drankje en een diepe discussie de ontspanning weer helemaal terug leek te zijn. Nog steeds een mooie dag, een goed gevoel.
Aandacht krijgen is iets geweest waar ik eigenlijk nooit mijzelf gemakkelijk bij voelde. Het is makelijker en geeft meer voldoening om "Lang zal hij/zij leven" te zingen voor iemand anders als dat jezelf je mond moet houden en de goede bedoeling van het koor moet ontvangen. Dit jaar maakte het me niet uit. Ik verwelkomde het zelfs en probeerde van de aandacht te genieten. Op een gegeven moment was mijn kleine nichtje verslaafd aan het raken aan de climax van dat liedje en was de derde herhaling van "piep, piep, hoera!" voor mij genoeg reden om de aandacht te delegeren naar de kleine meid ;-)
Ben in ieder geval verwend en heb zelfs cadeaus mogen ontvangen in plaats van de traditionele enveloppe die je geeft als er niet duidelijk is wat de jarige zijn wensen zijn. Een rugtas voor NYC, een erg groot rubber badeentje, leuke kaarten, gewichten, een Tangram puzzel, (toch) een paar enveloppe, een kookboek en zelfs een vergiet waren de gebaren die ik van harte in ontvangst heb mogen nemen. Verder de aandacht en de liefde van de mensen is dat geen waar ik het meest heb genoten en van ga genieten.

Wederom dank jullie wel.

Happy birthday

Merkwaardig hoe alles lijkt te kunnen lopen. Een verjaardag als een oogst van wat je het afgelopen levensjaar hebt gedaan. Voldoening, rust maar met name opluchting lijken de het begin van deze dag goed samen te vatten.

De dag begon al met dat ik wakker werd. Op zich niet heel raar maar voor als je wat later in je bed bent beland wel uitzonderlijk dat ik uitgerust en wakker op mijn wekker de cijfers 6 en 56 lijk waar te nemen. Daarna gewoon nog een dik uur van de half slaap roes genoten waarna ik zonder lawaai van mijn eet verslaafde poes rustig mijn bakje cruslie mocht opeten. Opgefrist en opgewekt lijkt mijn dag makkelijk te beginnen. Mijn eerste ervaring met de grote boze buiten wereld is positief, rustig. Ik lijk zelfs de geur van lente/zomer te ruiken, bloemen en verdampend dauw. De mensen die ik onderweg tegen kom kijk ik aan maar blijven raar en in zichzelf gekeerd. Ik daarentegen lijk weer rechtop te lopen en mijn mojo weer helemaal terug te hebben.

Ik had het er gisteren nog over dat als je aan een nieuwe zonnen cyclus begint je het gevoel kan hebben weer opnieuw te beginnen met als voedingsbodem de oogst van het afgelopen jaar. Toch is het alsof je omgeving en de mensen die je kent en tegenkomt daar niet in mee lijken te gaan. Ik ben me vandaag ineens bewust hiervan, net alsof dit de eerste keer is dat ik het onderken.

Het was al een goed kalenderjaar maar nu weet ik zeker dat het ook zal gelden voor wederom een nieuw levensjaar. Dank jullie wel ;-)

Op verzoek

Tijd loos lijken de momenten. Elke keer weer de kwestie van interpretatie en de botsing van mijn aard. Verscheurend, alles consumerend, diep, voor het oog onzichtbaar en cynisch hoopvol. Hoop, net dat ene mechanisme, of emotie, die werkelijkheid verdraait en dromen als een over-lay leggen op dat wat er werkelijk lijkt te gebeuren of beter zelfs wat zich zou kunnen voordoen.

Onbeheersbaar, het gevoel. Alleen door het te veroordelen en op te sluiten ergens waar het zijn invloed voor korte tijd kan verliezen lijkt het de geest te kunnen bevrijden. Vrijheid lijkt het tegenovergestelde te zijn van wat het werkelijk is, een isolement.

En dan nog maar te zwijgen over het denken ? (of heb ik dat zojuist gedaan?)

Nog 1 dag

Was vanochtend mijn bed niet uit te branden. Het was vroeg, de wekker op 7:45 AM. Het is voor de verandering weer eens vroeg. Een hele dag voor de boeg waar werk nou net dat gene is wat me motiveert om eruit te gaan maar wat tegelijkertijd ook inhoudsloos lijkt nu we in een wat rustigere periode zijn beland dus waarom toch opstaan. Ik heb geen flauw idee, het zal mijn plichtsgevoel wel zijn. Iets waar erg veel beroep op word gedaan vandaag. Mijn collega lijkt het in zijn rug te hebben waardoor mijn plan van deze week om vroeg te beginnen en lekker weer eens wat aan mijn dag te hebben op losse schroeven is gaan staan. Moet ik nu naar huis om ipv hem 's avonds te gaan werken? Moet ik morgen toch gaan werken om het proces door te kunnen laten gaan? Gelukkig heeft de directeur zich er al mee bemoeid en, voor de verandering, een keus gemaakt die mijn plannen niet verstoren. Wel weer eens leuk dat haar impulsieve beslissingen eens goed uit pakken voor mij.
Dus gewoon om 18:30 naar huis en weer eens lekker gaan koken en van een rustige avond genieten (hoop ik). Als het een beetje mee zit en ik na 4 uurtjes werken morgen kan deel nemen aan een kleine get together hoef ik niet eens na te denken over dat ik a.s. donderdag hoef te werken. Door mijn zieke collega kan het zowaar goed uitkomen dat ik wat later begin en gewoon weer een dagje tot 9:00 PM draai. Eigenlijk is dit tegen mijn principes in maar het lijkt nu wel goed uit te komen en planbaar te zijn allemaal. Soms is het lot zo dwars, heb je er alles aan gedaan iets te veranderen en dan gebeurt er iets en lijkt deze gewijzigde situatie precies aan te sluiten bij een plan dat je min of meer problematisch probeerde te plannen :-S

Toe maar weer, ik ga er de komende zonnen cyclus er het beste van maken.

Link van vandaag: "Georganiseerde buitensex?"

Nog 2 dagen :-S

De tijd lijkt als water weg te vloeien. De dagen zijn als een scene in een film. De ene dag lijkt niet eens de andere op te volgen maar meer in clusters aan mij voorbij te gaan.

52 weken geleden, het lijkt zo kort, was mijn vorige verjaardag. Een verjaardag waarvan ik me kan herinneren me niet bepaald happy te zijn. Een dag dat helemaal in het teken van mij stond, waar ik met alle macht de schrijnwerper met aandacht wou ontlopen. Ik ontsnapte niet en werd onder het toeziend oog van de mensen waar ik van hou weer een jaartje ouder. Nu lijkt me het zelfde lot mij wederom te wachten te staan. De tijd gaat zo snel.

Desalniettemin was mijn afgelopen weekeind een van rust. Rust die ik leek nodig te hebben. Weer even terug komen bij mij zelf en me een paar dingen nuchter nog eens goed af te vragen. Dit is me overigens niet erg goed gelukt. Wel lekker een paar boeken uitgelezen en mij kennis over mijn eerste vakantie bestemming verbreed. Niet dat ik nu een autoriteit ben over New York City maar heb nu wel een beter beeld van wat waar is en waarom ik er eventueel naar toe zou willen gaan.

Wel raar dat iemand opzoek blijft naar zich zelf. Op het ene moment lijkt alles te kloppen en ben je content met hoe je bent en in de wereld staat en het andere moment staat dat idee weer helemaal op zijn kop en ben je de weg weer helemaal kwijt. Waar sta ik nu, een tweetal maanden geleden zou ik je dat zo kunnen zeggen. Nu echter ben ik richting kwijt en kan zelfs 'The Wizard of Ozz' mij weinig advies geven over waar het gele pad is, zou hem tenslotte eerst moeten bewandelen voor ik hem een advies kan krijgen van de beste huichelaar. Zijn er dan zoveel variaties op illusies van een geel pad die mij blijven afleiden en er voor zorgen dat ik het telkens lijk zeker te weten? De richting is duidelijk maar hoe ik er moet komen steeds ingewikkelder. Then again its 'Just a Ride (Jem)'.

Voor nu lijkt het erop dat ik eerst 2 dagen moet gaan werken waarna ik de week doormidden hak met een dagje vrij waar ik, hopelijk met lekker weer, lijdzaam de aandacht die deze dag met zich mee brengt over mij heen laat komen.