Op verzoek

Tijd loos lijken de momenten. Elke keer weer de kwestie van interpretatie en de botsing van mijn aard. Verscheurend, alles consumerend, diep, voor het oog onzichtbaar en cynisch hoopvol. Hoop, net dat ene mechanisme, of emotie, die werkelijkheid verdraait en dromen als een over-lay leggen op dat wat er werkelijk lijkt te gebeuren of beter zelfs wat zich zou kunnen voordoen.

Onbeheersbaar, het gevoel. Alleen door het te veroordelen en op te sluiten ergens waar het zijn invloed voor korte tijd kan verliezen lijkt het de geest te kunnen bevrijden. Vrijheid lijkt het tegenovergestelde te zijn van wat het werkelijk is, een isolement.

En dan nog maar te zwijgen over het denken ? (of heb ik dat zojuist gedaan?)