Road-trip: Kiel 2006 (Wie geil ist das denn!)

Ik kan het natuurlijk niet nalaten een weekend Kiel onder woorden te brengen op mijn blog. Wij (Margot, Angel, Chris und ich selbst) hebben letterlijk een kustplaatsje in Duitslands onveilig gemaakt. We hebben gedaan wat Nederlanders het beste kunnen als zij toerist zijn, luidruchtig zijn!

Om het allemaal goed samen te vatten refereer ik maar naar de muziek waar we op swingde in de auto naar de supermarkt, namelijk: 'Jansen And Kowalski Feat Das Bo - Wie Geil Ist Das Denn'.

oh ja Leude, kommt zusammen, kommt zusammen, hört euch das an, jansen und kowalski, das bo,
wir wissen was wir geil finden,
ihr wisst was ihr geil findet,
und wenn ihr das geil findet was wir geil finden, dann kommen wir zusammen,
wie geil ist das denn? hahaha!
jansen ist geil, g-g-g-geil,
kowalski ist geil, g-g-g-geil,
bo ist geil, g-g-g-geil,
es wird immer geiler und explodiert.
kommt schon leude ihr wisst es genau,
was für den einen das auto is für den andren die frau,
ich sag tschum tschum motz die kiste richtig auf,
und danach das auto dann natürlich auch!
gib dem ganzen glanz, glanz,
mach das auge an, an
high heel, hauteng, vorne hinten boom bang, bang boom, was ist geil?
2x Refrain:
alles was gefällt is gut, (wie geil ist das denn)
gut ist was den leuten gefällt (wie geil ist das denn)
jeder muss das machen was er tut,
es wird immer geiler und explodiert.

alles was gefällt ist geil,
doch auch chicks ohne slips am leib,
dirty talk mit fremden frauen,
du willst action, auf die kacke hauen,
mit echten jungs fürs ganze leben,
durchmachen sich die kante geben,
aber vergiss auch deine muddi nicht,
sie hat für dich zu hause aufgetischt.
deine muddi, was is los mit dir?
du brauchst keine muddi das bo is hier.
wir gehen mal richtig ab,
ich nehm dich mit in' club
schnaps auf mich und dann wird hingeguckt,
guck mal die die die und die, (wie geil ist das denn)
und die die die und die(wie geil ist das denn)
mit nem brandneuen outfit und ganz neuen sneakern und ne platte auf hasch brauchste nur rübertigern
2x Refrain:
alles was gefällt is gut, (wie geil ist das denn)
gut ist was den leuten gefällt (wie geil ist das denn)
jeder muss das machen was er tut,
es wird immer geiler und explodiert.
4 x wir ziehen das ding jetzt durch, (ganz genau wir ziehen das ding jetzt durch, jansen und kowalski, das bo)
(bo 2005 hamburg city ihr solltet das machen was ihr geil findet, wir machen das was wir geil finden)
(kowalski komm biete mal an)
alles was gefällt is geil,
bei mondschein nachts ins schwimmbad rein,
beschlagene scheiben aufm hintersitz,
ein lächeln dass in ihren augen blitzt.
bouncen im club bis das licht angeht,
aufdrehen bis sich alles dreht,
auschlafen und dann blau machen, das bo ruft an ich pack meine sachen.
ich hab 10 herrenhandtaschen, ein eiskaltes becks,
den kodakfernseher, n grill und snacks,
die leude zusammen kriegen, das geht sehr schnell,
es ist 15.30 samstag BL
die mädels grillen mit oder gehen zum shoppen,
denn die schuhläden werden nich vor elf geschlossen,
das is neu, nur für euch hört mir zu,
und die nackenmassage gehört auch dazu.
2x refrain

2x digga mach die mucke laut, birne reißt die bässe auf,
????? anbiete, es wird immer geiler und explodiert
ganz genau, und von wegen ld, oder hdl oder al oder mfg,
du kannst die sms gleich absenden,
das bo kowalski jansen,
3x wgidd wie geil ist das denn?
es wird immer geiler und explodiert
3x wgidd wie geil ist das denn?
es wird immer geiler und explodiert

I'm in the zone!

Lowlands 2006

Het is eindelijk officieel, ik ga naar Lowlands. Het verhaal erachter was eigenlijk dat ik vorig jaar al had moeten gaan maar door andere plannen, zoals een vakantie naar The Big Apple, heeft het niet mogen gebeuren. Inmiddels heb ik meer festival ervaring en gevoel gekregen en kan niet wachten voor ik mij tussen de mensen menigte kan bewegen op de energieke geluiden van bijvoorbeeld de Arctic Monkeys.

Kanttekening is wel dat ik 8 uur van mijn tijd moet gaan inleveren om er verder kosteloos naar binnen te mogen gaan. Ik ben ingeroosterd op zondag middag/avond. Wat mij eigenlijk best wel bevalt -het betere alternatief zou zijn dat ik donderdag middag al moest werken, maar deze dienst is aan andere toebedeeld- omdat ik mij van bijvoorbeeld Pinkpop kan herinneren dat de laatste dag een best zware is waar je eigenlijk alles wel een beetje zat bent. Nu kan ik zondag dus lekker uitslapen, beetje nog rondkijken en mijn festival gevoel afsluiten met het in het middelpunt staan (bij een mixtafel).

Inhalen

En dan de stilte... de rust eigenlijk. Het seizoen waarvan ik maar éénderde mee heb gekregen is ten einde. De trofee is spierpijn en een paar fantastische herinneringen. De climax van het seizoen was dat ik mee hielp met het jaarlijks terugkerende PlugPlatsoenPop. Een dubbele bar dienst en daarna meegeholpen alles op te ruimen. Peuken, luiers, loempia bakjes, bekers en andere viezigheid met de bescherming van een paar handschoenen opraken van het veld. Daarna hekken sjouwen, platen stapelen en de restjes van de bar meenemen naar het Burger café om daar op te gaan maken. Gesloopt strijk ik neer en word ik getrakteerd op dat wat er over was van het festival en het café zelf. Moe, voldaan maar onverwacht nog steeds vol met energie. Ik kan opmerken dat ik helemaal voor dit soort dingen ga. De energie die ik er insteek krijg ik dubbel en dwars terug. Het zweet en zelfs enkele druppels bloed geven mij meer terug dan de inspanning die het me heeft gekost. Het met een handje vol vrijwillige man kracht iets neer zetten waar iedereen van lijkt te genieten is grandioos. Het gevoel werkelijk wat te hebben betekend en de band die door de arbeid tot stand komt.

Ik ben enthousiast, ik ben blij en kan mijzelf wel voor mijn kop slaan dat ik hier niet 10 jaar eerder mee begonnen ben. Maar zoals ook beschreven in het laatste boek wat ik gelezen heb ('De vliegeraar' van Khaled Hosseini) -erg goed boek die ik zowaar binnen 2 dagen helemaal uit had, een unicum dat ik zo verslaafd ben aan een boek- is er altijd een moment in iemands leven om dat wat je eerder hebt nagelaten of fout hebt gedaan goed te maken. Ik ben aan het inhalen.

En nu... nu is het vooruitzicht uitstapjes naar Duitsland, Lowlands, een nieuw seizoen Burgerweeshuis en ergens ook nog verjaren naar een leeftijd waar ik nog erg veel moeilijkheden mee heb die te accepteren :-S

The 50ct (fooi) bouncer

Zoals de lezers van mijn nederig blogje reeds weten ben ik sinds enkele maanden nu vrijwilliger bij het Burgerweeshuis in Deventer. Eigenlijk heb ik daar nooit erg veel woorden aan vuil gemaakt om de reden dat het als je aan het werk bent als bijvoorbeeld massa tapper niet erg noemenswaardige dingen mee maakt. Ook weer wel maar niet iets waar een leuk verhaal van te maken valt eigenlijk.

Om een goed verhaal te vertellen moet ik eerst de historie in duiken over dat ik afgelopen woensdag voor de tweede keer werkzaam mocht zijn in het Burger café. De eerste keer was een groot fiasco omdat de belichaming van Tibart voor zeker 50% uit snot bestond. werken lukt dan wel maar als je dan twee dingen tegelijkertijd moet doen en dan ook nog moet gaan hoofd rekenen is het onvermijdelijk dat er kleine dingen aan de lopende band verkeert lopen. Denk dan aan te weinig wisselgeld terug geven, glazen laten vallen, gasten vergeten en ga zo maar door.

Afgelopen woensdag was ik uitgeslapen, ontspannen en leek alles als vanzelf te gaan. Dit succes leiden tot een telefoontje gistermiddag over of ik naast dat de bar dienst bij KRS-1 ook wou ondersteunen in het café. Conclusie was dat ik het café heb gedaan, drie mensen heb ondersteunt/afgelost in de zaal, glazen hebt gehaald in een meer dan overvolle zaal, ik portier en zelf heel ff uitsmijter heb mogen spelen. Dit laatste was dan wel weer leuk omdat ik voor het korte moment dat ik bouncer was zowaar een fooi kreeg.

Kort samengevat heb ik gisteren eigenlijk bijna alle operationele facetten van het Burgerweeshuis meegemaakt en was de avond naast vermoeiend precies dat waar ik mij het meest in thuis voel, gecontroleerd chaotisch/dynamisch. Weet nu zeker dat ik harder ga studeren en dat diploma sociaal hygiëne gewoon wil/moet hebben.

100% zomer

Zomer..., het is dan eindelijk zover dat we onze huid als grootste orgaan weer eens optimaal kunnen verwennen met de, voor het oog, onzichtbare voedingsstoffen. Echter, wat kan je doen als de omringende hitte fysieke bezigheden onmogelijk danwelniet ondraaglijk zwaar lijken te maken...? Lezen! Met een zonnebril op de verblindende witte pagina's omslaan aan de kant van het water onder het genot een verkoelde doch aangenaam warme bries zuidelijke wind.
Maar wat moet je lezen als je net een ondraaglijke kater hebt van Harry Mulisch, je 'De Avonden' van Gerard Reve niet alleen een vervelend verhaal vind om te lezen maar waarvan de bladzijde lijken als van beton gemaakt, als een futuristisch roman even niet is waar je zin in hebt en als dat wat het voorafgaande jaar gelezen is lijkt als niet te evenaren? Wat dan?

Één jaar geleden heb ik 'Een schitterend gebrek' van Arthur Japin mogen lezen. Dit boek was een van de weinige geromantiseerde verhalen die aanzette tot een diepere interesse in de inspiratiebron van de auteur, Giacomo Casanova. Toentertijd was een bezoek aan Praamstra voor een 'best of' boek van deze legendarische persoonlijkheid een teleurstelling die leiden tot het kenbaar maken van een interesse in een nog te verschijnen boek. Afgelopen zaterdag was het dan zover dat de ik telefonisch werd ingelicht over de beschikbaarheid er van. Mijn verbasing was groot toen ik er vandaag achter kwam dat de compilatie van de autobiografie van Casanova ('Giacomo Casanova - De geschiedenis van mijn leven') tevens van Arthur Japin zijn hand was. Opgewekt was ik ook. Iedereen die wel eens een passage heeft gelezen uit een van Arthur's boeken weet vermoedelijk wel dat zijn manier van schrijven onbeschaamd ouderwets doch heerlijk leesbaar is.

Om mijn eerdere vraag te beantwoorden kan ik zeggen dat de rest van de middag ik voor 100% heb genoten van de zomer aan de kant van de inmiddels weer binnen haar oever stromende IJssel waar de bladzijde van mijn nieuwe boek als door de wind bewogen omsloegen.

Oh my god

Gesloopt, nieuwe energie bronnen aangebroken en nog steeds aan het bijkomen -van een ervaring die mij meer deed denken aan een maand vakantie dan aan een klein weekendje weg met vrienden- heb ik dan eindelijk mijn ervaring onder woorden weten te brengen.

Pinkpop... pinkpop was buitengewoon, ver voorbij elke verwachting die ik er van had op elk denkbaar front. Muziek was verschrikkelijk goed en dwong mij alleen maar om mee te springen en mee te schreeuwen. De mensen die ik ontmoeten waren zacht, lief, lekker, leuk, humoristisch en net zo energiek als ik (ben alleen wel weer eens vergeten e-mail's en telefoon nummers te vragen). De algehele sfeer was heerlijk, vrij, ongedwongen. Niets hoefde alles mocht en iedere bezoeker leefde het moment. Een moment die je denk ik alleen maar kan beleven op evenementen zoals deze. Zelfs het weer leek ons toe te lachen. Misschien iets te veel trouwens. Ik zat op de dag van terugkomt al heftig onder de blaasjes/schilfers op mijn neus, nek en voorhoofd als gevolg van een zware verbrande rode huid die zich begon te herstellen.

Een terugblik per dag is onmogelijk. Dit om het feit dat tijdens het feest elke referentie met tijd leek verdwenen. Gevoelsmatig heeft het allemaal maar één dag geduurd ondanks dat het tegelijkertijd lijkt alsof ik een maand van huis ben geweest. Mijn persoonlijke hoogtepunt was in ieder geval de Kaiser Chiefs die met name met één nummer mij aan de ene kant heerlijk bevrijde en aan de andere kant mij aan alles deed herinneren wat ik tot nu toe heb bereikt en waar ik nu sta in mijn leven, 'Oh my god'. 'Oh my god' was naast de naam van een nummer ook mijn lijfspreuk tijdens het gehele weekend. De eerste dag als uiting van openbaring, de tweede dag als uiting van de overweldiging, de derde dag als blijk van voorgaande plus de daaraan toegevoegde uitputting en inmiddels overdreven heftige kater en als laatste thuis als echo na dreunend in mijn hoofd.

Naast de Kaiser Chiefs heb ik ook heerlijk genoten van Placebo, Kraak & Smaak, Nelly Furtado (in eerste instantie niet een favoriet maar eenmaal live te hebben gezien blijkt dat kennelijk te veranderen), Bloodhound Gang (niet om de muziek maar enkel de act die zo vulgair was dat het goed vermaak was), Racoon, dEUS, Editors, Skin, Keane, Frans Ferdinand en uiteindelijk de Red Hot Chili Peppers. Helaas wel Kubb en The Flaming Lips moeten missen, maar alles zien en meemaken lukt natuurlijk nooit dus neem ik dat verlies voor lief.

Ik mis het eigenlijk nu al, het vrije gevoel en volledige ontsnapping aan alles en de opvulling van positiviteit door muziek en vrolijke mensen. Ik zal er op terugblikken en lachen en verder kijk ik met smacht uit naar Lowland.

Nieuwe heilige

Wasmiddel met echte zeep... Wh000th, waar heb ik mijn wasgoed dan al die tijd mee gewassen? Tv kijken en dan zien dat de VVD kennelijk een heel belangrijke party is geworden waar iedere Nederlander een mening op na lijkt te houden. En dan ook nog een station verbod omdat je promotie materiaal van een concurrerend bier merk aan hebt.

Kijken we met zijn alle zoveel TV dat onze realiteit dat is wat de multi nationale ons voorschrijven? Zijn we zo dom dat de propaganda van Bush ook in ons land na galmt? Zijn we allemaal zo verdwaald dat de woorden van de meest luid schreeuwende commercial onze nieuwe heilige/profeet is.
Gelukkig word er nog muziek gemaakt waarvan songteksten vrij downloadbaar zijn en bestaat er een serie zoals Southpark die alles weer even op een humoristische manier in perspectief brengt.

Verder is het voor mij bijna tijd voor het eerste festival deze zomer, Pinkpop ;-)

Anders gelopen weekend

Diep geconcentreerd, de tijd volledig vergeten en nog half bezig met het eten van mijn avondmaal. Op dat moment kwam Sara mijn appartement binnen, afgelopen vrijdag avond. Zoals wellicht kan worden voorgesteld moest mijn geest even wennen aan de binnenkomt en moest mijn lichaam extra haar best doen the after-dinner dip in ontwaakte toestand te overwinnen. Gelukkig was Sara lekker druk en inmiddels brutaal genoeg om een dorstlesser te vinden en te pakken uit mijn koelkast.

Het eerste plan was om de dag daarna weer eens lekker samen cultuur te gaan snuiven bij het Kröller-Müller museum. Wat echter gebeurde was dat een uitnodiging om bij Margot een biertje te gaan drinken resulteerde in het feit dat vrijdag duurde tot dat wij de laatste gasten waren in de buurt bar. Daarop volgde een allergische reactie op katten haar -dat in deze tijd ook voor mensen, zoals mij, die niet allergisch zijn als een behoorlijke plaag kan worden gezien- waardoor slapen op de bank voor mijn gast de meest voor de hand liggende optie leek en in ieder geval voor mij een gebroken nacht opleverde. Rond 12:00PM werden we ergens wakker en was het voornemen om naar een musea te gaan eigenlijk al een vervlogen optie. Zin miste en een beetje brak hebben we de rest van de ochtend gebruikt wakker te worden, te ontbijten maar vooral om een nieuwe dag invullen te bedenken. Zoals de lezers van Sara haar blog wellicht al weten is dat zij erg uitzag naar de verfilming van een boek dat ik haar kort geleden heb uitgeleend, "The Da-Vinci Code"! Nu trof ze het dat deze film twee dagen eerder in primaire was gegaan en ook in Deventer werd geprojecteerd. Een plan ontstond en na een belletje naar Margot en een verfrissende douche waren we zover om de middag voorstelling te aanschouwen. Natuurlijk hebben we ook wat boodschappen gedaan zoals pop-corn -die de binnen kant van mijn lijf maar gedeeltelijk heeft gezien en met name het gangpad van de bios heeft vervuild- om niet de woekerprijzen in een bioscoop ervoor te hoeven betalen.

Over de film wil ik niet te veel woorden vuil maken, "het boek was beter!". Toch was het wel leuk met Sara diep in discussie verwikkeld te geraken over de overeenkomsten en het ontbreken van bepaalde scènes in de film. Dialoog is heerlijk, zeker als het gaat om interpretatie van een zelfde waarneming. Grappig was dan weer dat Margot helemaal niets van ons gesprek wou mee krijgen omdat zij zich had voorgenomen eerst nog even het boek te lezen om daarna nog een keer te gaan kijken. Na afloop waren we in ieder geval al pratend terecht gekomen in het nieuwe high-class lounge grand-café 'Fred & Douwe' waar een paar drankjes en een heerlijke maaltijd de afsluiting was van het bezoek uit Enkhuizen.

Heerlijk genoten ;-)

Samenhorigheid

Zo, dat was lang geleden dat ik wat woorden in een logische chaotische manier neer zetten op deze blog. Het is natuurlijk niet zo dat er verder niets is gebeurt na mijn uitstapje Amsterdam maar op een een of andere manier kon ik het allemaal niet onder woorden brengen of was ik bezig met andere dingen die het nut van schrijven oversteeg.

Inmiddels een dikke week geleden heb ik deel mogen uit maken van een werkelijk team. Een groep mensen die samen het zelfde doel nastreefde en daarvoor over hadden om wakken en staande te blijven vanaf 8:30 uur tot 1:45 's nachts om daarna nog even na te babbelen tot 4:30. Voor mij was dit de eerste keer dat ik stil stond bij de bevrijding van Nederland en de noodzaak dat wij trots mogen zijn op ons vrije landje.
De dag begon met het verdwalen in het afgezetten Zwolle waar we uiteindelijk dichtbij het festivalterrein een parkeerplaats vonden en daarna onze uniformen in ontvangst konden nemen. Een rood t-shirt, een blauwe sweather en verder allemaal gele tags die er voor zorgde dat we er uit zagen als werkelijke vrijwilligers die het festival zouden gaan maken tot een succes. Onze taak (12 hoofden afkomstig uit het burgerweeshuis) hadden als verantwoordelijkheid gekregen het runnen van de zogenaamde Plato bar. Deze bar stond zoals verwacht bij het Plato podium en bij aankomst was het eerste wat er te doen stond er een gezellige bar van te maken. Het uitzetten van tafels en banken tot het uitvouwen van de carrousel bar en het toegankelijk maken van onze eigen backstage. Langzamerhand werd het wat drukker en rond 12:00 ging de bar open en konden de apparatuur gaan testen op werkelijke klanten. Naar mate de tijd vorderde en en de vermoeidheid toenam leek het ook steeds drukker te worden. Vanaf 15:00 was het door de drukte al niet meer mogelijk een pauze te nemen en was doorgaan tot iets over 0:00 uur het enigste wat ons te doen stond. 10 rijen dik stond te smeken om bier, wijn of frisdrank/water. Het bier was ergens rond 23:00 al op en als backup leek er alleen lauw bubbetjes bier te zijn. Mijn dienstverlenende persoonlijkheid had het best moeilijk omdat ik niet de functie had mensen te helpen en dat het bedienen van het per ongeluk toch helpen van 1 persoon meteen lijden tot 20 andere die er alles aan deden ook een bestelling op te nemen. Het moraal in de groep was goed en de yell 0570 power klonk af en toe luid door de bar om iedereen scherp te houden. Super ervaring waarvan de beloning niet de BBQ zal zijn maar enkel het samenhorige gevoel dat door deze ervaring is gecreëerd. Heb nu al zin om mee te helpen op Lowlands en PlugPlatsoenPop.

Dagje uit met Saar

Ik had er zin in toen de wekker mij er aan hielp herinneren en ik zonder protest mijn lichaam zo ver kreeg de trap af te klauteren naar mij ontbijt en koffie. Ik kreeg er steeds meer zin in bij de rit ernaar toe. De gênante vertoning van het hard lachen om enkele passages uit het meesterwerk dat ik las in de openbaarheid van een trein coupé bevestigde dit. De zon op het stationsplein deed mijn zin tot een bijna hoogte punt stijgen. De ontmoeting, de wandeling, de tram rit, de vrouw uit Ohio in de rij, het omzetten van mijn geld, het binnen treden en dan uiteindelijk de absorptie van cultuur.

Verbazingwekkend genoeg waren het met name 2 werken van Van Gogh die mij nu evenzeer fascineerde als toen. Toen ik mijn netvliezen nog op regelmatige basis alles als nieuw ervaarde bij het inzien van foto-boeken en bijwonen van excursies. Tot mijn eigen verbazing wist ik met name van Van Gogh bijzonder veel, alsof de docu's op zondag, Discovery channel maar eerder nog een hoge belangstelling of aanbod van cultuur tijdens de lagere school periode van mijn leven boven verwachting zijn blijven hangen.
De vergelijking van de twee meesters uit verschillende tijden met dezelfde onderwerpen maar andere interpretaties was het hoofd onderwerp en initiële de reden van ons bezoek. Deze tentoonstelling viel zeker in de smaak bij mij en mijn mede cultuur snuiver.

Bijna 3 uur later was neer ploffen op een gras veld op het museumplein het meest geschikte te doen. Nog genietend van de de laatste straaltjes lente zon deze dag babbelde we na over wat we hebben mogen getuigen. Een schitterende vergelijking van twee op zich zelf staande kunstenaars die kennelijk in de bijna 100 kalender jaren die zij samen hebben geleefd interpretaties hebben gemaakt over dezelfde onderwerpen waarbij nog de één nog de ander goed of slecht te beoordelen viel. Dit in combinatie met mijn opnieuw herrezen interesse in de kwarst streken van Van Gogh en leuke gespreksonderwerpen van meer persoonlijke aart gaven het gevoel van voldoening. De zon liet ons echter rond de klok van 4 uur werkelijk helemaal in de steek en de temperatuur daalde naar een net onconfortabele hoogte waardoor wij besloten nog even boeken te gaan neuzen bij De Slegte. De concentratie was echter volledig geconsumeert en een hapje eten was het volgende wat me maar moesten gaan doen om daarna tot het onvermijdelijke punt van afscheid te komen.

Een heerlijke dag die alles had. Zelfs een naborrel, maar dat is een heel ander verhaal ;-)

De week is weer begonnen. Genoeg dingen die op het programma staan waaronder een nasleep van het weekend. Soms lijken dingen gewoon te gebeuren en kom je mensen tegen alsof dit was ment to be. Hoogte punt wat dat betreft was wel dat ik mijzelf trakteerde op het muur papier bij de dichtstbijzijnde pin apparaat bij het café waar ik afgelopen zaterdag met een paar vrienden vertoefde. Ik draai me om en een vrouw van ergens in de buurt van mijn eigen leeftijd maakt aanstalten het zelfde te doen bij het in het donker verlichte instrument. Ik spreek haar non-galant aan en een dialoog die zeker nog 3 uur van onze tijd in beslag zou gaan nemen vulde de avond met interessante gesprekken die zo nu en dan werden afgewisseld door een uiting van verbazing over onze spontane ontmoeting. Zij dronk cola light en dronk enkel uit beleefdheid. Mijn aanbod wat te drinken voor haar te halen werd, dit met name omdat er steeds weer iemand was die mij trakteerde op een nieuw biertje, keurig afgewezen met een wijzende vinger naar mijn half volle glas.

Eigenlijk was ik veel te moe om lekker sociaal te babbel, dit met name doordat de dag ervoor een verjaardag heeft gezorgd voor een slaap arme nacht. De verjaardag was zoals je een verjaardag mag verwachten. Toch bleef ik nog even hangen en ondanks dat de jarige job moest werken de volgende dag hield de gezelligheid aan. Bizar was het wel. De rest van de genodigde waren mensen waarmee ik ooit de realiteit mee heb mogen delen en waarmee nog genoeg unfinisched business aanwezig was voor een interessant gesprek. Als laatste gast dronk ik nog wat en praten tot het punt dat de gast heer en vrouw nodig toe waren aan een beetje slaap.

En dan zondag, skaten met mijn broer en terwijl bewegende beelden van een rare duitse film te bekijken waren praten we waar mannen zoal over praten kunnen. En verder in het vooruitzicht nieuwe kennissen waar ik iets mee af moet spreken en afwachten tot er iets met mij afgesproken gaat word.

Gedachten...

Verscheurt, de ruwe scheur steekt af tegen de scherpte van de mooi recht gesneden randen van het verdeelde stuk papier, is mijn hart. Gedachten fladderen, als een drogend wit laken aan de rode waslijn bij iemands zijn grootmoeder in de groene legen omgeving van Groningen. Vermoeid voelt mijn fysieke systeem. Maar altijd die verdomde gedachte... Je leest een boek, maar dat wat je leest spreekt niet alleen dingen in je aan wat gerelateerd is aan het onderwerp, maar de associatie op zich veroorzaakt bij sommige een soort van ketting reactie die je gedachten in een parallel verhaal blijven volgen naar mate je toch vordert in het gedrukte of geschreven verhaal. Luciditeit neemt de overhand, plots is de inhoud van beide als ware niet gelezen of gedacht. Toch kan het eerste hervat worden zonder het gevoel te hebben iets belangrijks te hebben gemist. De ongedrukte gedachten lijken echter vervlogen als de rook van een kaars die zonet doofde en enkel een geur verspreid waarvan je weet dat die door het doven is voort gekomen. Een enkele gedachte, een fysieke erectie, soms een somber gevoel of een brede lach, valse hoop, het toeval van dat diegene plots belt. Gedachten...

Kruisen

Onbeschikbaarheid, waarom is dat zo aantrekkelijk. Waarom is dat wat je niet kunt krijgen tempting? En waarom is als je hebt wat je eigenlijk niet mag bezitten zo moeilijk om vast te houden. Het is zonder twijfel zo dat wijsheid ontstaat door naast veel te doen en te slapen zeker voortkomt uit falen en najagen van dat wat eigenlijk nooit bestemt was om te bezitten of om even vast te houden.

Het zijn dus van die weekende zoals de laatste die mij wijzer maken. Van een onschuldige discussie na een concert van 'Kraak & Smaak' met een collega waar de inhoud van het gesprek genoeg mogelijkheden gaven misbruik te maken van de situatie tot, wat ik later vernam, een bitch fight tussen een paar verdwaalde moeders waar ik veel te intiem mee dansde. Tussendoor een tiener geholpen die vast zat in haar loyaliteit voor een vriendin en daarom niet dansde en verder gewoon lekker verdwalen in de ambiance en de intimiteit van mijzelf en de onbereikbare liefde. En dan is het altijd de zondag waarna verloop van tijd de hersenfunctie weer boven de 50% komt en je alleen thuis zit na te genieten van de naakte gesprekken, de interactie en positieve energie uitwisseling dat je bedenkt dat het niet de fun is waarvoor je je elke keer uitslooft maar de mensen die je tijden het maken van de lol leert kennen.

Groei en leer van de mensen die je pad kruizen.

Mist

In gedachten verzonken wandelend over een plein omvangt mij een gordijn van witte vochtige ondoordringbare witte lucht. Mijn zicht is van het ene moment op het andere beperkt tot het nog net kunnen identificeren van mijn vingertoppen als ik mijn armen volledig strek. De demping op mijn oren is alsof ik ineens een hels kabaal heb gehoord en als gevolg daarvan een soort van doofheid ervaar. Het ontbreken van de daarmee gepaarde onophoudelijke piep verteld mij dat mijn gehoor waarschijnlijk niet beschadigt is maar dat de omgevingsverandering niet alleen mijn visuele zintuig heeft aangetast maar ook mijn gehoor. Zo lijkt het ook net alsof ik het niet meer koud heb, warm trouwens ook niet. Het is wind stil, ik zie niets, hoor niets en toch weet ik dat ik hier niet alleen ben. De aanwezigheid van andere is duidelijk merkbaar en toch ben ik alleen als ik mijn zintuiglijke waarnemingen serieus neem. Alleen, ergens op een plein. Onvindbaar voor wie mij ook zou kunnen gaan zoeken. Ik verwacht overigens niet dat ik gezocht word. Ik heb, zover ik mij bewust is heb, niets verkeert gedaan en een telefoontje zo'n 15 minuten geleden zou genoeg aanwijzing voor bepaalde mensen moeten zijn mij niet als zijnde kwijt te verklaren. Toch raar dat alles wat er zich ineens lijkt af te spelen op geen enkele manier aansluiting vind bij hoe ik alles als realiteit zou hebben gezien 5 minuten geleden. Het verontrust mij ook helemaal niet. Het is eigenlijk zelfs wel aangenaam. Het zou iets moeten zijn wat je zo nu en dan, als je even behoefde hebt aan rust, zou moeten kunnen oproepen. Mijzelf heerlijk kunnen terugtrekken om even het een en ander te relativeren om daarna uitgerust weer de realiteit aan te kunnen. Hoe kom ik trouwens uit daar waar ik nu ben. Ik ben er, maar hoe ben ik hier eigenlijk in terecht gekomen? Heb ik bij het kijken van het journaal weer eens niet opgelet bij de weersverwachtingen? Dat is trouwens wel een grappig fenomeen, het weer blokje van het journaal of wat voor een inhoudsloze nieuws quiz dan ook. Op 10 verschillende zenders kan je de meest uiteenlopende variaties, ook qua verwachting zelf, verwachten en als het er dan op neer komt dat het wel eens handig was geweest om te weten wat het weer nou eigenlijk zou gaan doen de betreffende dag heb je het altijd gemist of keek je wel maar waren gedachten net bij een dood gepest oude mannetje in Zaltbommel blijven hangen en is de inhoud van dat wat Piet Paulisma bijvoorbeeld te vertellen had helemaal langs je heen gegaan. Het maakt ook eigenlijk niets uit. Ik ben hier en maak me eigenlijk weinig zorgen over wat er zal gaan gebeuren. Wat zou het ergste zijn dat wat mij nu zou kunnen overkomen? Een kuil in dit plein waar ik in zou kunnen vallen? Dat ik verdwaal in deze omgeving waar mijn zintuigen duidelijk disfunctioneren? Een mede mens die zich in dezelfde situatie bevind maar dan in een gemotoriseerd voertuig die mijn pad wel eens zou kunnen kruisen? Volgens mij kan ik me beter concentreren op hoop. Wat zou het mooiste zijn wat er in een situatie zoals deze mij kan gebeuren? De romanticus die ik ben kan dan eigenlijk alleen bedenken dat vanuit het niets zachtheid mij vind en zwijgzaam omhelst waarop ik mijn ogen sluit en voor eeuwig opga in de mooi gekleurde duisternis van de onvoorwaardelijke liefde. Helaas is het gewoon mist en weet ik waar ik ben en waar ik naartoe ga.