Inhalen

En dan de stilte... de rust eigenlijk. Het seizoen waarvan ik maar éénderde mee heb gekregen is ten einde. De trofee is spierpijn en een paar fantastische herinneringen. De climax van het seizoen was dat ik mee hielp met het jaarlijks terugkerende PlugPlatsoenPop. Een dubbele bar dienst en daarna meegeholpen alles op te ruimen. Peuken, luiers, loempia bakjes, bekers en andere viezigheid met de bescherming van een paar handschoenen opraken van het veld. Daarna hekken sjouwen, platen stapelen en de restjes van de bar meenemen naar het Burger café om daar op te gaan maken. Gesloopt strijk ik neer en word ik getrakteerd op dat wat er over was van het festival en het café zelf. Moe, voldaan maar onverwacht nog steeds vol met energie. Ik kan opmerken dat ik helemaal voor dit soort dingen ga. De energie die ik er insteek krijg ik dubbel en dwars terug. Het zweet en zelfs enkele druppels bloed geven mij meer terug dan de inspanning die het me heeft gekost. Het met een handje vol vrijwillige man kracht iets neer zetten waar iedereen van lijkt te genieten is grandioos. Het gevoel werkelijk wat te hebben betekend en de band die door de arbeid tot stand komt.

Ik ben enthousiast, ik ben blij en kan mijzelf wel voor mijn kop slaan dat ik hier niet 10 jaar eerder mee begonnen ben. Maar zoals ook beschreven in het laatste boek wat ik gelezen heb ('De vliegeraar' van Khaled Hosseini) -erg goed boek die ik zowaar binnen 2 dagen helemaal uit had, een unicum dat ik zo verslaafd ben aan een boek- is er altijd een moment in iemands leven om dat wat je eerder hebt nagelaten of fout hebt gedaan goed te maken. Ik ben aan het inhalen.

En nu... nu is het vooruitzicht uitstapjes naar Duitsland, Lowlands, een nieuw seizoen Burgerweeshuis en ergens ook nog verjaren naar een leeftijd waar ik nog erg veel moeilijkheden mee heb die te accepteren :-S