Oh my god

Gesloopt, nieuwe energie bronnen aangebroken en nog steeds aan het bijkomen -van een ervaring die mij meer deed denken aan een maand vakantie dan aan een klein weekendje weg met vrienden- heb ik dan eindelijk mijn ervaring onder woorden weten te brengen.

Pinkpop... pinkpop was buitengewoon, ver voorbij elke verwachting die ik er van had op elk denkbaar front. Muziek was verschrikkelijk goed en dwong mij alleen maar om mee te springen en mee te schreeuwen. De mensen die ik ontmoeten waren zacht, lief, lekker, leuk, humoristisch en net zo energiek als ik (ben alleen wel weer eens vergeten e-mail's en telefoon nummers te vragen). De algehele sfeer was heerlijk, vrij, ongedwongen. Niets hoefde alles mocht en iedere bezoeker leefde het moment. Een moment die je denk ik alleen maar kan beleven op evenementen zoals deze. Zelfs het weer leek ons toe te lachen. Misschien iets te veel trouwens. Ik zat op de dag van terugkomt al heftig onder de blaasjes/schilfers op mijn neus, nek en voorhoofd als gevolg van een zware verbrande rode huid die zich begon te herstellen.

Een terugblik per dag is onmogelijk. Dit om het feit dat tijdens het feest elke referentie met tijd leek verdwenen. Gevoelsmatig heeft het allemaal maar één dag geduurd ondanks dat het tegelijkertijd lijkt alsof ik een maand van huis ben geweest. Mijn persoonlijke hoogtepunt was in ieder geval de Kaiser Chiefs die met name met één nummer mij aan de ene kant heerlijk bevrijde en aan de andere kant mij aan alles deed herinneren wat ik tot nu toe heb bereikt en waar ik nu sta in mijn leven, 'Oh my god'. 'Oh my god' was naast de naam van een nummer ook mijn lijfspreuk tijdens het gehele weekend. De eerste dag als uiting van openbaring, de tweede dag als uiting van de overweldiging, de derde dag als blijk van voorgaande plus de daaraan toegevoegde uitputting en inmiddels overdreven heftige kater en als laatste thuis als echo na dreunend in mijn hoofd.

Naast de Kaiser Chiefs heb ik ook heerlijk genoten van Placebo, Kraak & Smaak, Nelly Furtado (in eerste instantie niet een favoriet maar eenmaal live te hebben gezien blijkt dat kennelijk te veranderen), Bloodhound Gang (niet om de muziek maar enkel de act die zo vulgair was dat het goed vermaak was), Racoon, dEUS, Editors, Skin, Keane, Frans Ferdinand en uiteindelijk de Red Hot Chili Peppers. Helaas wel Kubb en The Flaming Lips moeten missen, maar alles zien en meemaken lukt natuurlijk nooit dus neem ik dat verlies voor lief.

Ik mis het eigenlijk nu al, het vrije gevoel en volledige ontsnapping aan alles en de opvulling van positiviteit door muziek en vrolijke mensen. Ik zal er op terugblikken en lachen en verder kijk ik met smacht uit naar Lowland.