Gedachten...

Verscheurt, de ruwe scheur steekt af tegen de scherpte van de mooi recht gesneden randen van het verdeelde stuk papier, is mijn hart. Gedachten fladderen, als een drogend wit laken aan de rode waslijn bij iemands zijn grootmoeder in de groene legen omgeving van Groningen. Vermoeid voelt mijn fysieke systeem. Maar altijd die verdomde gedachte... Je leest een boek, maar dat wat je leest spreekt niet alleen dingen in je aan wat gerelateerd is aan het onderwerp, maar de associatie op zich veroorzaakt bij sommige een soort van ketting reactie die je gedachten in een parallel verhaal blijven volgen naar mate je toch vordert in het gedrukte of geschreven verhaal. Luciditeit neemt de overhand, plots is de inhoud van beide als ware niet gelezen of gedacht. Toch kan het eerste hervat worden zonder het gevoel te hebben iets belangrijks te hebben gemist. De ongedrukte gedachten lijken echter vervlogen als de rook van een kaars die zonet doofde en enkel een geur verspreid waarvan je weet dat die door het doven is voort gekomen. Een enkele gedachte, een fysieke erectie, soms een somber gevoel of een brede lach, valse hoop, het toeval van dat diegene plots belt. Gedachten...