Burger tryout

Zoals in mijn vorige blog-post aangekondigd was het afgelopen zaterdag dan zover, werken in het Burgerweeshuis voor een immaterieel vergoeding. Voorafgaand aan het werken zou nog met vrienden naar de Green Lizard gaan die toevallig genoeg speelde in de zelfde lokatie. Ik persoonlijk vond de band die ervoor speelden veel beter maar nu ben ik ook iemand die tekst en ritme meer waardeer dan de kwaliteit van het spelen. Met name the eind act van One In A Million was leuk om naar te kijken. Lekker laconiek en spontaan tegelijkertijd. Niet erg vernieuwend om je gitaar als een opgebruikt voorwerp van je af te werpen maar dat hoeft dan ook weer niet voor een bandje met een minder grote naam. Vermakelijk was het in ieder geval.

Rond de 11:00PM zou mijn dienst gaan beginnen. Dit duurde iets langer om het feit dat Green Lizard erg fanatiek was -dit zou wellicht iets te maken kunnen hebben gehad met het feit dat deze avond was uitgekozen als voeding voor een te maken video clip (deze werd overigens opgenomen door de dude met die grote neus uit het televisie prgoramma 6pack)- en de dienst pas werd gewisseld als het evenement was afgelopen. Zeker 30 minuten na 11:00PM ben ik dan maar achter de bar gaan staan en heb ik in de chaos van het helpen van klanten, kennismakingen met andere vrijwilligers en luisteren naar tips van collega's mij wegwijs gemaakt achter de bar. De tap en de plastic bekers was even wennen maar door goede support van mensen die ook ooit eens in mijn schoenen hebben gestaan werd ik naar mate de avond vorderde het tap trucje steeds meer meester. Af en toe nog even vragen hoe dingen moesten of waar wat stond maar op een gegeven moment was dansen, springen, tappen, schenken, afrekenen (muntjes in ontvangst nemen en weg leggen) en orders opnemen bijna als vanzelfsprekend.

Het leuke van de avond was eigenlijk wel dat ik iedereen tegen kom die ik normaal gesproken ook tegen kom maar nu een heel ander contact mee had. Van een leuke babbel met de vriendin van mijn buurvrouw tot en met het helpen van een persoon die tot en met de dag van vandaag een bevooroordeelde mening over mij heeft en daardoor elk contact zoveel mogelijk mijd. Mensen die ik normaal tegenkom op de dansvloer en een speels oog contact mee heb kwamen mij nu vragen hun te bedienen.
Achter de bar was het net als in David Lynch zijn alter realiteit scènes uit Twin Peaks. Lekker rustig en af en toe een ziel die zijn gezicht door de zware rode gordijnen steekt. Op ons eiland lekker dansen en af en toe iemand helpen. Ergens miste ik het wel lekker tussen de menigte te staan en daar op te gaan in de muziek en het samenhorig gevoel van blijdschap. Zeker omdat deze avond, zo leek het in ieder geval, helemaal in het teken stond van alle muziek die op dit ogenblik op mijn favo playlist staan. Van de Caesars tot en met nota bene Soulwax passeerde de revue.

Verder waren er 2 mensen die het nodig vonden flauw te vallen, een paar domme idioten die met zijn drieën in een wc-hokje coke aan het snuiven waren en ruzie daarover maakte en geloof ik maar twee moeilijke klanten. De na-borrel was heel ok. Uitgeput van een avond staan en het schoonmaken van bar en vloer begreep ik ineens waarom twee weken geleden iedereen er zo dood uit zag. Een paar biertjes verder en wat leuke gesprekken met mede vrijwilligers verder was het tijd om huiswaarts te gaan om daar gvd 3 uur later klaar wakker wakker te worden.

Eind conclusie is in ieder geval dat ik hier wel voor wil tekenen. Het levert me misschien dan geen geld op maar bezig zijn, mensen tegenkomen, nieuwe gezichten leren kennen en het gevoel ergens deel van uit te maken beloond me meer dan het zijn van de doordeweekse loonslaaf.