Heimwee

Vroeg op, ontbijten en de ochtend verwelkomen als was het alsof ik zat met een vers kop cappuccino op een terras ergens op een piazza in Rome. Ik mis Rome. Ik ben er pas één enkele keer geweest en de tijd die ik er mocht doorbrengen was kort. Na het lezen van een boek het zien van de films en de flashback van goede herinneringen van de mooie dingen die ik daar heb gezien en de mensen die mijn pad daar kruisten verlang ik. Verlang er terug te keren maar meer nog er deel van uit te maken.

Mijn herinnering van toen geeft mij en gevoel van vrijheid die de vrijheid van een gewone vakantie ver overstijgt. Wakker worden, wandelen naar de eerste bar om daar vriendelijk te worden bedient met de eerste doppio espresso van die dag. Met een pannini in mijn hand de rest van de dag mijn huid te laten bruinen door de Italiaanse zon of met de metro mij te verplaatsen naar daar waar ik naar toe wil. Deze beelden werden alleen maar versterkt nu ik in plaatst van de standaard beelden van onze wereld stad mij met name bloot heb gesteld aan het uit lezen van een boek die zich in het oude centrum afspeelde waardoor ik er een beroep op mijn eigen dia voorstelling werd gedaan in een melange van liefde en verdriet.

En zo begon en eindigde de dag van vandaag waar ik ergens halverwege maar eens besloot het één en ander af te maken.