Wijsheid uit fictie deel 3

Voor velen zijn grenzen gewoon het tegendeel van vrijheid; en vrijheid betekent voor hen zorgeloosheid, vrije keuze en ongehinderde vooruitgang. Maar voor mij is begrenzing niet tegengesteld aan vrijheid. Ik zou haast zeggen dat zij op een bepaalde manier op elkaar lijken, in zoverre dat beperking ook zorgen wegneemt en vooruitgang brengt. Volgens mij zit het, grof gezegd, zo: een oneindige vrijheid biedt oneindig veel keuzemogelijkheden. Een mens piekert zich suf over wat hij als eerste zou doen. Hij kan niet kiezen, besluit gewoon maar af te wachten en komt uiteindelijk tot niets. Grenzen echter bakenen het terrein van onze mogelijkheden af. hoe meer grenzen, hoe eenvoudiger de keus. Naarmate we verder ingesloten raken en in het nauw worden gebracht, wordt het makkelijker een rigoureuze stap te doen. Die voortdurende vernauwing helpt ons verder. Om niet te stikken worden wij wel gedwongen tot handelen. Dit is onze ware drijfveer.

En dan de onthulling van nog een geheim: kunst maken kan iedereen, maat belangrijke kunst ontstaat alleen door het maken van radicale beslissingen. Daarvoor is een grote mate van domheid vereist. Belangrijke beslissingen rigoureus nemen zonder er ook maar één gedachte aan te wijden - wie dat durft is een meester. Hoewel daarom niet minder een onnozelaar. Dat geldt voor de scheppende kunst, maar meer nog voor de kunst van het leven. Niet de sterkste maar de grootste dwaas trekt aan het langste eind. Zelfbedrog houdt de menselijke soort in stand.

(uit 'Arthur Japin - De droom van de leeuw')