Mist

In gedachten verzonken wandelend over een plein omvangt mij een gordijn van witte vochtige ondoordringbare witte lucht. Mijn zicht is van het ene moment op het andere beperkt tot het nog net kunnen identificeren van mijn vingertoppen als ik mijn armen volledig strek. De demping op mijn oren is alsof ik ineens een hels kabaal heb gehoord en als gevolg daarvan een soort van doofheid ervaar. Het ontbreken van de daarmee gepaarde onophoudelijke piep verteld mij dat mijn gehoor waarschijnlijk niet beschadigt is maar dat de omgevingsverandering niet alleen mijn visuele zintuig heeft aangetast maar ook mijn gehoor. Zo lijkt het ook net alsof ik het niet meer koud heb, warm trouwens ook niet. Het is wind stil, ik zie niets, hoor niets en toch weet ik dat ik hier niet alleen ben. De aanwezigheid van andere is duidelijk merkbaar en toch ben ik alleen als ik mijn zintuiglijke waarnemingen serieus neem. Alleen, ergens op een plein. Onvindbaar voor wie mij ook zou kunnen gaan zoeken. Ik verwacht overigens niet dat ik gezocht word. Ik heb, zover ik mij bewust is heb, niets verkeert gedaan en een telefoontje zo'n 15 minuten geleden zou genoeg aanwijzing voor bepaalde mensen moeten zijn mij niet als zijnde kwijt te verklaren. Toch raar dat alles wat er zich ineens lijkt af te spelen op geen enkele manier aansluiting vind bij hoe ik alles als realiteit zou hebben gezien 5 minuten geleden. Het verontrust mij ook helemaal niet. Het is eigenlijk zelfs wel aangenaam. Het zou iets moeten zijn wat je zo nu en dan, als je even behoefde hebt aan rust, zou moeten kunnen oproepen. Mijzelf heerlijk kunnen terugtrekken om even het een en ander te relativeren om daarna uitgerust weer de realiteit aan te kunnen. Hoe kom ik trouwens uit daar waar ik nu ben. Ik ben er, maar hoe ben ik hier eigenlijk in terecht gekomen? Heb ik bij het kijken van het journaal weer eens niet opgelet bij de weersverwachtingen? Dat is trouwens wel een grappig fenomeen, het weer blokje van het journaal of wat voor een inhoudsloze nieuws quiz dan ook. Op 10 verschillende zenders kan je de meest uiteenlopende variaties, ook qua verwachting zelf, verwachten en als het er dan op neer komt dat het wel eens handig was geweest om te weten wat het weer nou eigenlijk zou gaan doen de betreffende dag heb je het altijd gemist of keek je wel maar waren gedachten net bij een dood gepest oude mannetje in Zaltbommel blijven hangen en is de inhoud van dat wat Piet Paulisma bijvoorbeeld te vertellen had helemaal langs je heen gegaan. Het maakt ook eigenlijk niets uit. Ik ben hier en maak me eigenlijk weinig zorgen over wat er zal gaan gebeuren. Wat zou het ergste zijn dat wat mij nu zou kunnen overkomen? Een kuil in dit plein waar ik in zou kunnen vallen? Dat ik verdwaal in deze omgeving waar mijn zintuigen duidelijk disfunctioneren? Een mede mens die zich in dezelfde situatie bevind maar dan in een gemotoriseerd voertuig die mijn pad wel eens zou kunnen kruisen? Volgens mij kan ik me beter concentreren op hoop. Wat zou het mooiste zijn wat er in een situatie zoals deze mij kan gebeuren? De romanticus die ik ben kan dan eigenlijk alleen bedenken dat vanuit het niets zachtheid mij vind en zwijgzaam omhelst waarop ik mijn ogen sluit en voor eeuwig opga in de mooi gekleurde duisternis van de onvoorwaardelijke liefde. Helaas is het gewoon mist en weet ik waar ik ben en waar ik naartoe ga.