Oeps

Ten eerste dank jullie alle voor het medeleven en de bezorgdheid die naar aanleiding van mijn vorige log diep in mijn hart zijn terecht gekomen. Om de bezorgdheid nog een beetje te voeden een kort verslag van mijn dag tot nu toe.

Slecht geslapen, zwaar aan het zweten om geen duidelijke reden. Het zou het weer kunnen zijn maar diep in de nacht en de kachel op standje 1 kunnen geen reden zijn het nut van mijn molton op de proef te stellen. Vanochtend dan in ieder geval mijn werk maar gebeld om mede te delen dat ik niet zou gaan verschijnen deze dag. In eerste instantie puur op speculatie dat als ik zou gaan werken dit ongetwijfeld tot gevolg zou hebben een verergering van mijn klachten. Dit werd eigenlijk pas net bevestigt. Ik moest nog heel even een paar boodschappen doen bij de lokale buurt super. Op een merkwaardige manier was ik over alert. Lichtjes en lampjes zien eruit als op van die foto's waar de shutter ten minste 0.30ste van een seconde open blijft staan, vervloeit zou je het kunnen noemen. Ik neem alles waar en ben erg geconcentreerd op dat wat ik allemaal zie om me heen als ware ik naar een film aan het kijken was. Als ware ik buiten mij zelf wandel ik door de supermarkt en laad mijn boodschappen mandje in volgens mijn van te vore gemaakte lijstje. Onder de topic eten stond niet en was voor interpretatie van mijn maag. Deze heeft al zeker twee dagen geen hoge behoefde aan vulling. Opnieuw buiten begint de schemer toe te slaan en word alles nog onwerkelijker als dat het leek. Het zweet breekt me uit en na mijn concentratie te hebben gevestigd op border in de verte merk ik op dat dit mij moeite kost. Door de tas met boodschappen begin ik ook nog mijn nek te voelen en begin me wat zorgen te maken over een korte adem. Snel naar huis, pyjama aan en verder vandaag alleen nog maar lezen ofzo.

Gelukkig ben ik van nature eigenwijs en hoeven jullie je niet zorgen te maken over mijn welzijn. Ga morgen even kijken hoe werken zou kunnen bevallen en vermoed dat ik ergens rond de middag wel aan de telefoon hang om toch maar even formele bevestiging te krijgen van mijn fysieke toestand onlangs dat ik natuurlijk eigen docter ben ;-)

Voor nu schuif ik maar even een cd'tje in mijn stereo en geniet van de hip-hop beats van N*E*R*D ('No One Ever Really Dies', dus don't worry ;-))

Nothing Really Ends

Het is al weer even geleden dat ik wat heb gepost op mijn blog. Voornaamste reden daarvoor lijkt te zijn dat ik even niet zo veel te vertellen heb of eigenlijk erg veel maar dit niet zo goed kan verwoorden op het almachtige grote internet. De chaos van willekeurige plaatsing van groepjes letters afgewisseld door enkele lees tekens geeft mij over het algemeen een lekker gevoel van opluchting van ventilatie over hoe ik mij voel of waar ik mee bezig ben. Door dit kenbaar te maken geef ik mijzelf een motivatie. Sinds afgelopen week voel ik me gewoon per definitie ontspannen. Geen reden voor zorgen ook al leek ik die in eerste instantie wel te kunnen krijgen. Zorgen over toekomst of liefde en over waar ik zou kunnen belanden over een X aantal jaar zijn nihil. Het lijkt nu minder belangrijk en schrijven daarover als gevolg daarvan ook.

Desalniettemin was mijn weekeind niet geheel onnoemingswaardig. Afgelopen vrijdag was mij gevraagd of ik zou willen komen op een feestje/verjaardag van een meisje dat ik min of meer wel kende. Een vriend van haar en mij vroeg dit om de reden dat er gefeest moest gaan worden. Ik arriveerde en viel mijn mijn neus in een soort van diner party op zijn Frans. Geen orale orgie maar enkel een gezellige zuidelijk eet feest. Lekker laat en er alle tijd voor nemend om in gezelschap diverse gerechten te nuttigen. Ik had een iets andere voorstelling van dit gebeuren gehad dus min of meer lamgeslagen schoof ik aan en hoorde de excuses van de gast vrouw lijdzaam aan. Na de beslissing dat ik geen zin had midden in een eet feest om te schakelen in een familiair gezelligheid beest werd mij gesmeekt niet weg te gaan. Het drinken van bier en een speciale door buffelo pis besproeide vodka resulteerde in dat ik nog even bleef plakken en enkele uren later in gezelschap van de meest uiteenlopende en diverse persoonlijkheden helemaal in een party stemming terecht was gekomen. Er zou nog even naar de stad gegaan worden. Ik samen met 2 vrienden op de fiets en ergens tussen daar waar we waren en de stad kwam het tot een kleine botsing, *kabeng*.

Ik loop het hele weekeind dus al rond met een zwaar hoofd. Het pulserend gebonk, een stijve nek en een gekneusde kaak dragen erg bij bij het blijvend wazig voelen in mijn hoofd. Ik kan me niks van de crash herinneren maar ben er wel van overtuigt dat het erg hard ging en ik zeker een lichte hersenschudding heb. Daar gingen mijn plannen voor de rest van het weekeind dacht ik nog toen ik zaterdag middag wakker werd. Het plan was dus om in ieder geval zaterdagnacht helemaal old fashioned way uit mijn dak te gaan op de techno mix kunsten van Steve Rachman. Met de huidige staat van mijn zintuigen die werden gecoördineerd door de licht gekneusde eiwittenbrij in mijn hoofd deed mij besluiten hier van af te zien. Andere plannen stonden ook op de nominatielijst voor afzegging maar achteraf gezien ben ik heel blij dit niet te hebben gedaan.

Op het programma voor de zaterdag avond stond een movie date with Eve. Een film die door zijn voorgangers en het overlijden van de regisseur een hoge verwachting van kwaliteit had. De film was meesterlijk. Op elk niveau en elk meetpunt van kwaliteit scoorde de film een dikke 10. Het verhaal was briljant in zijn simplisme. Het geluid buitengewoon goed aansluitend bij de fantastische dubbelzinnig interpretabele visualisatie van dat wat er verteld werd en de overgangen, de suggestieve beelden en natuurlijk de gewonen scènes zo sprekend dat het net was alsof je deel uitmaakte van het verhaal. Niet eerder heb ik een Nederlandse film gezien die zo perfect lijkt te zijn in alle voor kritiek openstaande meet punten. Kan het eigenlijk niet eens goed beschrijven en enkel aanraden deze film in goed gezelschap te consumeren. De film waar ik het over heb is overigens "Leef!". Dank je wel Eve voor een fantastische avond die ondanks de minder integere beleving (door mijn gekneusde brein) een werkelijk hoogtepunt van mijn week was.

Maar ja het is weer zondag, een dag die zich vooral deze keer extra leent voor lekker ongewassen in mijn pyjama te gaan hangen op de bank. Vooruitzicht van de week is denk ik proberen te gaan werken en als de hoofdpijn aanhoud mijzelf voor een eerste keer binnen het bedrijf waar ik nu werk te trakteren op een dagje ziektewet.

En verder, nothing really end... ;-)

Keuzes

Keuzes zijn gemaakt maar de dynamiek en chaos van dingen die om mij lijken te gebeuren zijn haaks gaan staan op de gemaakte beslissing. Uitzicht op niets, maar tegelijkertijd bevestiging van de functie die word vervult en daaruit voortvloeiend het inzicht dat binnen de gegeven periode van kwalitatieve tijd het niet mogelijk zal zijn dat te doen wat er ineens word gevraagd. Één en al bevestiging van in dit geval mijn kwaliteiten of mindere onmisbaarheid.

Maar zoals ik al zei, de beslissing is gemaakt. Alleen de impliciete factor tijd kan nog invloed hebben op de uitvoering daarvan.

Oogappel 2

Naar aanleiding van een paar goede tips toch maar mijn studie op de appel voort gezet. Het spelen met de kleur en het contrast viel nog niet mee en heeft (als je er heel van dicht bij naar kijkt) geresulteerd in een finale verkloting van dit stukje schilderkunst. Desalniettemin is het nog best goed te aanschouwen van een afstandje en lijkt de schaduw nu te kloppen. Of beter gezegd het contrast op de appel overeen te komen met de schaduw die daar achter ligt. Nu lijkt alleen de schaduw wat flets, *zucht*.

Open voor commentaar in ieder geval ;-)

Minder licht

De afgelopen dagen begin ik goed te merken dat de dagen korter worden en dat wakker worden of mijzelf bevrijden van een droom/lucide droom steeds moeilijker word. Wel wakker zijn maar de voornemens om daadwerkelijk tot het land der levende te gaan behoren alles behalve iets waar ik naar verlang. Voorheen was het 20 minuten waarin ik in halve slaap toestand beslissingen nam over waneer ik mijn bed uit ging en hoe vaak ik op de snooze button mocht in drukken voor ik dan daadwerkelijk mijn bed uit zou gaan. Nu is het meer van dat ik mijzelf moet dwingen niet nog een keer de geconditioneerde handeling van uitstellen om wakker te worden te verrichten. Ontbijt schiet er dus deze week behoorlijk bij in. 10 minuten lijkt net genoeg om mijn bed uit te komen me op te frissen en vervolgens voor het werk een sigaret op te steken en deze onderweg op te gaan roken. Buiten is het wel lekker ook al lijkt de kleur van de lucht en de zoet ruikende regen meer een voedzame bodem voor liefdes gedichten of filosofische gedachte kronkels.

Herfst...

Oogappeltje

Oogappeltje of dat appeltje is geschilt. Kortom ik ben begonnen met een appel te schilderen. Olieverf is heerlijk en mijn kamer ruikt naar creativiteit en terpatine (dat laatste is iets minder).

Desalniettemin here it is (click to enlarge).

NB. Steelte komt er later pas op ;-)

Noodlottige schemer

Vandaag is zo'n dag waar je spreekwoorden en gezegde aan vuil kunt maken. Je kent het wel dat als iemand zegt "daar waar 'te' voor staat is niet goed". Iedereen gaat dan in koor zeggen "behalve tevreden". Wat nu als je weer 'te' voor 'tevreden' gaat zetten? Precies, een groot dilemma. Zo heb ik een dilemma met mijn voorgaande schets. Ik was te tevreden waardoor ik in plaats van te beginnen met schilderen ben gestart met het maken van een tweede om de eerste niet te hoeven verkloten. Volgenden spreek woord waar ik nu tegen aan loop is: 'Oefening baart kunst'. Dit wat in mijn situatie dus zoveel inhoud dat mijn nieuwe schets beter is geworden als de eerste en ik dus nu met het dilemma zit dat ik de eerste niet meer de moeite waard vind om te beschilderen en de tweede niet durf aan te raken omdat hij zo goed is gelukt. Ik beging me af te vragen of het ooit tot schilderen gaat komen of dat ik zometeen mijn hele kamer vol heb hangen met geperfectioneerde houtskool schetsen. *zucht*

Morgen gaan we gewoon beginnen. Niet met het maken van mijn naaktstudie maar starten met het ontwikkelen van het gevoel voor het te gebruiken materiaal, olieverf in dit geval. Project is een appel van 2 weken oud op een schattig klein doekje.

Maar om ook nog wat te vertellen over waarom dit stukje in vredesnaam 'Noodlottig schemer' heet kan ik vertellen dat dag licht meer dan essentieel is om überhaupt te kunnen tekenen laat staan schilderen. Ik moest dus gaan stoppen omdat het schemer licht en het snel daarop volgende duisternis mijn waarneming in de maling begin te nemen. Lamp licht vertekend het beeld en zorgde alleen maar voor vervelende schaduwen. Daarnaast bezit ik maar 3 lampen dus echt veel licht heb ik in de donkere periode van de dag sowieso niet.

Oogst van 3 dagdelen

Heerlijk was het werken in 2 delen afgelopen week. De afwisseling van werk en dan iets voor mijzelf doen en daarna weer werken gaven mijn dagen een nasmaak van voldoening. Vermoeiend waren ze wel. De dag had inhoud maar tegelijkertijd weinig ruimte voor ontspanning. De extra tijd die ik leek te hebben zou gevuld moeten zijn met creatieve uitbarstingen maar al snel merkte ik dat het uiten van creativiteit wat voorbereiding vergt en a state of mind/ontspanning. De hete adem in mijn nek van het weer op tijd op mijn werk moeten verschrijnen hielp niet erg om mij helemaal in iets creatiefs te storten. Ik had het wellicht wel moeten doen al was het alleen al om even mentaal tot rust te komen. De tijd heb ik gebruikt voor andere dingen. Zoals de voorbereidingen van wat ik allemaal van plan ben te gaan doen met verf. Verder heb ik wel de tijd genomen eens een boek uit te lezen en te genieten van de laatste mooie dagen van het jaar. Denken en zaken overwegen heeft me ook veel momenten gekost.

De oogst van het bedenken gaf mij halverwege de week een bijzonder gevoel, een gevoel dat ik lang niet meer heb gekend en een vruchtbare bodem heeft gegeven om eens iets te doen dat geheel anders is als dat wat ik tot op heden heb gedaan. Mijzelf persoonlijke groei gunnen en de kans die nu voor mij ligt te benutten. Het voelde in ieder geval goed en gaf mij erg veel rust. De keus is nog niet gemaakt, informatie en een paar scenario?s hebben wel mijn gedachte bezig gehouden en zijn hopelijk een uitgangspunt voor een radicale keuze die veel zal gaan veranderen in mijn leven.

Have a nice weekend ;-)

Onthouden: Oef.3 'Geheugenforum leiden'

Deze oefening deel ik maar verder niet. Waar het in essentie op neer komt is dat je in groepsverband een gezamenlijke herinnering gaat bekijken vanuit ieder zijn point of vieuw om er achter te komen wat er überhaupt onthouden word en welke associatie er word gelegd met de herinnering.
Dit heb ik toevallig kort geleden als gespreksonderwerp gehad met iemand waar ik een herinnering mee deelde. De conclusie was inderdaad dat iedereen specifieke dingen onthoud en deze op een andere manier heeft waargenomen en opgeslagen.

Wel leuk om te weten maar heeft een minder toegevoegde waarde dan de vorige oefening (Onthouden: Oef.2 'Getalspanne vinden'). Mijn getalsspanne is dus 7. Als inleiding op de getalsspanne oefening werden er wat woorden aan vuil gemaakt dat het KGT (korte termijn geheugen) in principe plaats heeft voor 7 los van elkaar staande zaken. In dit geval dus 7 getallen. Merkwaardige conclusie was ook het gevoel wat ik kreeg bij het proberen te onthouden van bijvoorbeeld 8 getallen. Op een een of andere manier lukte dit niet terwijl bij de 7 getallen het enkel een kwestie van concentreren was. Mag dus over mijn KGT zeggen dat ik heel normaal ben.

Hypocriet

hy.po.criet
/hipokr'it/
de (m.); -en
1285 Fr. hypocrite Lat. hypocrita, hypocrites (toneelspeler, huichelaar) Gr. hupokritès (droomuitlegger, toneelspeler, huichelaar)

Zo verwacht je op het ene moment weer een uitbrander over dat het een en ander niet geheel binnen de verwachtingen valt van de opdrachtgever maar krijg je ipv daarvan een onverwacht betoog voor je kiezen die (minder onverwacht) van dus danige persoonlijke aard is dat alles wat daarop volgt hypocriet is en zal zijn. Ik speel nu, tegen mijn zin in, toneel. Kan niet meer zijn wie ik was of beter nog geworden ben door dat wat mij kwalijk is genomen, mijn eigen persoonlijkheid.

Avanti!

The bomb

De knal was zoet en en een mooi schouwspel van vuur en energie.

De naschok diep, lang en zal zijn sporen nalaten.

Go greyman

Zonder er te veel woorden aan vuil te maken kan ik de conclusie trekken dat het experiment buitengewoon goed is gegaan. Het experiment (vanuit werkgevers point of view) was dat ik 's ochtends werk, een lange pauze neem om daarna weer te starten en door te gaan tot 21:00 uur. Resultaat van dag één is dat ik erg het gevoel heb ook daad werkelijk iets gedaan te hebben. Het zon licht heb gezien en gevoeld maar boven alles me levend voel ipv een zombie/greyman. Even morgen af wachten en kijken wat er naast schoonmaken van mijn huis nog meer te doen is met de vrije tijd die ik mijzelf op deze wijze geef.

Zaterdag kunst

Gek, raar, vertwijfelt, gefrustreerd, overdondert, laat, onproductief, verkeert, gevent en uiteindelijk rustgevend was dit weekeind. Geheel tot rust niet, wel het gevoel van onproductiviteit en het niet iets hoeven doen.

Soms gebeuren er dingen waar je niet weet hoe je daar mee om te gaan. Keuzen, gevoelens die bepalen wat er gebeurt. Ook factoren van buitenaf waar je op het moment niets meer aan kan verander maar er wel zijn en bepalen hoe je je voelt. Mijn hoofd zit nu al weer het hele weekeind vol. Vol met scenario's, met beelden die mij de rust van het weekeind lijken te ontnemen. Ik heb het wel geprobeerd maar in essentie is een stijve nek en een sluimerende pijn in mijn hoofd de realiteit van de vrije dagen van deze week. Naast het onbereikbare heb ik me toch weten te vermaken. Mij weten te uiten, fysiek kunnen laten zien en mijzelf heb kunnen laten voelen dat ik me goed voel, blij ben met mijzelf.

Overigens een bijzondere persoonlijkheid ontmoet, een beeldend kunstenaar. Een vrouw van ergens in de 40 schat ik. Met als achtergrond punk en alcoholisme. Zij schildert en hoe zij het omschreef zou haar werk er in de buurt komen van kleine explosies van fragmenten. Gestructureerde chaos noemde zij het. In ieder geval een hoog abstract gehalte. Ik ontmoete haar op de dans vloer waar ze net zoals mij heerlijk op ging in de muziek, er van genoot. Zij was ook eerdere keren in het Burgerweeshuis aanwezig waardoor er een herkenning was. Toen ik even op adem kwam in een minder rumoerige omgeving kwam ik haar dan tegen en kwam er zowaar een dialoog op gang. Een best eenzijdige omdat ik op een een of andere manier behoorlijk op de praat stoel zat. Wat bleek was dat zij de eenzame kunstenaar is die pratende mensen per definitie weinig tegen komt en laat staan dat er ook daad werkelijk tegen haar aangepraat word. Mijn woord keuze was voor haar in ieder geval een inspiratie bron voor titels van nog te schilderen werken. Later nog meer met haar gedanst, voor de laatste keer. Dit om het feit dat zij er voor de laatste keer was en per 1 november zou gaan vertrekken uit het voor haar zo fijne Deventer. Het was me in ieder geval een genoegen en de reflectie van mijzelf die zij mij gaf geeft me weer een beter beeld van wie ik ben.

Knop om, weekeind

Vrijdag was de maat wel een beetje vol. Thuis na wat boodschappen hebben gedaan snel doorgegaan om aan te schuiven samen met zus en nichtje aan de tafel in het ouderlijk huis om daar koolhydraten in de vorm van bami te eten. Vermaakt door de kunsten van mijn nichtjes geluisterd en gesproken over alles wat iedereen en mij bezig houd op het moment. Moe van de week met in mijn achterhoofd het grote verlange voor een dutje iets na achten mij naar het pre verjaardagsgezelschap gesneld om daar een kaart te tekenen en de verjaardagspot te spekken. Op naar het feestje. De sfeer was ok. In contrast met dat de dag daarvoor eigenlijk super goed. De knop ging om en de vermoeidheid vervaagde en maakte plaatst voor een energy burst die tot zeker 3 uur voort duurde. Ergens rond 2 uur besloot ik toch ook nog maar even te dansen. Hiervan kwam eigenlijk niets terecht. De sfeer in het dans etablissement was raar, vaag zelfs. Op een gewenste glimlach en twee biertjes had deze avond voor mij verder weinig te bieden. Nog even met de bouncer nagebabbeld en mij met tussenstop bij een vreet tent naar huis gesneld om daar lekker mij voor te bereiden op een zaterdag waar het kopen van suplies voor kunstige bezigheden in ieder geval op mijn agenda staat.

Vooruitzicht is een nineties party in het burgerweeshuis en verder een lege zondag waar eens lekker in contact staan met de natuur wellicht tot één van de opties kan gaan behoren.

Als oogst van een zaterdag housen waardoor ik besloot weer eens wat classics van het internet af te plukken "Duke - So in love with you", een heerlijke eendagsvlieg van toen ;-)

have a nice weekend ;-)

Glow in the dark!

Glow in the dark!

Energy fade

Like a plug pulled from my warm bath! But there's always tomorrow ;-)

Onthouden: Oef.2. 'Uw getalsspanne'

1. Schrijf op een groot vel papier op de bovenste regel een reeks van vier getallen, bijvoorbeeld 5,7,3,6. Zet daaronder nog twee rijen met voer getallen. Schrijf op de vierde, vijfde en zesde regel reeksen met vijf getallen. Zet de drie volgende regels reeksen van zes getallen en ga zo verder tot u drie rijen met tien getallen hebt.

2. Lees nu de reeks getallen op de eerste regel rustig. Bedek dan de regel door er een stukje papier op te leggen en probeer de getallen in dezelfde volgorde te onthouden. Haal het papier weg en kijk of u de getallen correct hebt. Als dat zo is, gan dan verder met de volgende reeks met een getal meer. Als u de reeks niet kan onthouden ga dan verder met de volgende reeks met de zelfde lengte.

3. Blijf uzelf testen tot u ook bij de derde poging de reeks getallen niet kunt reproduceren. Uw getalsspanne is het aantal getallen in de langste reeks die u hebt kunnen onthouden.

Achtergrond informatie heeft me verteld dat in het korte termijn geheugen in principe plaatst is voor 7 verschillende herinneringen. Ben dus benieuwd wat mijn spanne dan wel niet zal zijn.

I Love Charcoal

Vandaag tussen de bedrijven door dan eindelijk wat houts kool kunnen kopen. Heerlijk spul. Opnieuw mijn schets uitgewerkt met een veel beter resultaat als dat ik het met potloot heb geprobeert. Nu hik ik alleen dus werkelijk tegen het punt aan dat ik moet gaan beginnen en mijn schets vaarwel mag gaan zeggen en verstoppen onder een laag verf.

Paramnesie

Wat een rare dag, met mijn hoofd bij heel anders zaken tref ik een net doormidden gevouwen briefje aan. Een onschuldig A4'tje die op de stapel af te werken werkzaamheden lag te liggen. Mijn oog viel erop en na het lezen van het simpele sinterklaas achtige veel te feministisch getinte gedicht vroeg ik me al snel af van wie maar met name waarom. Wat was het motief van de achter later (het was overduidelijk niet zelf bedacht maar van een één of andere internet site getoverd). Mijn detective geest begon al een hele lijst met suspect af te werken. Eve een SMS gestuurd, Onno een SMS gestuurd, agents die de avond daarvoor ook hadden gewerkt na gevraagd of zij er wat van af wisten. Al mijn collega's een kruisverhoor gegeven. Ik kwam er niet achter en hield 2 zeer onwaarschijnlijke verdachte over. De eerste de interieurverzorgster (zoals trouwe lezers weten heb ik daar eens een biertje van gekregen en heb ik met haar gedanst in het burger) of een agents die het als missie heeft mij soms een beetje te bemoederen. Het leuke was dat vanaf het punt dat iedereen met me begin mee te denken ik in de grootste déjà vu (/de3avy/ (het; déjà vu's) [Fr. (Lett. reeds gezien)],gewaarwording dat men iets reeds eerder heeft gezien of meegemaakt, syn. paramnesie.) of beter de langste die ik ooit heb mee mogen maken. De het begon met dat mijn collega (/leidinggevende) met me mee dacht en daar een grap over maakte. en eindigde met dat ik naar huis liep samen met een nieuwe agent die op een een of andere manier toen pas herkenning bij mij had. Wat ik dus ook zeker weet is dat het niet een resonantie is van iets wat eerder een keer allemaal heeft plaatst gevonden maar dat ik de beelden die ineens zo als bekend op mijn af kwamen voorkwamen uit een bewuste droom. Dat wil zeggen een serie droom beelden die mij dus kennelijk nog helder genoeg voor de geest stonden dat ik er herkenning uit kon halen en nu de conclusie kan trekken dat ze daar vandaag kwamen. Beetje eng was het wel!

Conclusie van het gedicht was natuurlijk minder spectaculair als we allemaal dachten. Een collega die ik niet onderworpen had aan mijn kruisverhoor had om een onbekende reden een gedicht mee genomen om te laten lezen aan haar groet baas. Hij heeft het vervolgens gelezen, er blijk van waardering aan gegeven en vervolgens heel netjes op mijn bureau laten liggen. Dus... Wel wel een manier om naast routine ook eens iets spannendst te doen tijdens werktijd.

Verder was de dag zoals verwacht., hij begon wel leuk met een dubbele goed keuring van mijn creatieve bui en verder eindigde die in een blij welkom van mijn horige katten.

Dorrestijn

Afgelopen maandag dus naar het burgerweeshuis geweest om daar getuigen te zijn van een voorstelling van Hans Dorrestijn. Een zaal vol mensen die daar waren om deel te nemen aan het evenement dat her Riagg had georganiseert. Ik was wat te vroeg, dit mede doordat niet helemaal duidelijk was wanneer het zou gaan beginnen. Aangekondigd was dat de aanvang 19:00 uur zou zijn maar dit bleek dus de te betekenen dat dan pas de deuren zouden openen. Ik heb mijzelf toch daarvoor al binnen weten te laten om daar alleen in een leeg café aan de bar lijdzaam af te wachten tot er volk binnen kwam en ik mij kon laten entertainen door de grote gast van die avond. Uiteindelijk was het dan 19:00 uur en de gast waar ik mee had afgesproken, ook de initiator die op het idee kwam overigens, kwam binnen. Ladder zat en veel te druk om een normaal gesprek mee te voeren. Achteraf gezien was hij wel de hoofd act van die avond. In zijn drukte en uitbundigheid wist hij zonder problemen iedereen zijn kant op te laten kijken.

Uiteindelijk na een paar biertjes keken we dan naar de man waar iedereen voor kwam. De organisatie was kennelijk erg bang dat iedereen alleen voor Hans zou komen dus attendeerde ons erop dat we ook na de voorstelling ons niet eens zouden mogen bewegen naar de wc voor een sanitaire stop maar moesten blijven wachten tot een scala aan gast sprekende dichters hun ding hadden gedaan. De voorstelling van Dorrestijn was verder te omschrijven als 2 zielige oude mannen die een voorstelling uit het leven van Hans zelf neer zetten, het gekkenhuis. Ik heb zijn boek zo goed als uit en herkende eigenlijk alles wat hij te vertellen had daaruit. Niet erg lachwekkend. Ik kende het al en hoe ik het had gelezen was was er eerder sprake van tragedie als van voeding voor een leuk humoristisch cabaret stukje. Sowieso een beetje jammer dat de beste man niet eens met wat nieuws komt. Hoe lang kan je verleden voeding zijn voor optredens als deze? Ik ben er wel uit, cabaret is wel leuk maar die me dan maar de neo variant. De snelle actuele humor.

Desalniettemin was ik er een avondje uit en heb me verder beter vermaakt als dat ik zou hebben gedaan als ik zou moeten gaan werken. Naderhand nog een biertje gedronken waarna ik weer vroeg mijn bed beklom om daar klaar te zijn voor de verwachte herrie die tot op heden reden was mij om 8 uur 's ochtends letterlijk mijn bed uit te laten trillen. Deze herrie bleef uit maar als een geconditioneerd hondje van Pavlof was ik om 8 uur wakker.

Onthouden: Oef.1. 'In één oogopslag'

1. Kijkals u door uw straat loopt naar mensen die u van gezicht kent. Kijk om u heen, naar mensen in de verte. U zult zeker bekende fuguren herkennen en dat hoeven niet eens mensen te zijn die u persoonlijk kent.

2. Benoem de kenmerken die deze personen herkenbaar maken. Bepaal de langste afstand waarop u iemand nog met zekerheid kunt herkennen. U zult versteld staan over uw gave tot hekennen. Deze is afhankelijk van herinneringen die u onderbewust hebt opgeslagen.

Antw. De kenmerken zijn op een één of andere manier met name de kleur van iemands haar en de manier hoe het gedragen word. Ook houding, de manier van lopen of staan. Huisdkleur en corpulentie delen ook mee in de herkenning. Merkwaardig is wel dat vorm van hoofd en kleine opmerkelijke gezichtskenmerken ook mee helpen.

[edit]

Weekeind: Dansen en creatief

De ravage thuis is een beetje uit de hand gelopen en zoals het er nu uit ziet moet het nog net iets erger worden om daarna ergens van de week te beginnen aan een grote schoonmaak. De ravage heeft als grootste oorzaak achterstallige schoonmaak werkzaamheden maar ook de creatieve uitbarsting die ik gewoon in the middel of my room tot explosie heb laten komen. Het resultaat van mijn eerste definitieve schets is in ieder geval naar tevredenheid wat meteen een dilemma met zich mee brengt wat ik er verder mee ga doen.



Dit weekeind was in ieder geval, op een andere manier als voorgaand, goed voor mij. Zowaar op tijd mijn bed uit gekomen. Vol met energie was het eerste wat ik deed een korte lijst maken van dingen die ik in ieder geval gedaan wou hebben deze paar dagen van het niet hoeven werken. Zo was kijken naar een leuk nieuw lees voer er één van. Gewoon rondsnuffelend viel mijn oog op een, waarschijnlijk waardeloos, boek met de titel "Leer te onthouden". Helemaal iets voor mij dacht ik en samen met een reisgids voor een volgende vakantie bestemming (Venetië) deze keurig afgerekend. Daarna nog een beetje wat vitaminen gehaald op de markt en mij met tussenkomst van kort rond snuffelen in een paar kleren winkels mij begeven naar huis. Muziek opgezet, lekker wat gelezen in mijn nieuwe boeken en snel wat eten in elkaar gedraaid dat ik onder het genot van de eerste film van Willem van de Sande Bakhuyzen ("Familie") heb opgegeten. Heerlijke film overigens, oprecht een meesterwerk.

Afvragend wat ik de zaterdag avond zou gaan ondernemend luister ik naar wat pré party music en bel wat mensen om daar achter te komen. Conclusie was dat ik kort even voetbal ging kijken in de Boemel en daar later wat meer vrienden zou ontmoeten waarmee ik mij zou gaan begeven naar het Burgerweeshuis om daar deel te nemen aan een dans evenement waar de inhoud me een beetje vaag leek. Groove, Drum & Bass en andere minder geijkte dans muziek stromingen zouden op het programma staan. Ik ging dus helemaal uit mijn dak toen de Groove veel weg had van wat ik A'dam club zou noemen. De 29ste van oktober ben ik in ieder geval weer van de partij om dan uit mijn dak te gaan van een oud idool, "Steve Rachmad".

Vandaag in ieder geval lekker mijn ding kunnen doen. Echter wel een bandje gemist in de kroeg hier bij mij om de hoek. Misschien maar eens tijden op gaan schrijven in mijn op zaterdag gekochte organizer :-D Best goed bezig geweest op een verschrikkelijke nare gedachten en gevoels conclusie na dit weekeind.

Op naar maandag met in het vooruitzicht mij depressief laten lullen door Hans Dorrestijn en Martin van Dijk met hun act "Het naakte bestaan", heb er zin aan ;-)

Guernsey

Zoals met veel dingen heb ik altijd even een relativeringsperiode nodig. Zo ook bij de film die ik afgelopen vrijdag gezien heb. Tijdens de film is alles wel duidelijk maar na mij erover heen te hebben gezet dat deze film gewoon te lang was is de boodschap duidelijk en zowaar toepasbaar. Toepasbaar in de zin dat wat zich er als dikke rode lijn in de film afspeelt ook is gebeurt en eigenlijk nog steeds gebeurt. Zwijgen, niet zeggen wat je voelt en de spanning tussen een persoon onwenselijk vaag blijft. Waarom zeggen we niet meer wat we van elkaar vinden. Waarom moet het onduidelijk en is het alleen maar helder op non-verbaal waarneming. Redenen genoeg maar tegelijkertijd geen enkele.

Verder was de film, zoals voorzien, een goede afsluiting van mijn week. Een uurtje eerder weg van mijn werk, lekker gerlaxed thuis en zowaar weer eens gewoon gekookt voor mijzelf. Hierna op mijn gemak naar het filmhuis gewandeld om daar mijn geest leeg te maken en enkel te vullen met voor gefabriceerde beelden, ontspanning.

Over de film Guernsey kan ik zeggen dat het, ondanks de gouden kalf voor beste actrice (Maria Kraakman), voor mij beter een korte film had kunnen zijn zoals 'Dialoogoefening' (nog online te bekijken!). Dat wat er geprobeerd werd te zeggen werd wel duidelijker door de lange stille scènes maar zou naar mijn mening een werkelijk meesterwerk zijn geworden als je het ook in 15 minuten zou kunnen laten zien. Het verhaal was dat er na een traumatische ervaring een relativeringsproces werd gestart die er voor zorgde dat de vrouw in kwestie haar ritmische bestaan eens doorbrak om er als het waren in de derde persoon naar te gaan kijken. Dit deed ze in alle stilte en communicatie vond niet meer plaats. Er werd na verloop van tijd door de zus verteld dat niet alles om haar draait en ik denk dat dat een beetje de key scène was van de film. De wereld draaide ook door zonder haar en met die verkregen wijsheid was het slot van de film een gegroeide vrouw die weer instapte in haar leven en zich weer uiten.
Verder was het matig acteer werk. Met name de kinderen die er bij betrokken waren hadden ze beter weg kunnen laten of als heel ondergeschikt ergens in een hoekje kunnen laten spelen. In een film waar sowieso weinig dialoog was viel de nepheid van de onderontwikkelde acteer kwaliteiten van een 5 jarig jongetje gewoon op. Maria Kraakman heeft zeker voor haar dronken schap in de film een kalf verdient verder vond ik het een beetje te veel toneel spelen dan acteren voor een film. Fedja van Huet (vriend van) daarentegen was ondanks zijn minimale aanwezigheid 100% zijn karakter.

Conclusie, wel zien maar dan liever in fast forward.

Wens: 8 uur nachtrust

Wat een kut week. Op een één of andere manier is mij deze week rust en energie niet gegund. Op een de persoonlijke keuzes na is er niet één nacht of ochtend geweest die mij rust heeft gegeven om weer een veel te stress volle werk dag uitgerust te beginnen en goed af te kunnen sluiten. Zijn het niet de onzichtbare muggen dan is het wel de nieuwe dwangneurose van mijn kat die als nieuw tijdverdrijf lijkt te hebben het graven in de katten bak. De stratenmakers voor mij deur dwingen mij op tijd naar bed te te gaan en als ik dat dan eindelijk een keer voor elkaar lijkt te krijgen doe ik geen oog dicht omdat de uitputting van de hele week er inmiddels voor heeft gezorgd dat mijn hoofd vol zit met nutteloze gedachte die als vanzelf door het slaap gesprek mijn brein hebben gepijnigd tot een flinke hoofdpijn. Moe ben ik dus niet meer maar ver voorbij uitgeput met in het vooruitzicht weer een werkdag waar ik zal gaan oogsten wat er de rest van de week bij in is geschoten.
Toch heb ik ergens nog een klein beetje mijn plan voor deze week kunnen uitvoeren. In zoverre dat ik mijn eerste mislukte poging heb voltooid en klaar ben voor een retry. Mag concluderen dat het werken met lamplicht en verf een grote afrader is. Naast dat je niet ziet wat je doet is een kleur keuze, in dit geval voor rivierwater, niet alleen moeilijk te maken maar achteraf ook volstrekte humoristisch om naar te kijken.

*zucht* misschien nog vier uur slaap en eigenlijk alleen maar zin in vanavond.

Fragment: In een café

Na het spijtig en onwennig afscheid nemen terug naar een plek waar ik eigenlijk nooit kom. Een ordinaire gelegenheid waar mensen elkaar ontmoeten, praten en de geest verruimen.
Moe van werk en met een hoofd vol gedachte schuif ik aan. Pratend met een vriend vloeit het bier rijk en komen gesprekken over de liefde op gang. Drie jaar is hij inmiddels geen eigenaar van zijn hart. De vrouw in kwestie heeft hij zo lang ook al niet meer gezien of gesproken. "Al it takes is one simple phone call!" i said. Met een sprankel in zijn ogen keert hij terug. Ondanks te teleurstellende suspence was de klank van haar stem rede om zich zelf opnieuw in haar te verliezen. Dit soort liefde is schaars, passievol maar ook hartverscheurend en zeker de moeite waard.

Een fragment uit een doordeweeks café bezoek.

Crea targets

Na een lekker weekeind is het weer tijd wat agenda punten voor deze week neer te zetten. Zo ga ik vandaag poging 10 starten om water te schilderen en mijn schetsboek weer eens afstoffen en vullen met gevisualiseerde gedachte. Een paar projecten heb ik in mijn hoofd waarvan de eerste stappen reeds zijn gezet maar de uitvoering nog even op zich heeft laten wachten. Initiëren deze week met als eind traktatie het kijken van een film met Eve en een weekeind om puntjes op de I te zetten.

Verder heb ik alleen mee te delen dat er een vrolijk deuntje in mijn hoofd zit waarvan de tekst met name mij aan het denken zet. Het denken loopt steeds vast met de conclusie dat het te vroeg is iets te doen met de wijsheid van de schrijver. Op zoek naar een ander deuntje die inspireert en deze week voor het vrolijk volbrengen van mijn gestelde targets zal zorgen dus ;-)

Dynamite!

Zondag, de rust terug in mijn hoofd en de roes verdwenen van een avond en nacht die ik zeker als memorabele ga zien in mijn bestaan. De alcohol vloeide rijkelijk maar leek mijn gemoedstoestand niet eens nauwelijks te beïnvloeden. De sfeer was super, de gesprekken inhoudelijk en oneindig van stof, divers en integer. Geen ruimte voor onzekerheid maar enkel positiviteit. Zowaar een moment ervaren dat mijn eeuwig durende onrust was getemd.

Ik weet nog niet wat ik er mee ga doen maar de aangekondigde visite was een bron van inspiratie. Zaterdag mijn lijstje voornemens afwerkende belde ze met de mededeling dat ze binnen drie kwartier zou gaan arriveren op het station in Deventer. De afwas stond als laatst op mijn lijstje en afrekenend bij de kassa van de supermarkt besloot ik voor de snelle oplossing, take out en maar geen afwas doen. Wel snel de stofzuiger door mijn kamer heen gehaald en daarna snel een paar foto's ophalen en rennen naar het station. Daar aangekomen ontving ik met een glimlach op mijn gezicht de positiviteit die als eind bestemming van haar cross Nederland tour Deventer had uitgekozen met open armen.

Ik heb Sara nu al best een hele lange tijd maar met name via de nieuwe media. In eerste instantie heb ik daar geen hoge dunk van en neem ik liever gesprekken via die kanalen alles behalve serieus. Toch is het bij haar altijd anders geweest. Ik ontmoete haar nu voor de tweede keer en wat mij op viel was dat ik haar ook werkelijk voor mijn gevoel al zeker één jaar ken. De ontmoeting had als positief bijverschijnsel dat mijn beeld alleen echter en mooier werd.

We wandelde met een kleine omweg naar de lokale Thai om het een en ander van Deventer te zien. Het was zaterdag en na vijven, de zaterdag rush had ruimte gemaakt voor ons. Een paar korte verhalen over plaatsen waar we liepen, roken halen, uitwaaien langs de IJssel en daarna genieten van een oosterse maaitijd resulteerde in bier en wijn drinken en oneindige gesprekken over mij, over haar, over leven, dood, relaties, denken, kunst, persoonlijke ontwikkeling, groeien, tegenslagen, rare tijden, gekke plekken, onzekerheden en voor ik het wist was het 12 uur geweest en hadden we wat kunstzinnige schetsen gemaakt en een film gekeken die normaal gesproken een hoge concentratie zou vereisen maar waar ik nog steeds van kan navertellen waar hij over ging. De film was natuurlijk weer een film die ik eigenlijk al lang een keer had moeten zien maar om een een of andere reden, net zoals Trainspotting, nog nooit had gezien maar wel van alles over had gehoort. Deze keer was het 'Pink Floyd The Wall'.

Omdat de nacht nog jong was en dingen doen over het algemeen een erg goed effect om iemand beter te leren kennen heeft stelde ik voor een avondje Deventer @ night te gaan ondernemen. Vrienden opgezocht in de stam kroeg en Sara aan hen voor gesteld. Het klikte en de gezelligheid van een te drukke kroeg en goed gezelschap pakte uit in een glimlach op iedereen zijn gezicht. Omdat de rest wat vroeger als mij de handdoek in de ring gooide en de onrust opborrelde in mijn lijf, door het te lang stil staan bij opzwepende muziek, besloten Sara en ik mijn traditionele eind bestemming op te zoeken van een zaterdag avond, de Elegast. Het effect van deze tent had zijn effect op de gemoedstoestand van Sara. De alcohol en het gebrek aan frisse lucht deed haar besluiten even aan het water te gaan. Ik uiten mijn overtollige energie en bewonderde de magische magneet werking die zij had op de mensen om haar heen die ze met een open vizier observeerde. Heerlijk gedanst maar kreeg haar niet op mijn niveau van uitbundigheid. Ze had het naar haar zin en was assertief genoeg om als de zin op was dit mij duidelijk te maken. Ik deed mijn ding, verdeelde mijn aandacht waar omstreeks 4 uur ik besloot haar mijn zwarte water te laten zien. Vriezend van de kou, zeker tot 5:30 uur zittend aan de IJssel verder gepraat en ervaringen en wijsheden uitgewisseld toen het punt dat het duidelijk begon te worden dat door gaan met deze dag te vieren zinloos en te energie consumerend begon te worden. Tijd om de warme en het comfort van een bed op te zoeken.

Tijdens het ontwaken op een zondag middag onder het genot van espresso en een ontbijt waren we het er wel over eens dat de ontmoeting zeker een goede was. Een ontmoeting, maar boven alles een meer dan aangenaamde kennismaking waar we het in korte periode voor elkaar hebben gekregen elkaar best goed te leren kennen en we elkaar hebben verrijkt met in ieder geval een vriendschap.
De dag / het weekeind afgesloten met een zonnige traktatie van een plaatst of beter een plaatje van mijn thuis haven die ik had beloofd met haar te delen.

Veel geleerd, veel van mijzelf gezien en rijker als dat ik voorheen was geworden. Thanks ;-)

Vriendschap

Zoals het er nu uit ziet is dit weekeind een die in het teken gaat staan van vriendschap. Zo begon het op donderdag en de vrijdag die volgde zou op het zelfde neer komen. Vriendschap is belangrijk en zo nu en dan betekend dat dat je op visite bent of visite gaat krijgen. Ook kan vriendschap zijn dat je samen dingen doet maar als dat wat je normaal gesproken doet een soort van gewoonte lijkt te gaan worden is dat doorbreken door eens thuis of bij een ander zijn huis een biertje drinken en het uitwisselen van ervaringen een goede afwisseling. Ik persoonlijk ben meer voor het doen toch was vrijdag geslaagd. De vermoeidheid van de rest van de week deed me zowaar zelfs besluiten niet door te gaan tot een uiterste. Met een lichte roes lag ik vrijdag om 3 uur reeds in de wol.

Vandaag, zaterdag, krijg ik visite. Ik weet nog niet wat we gaan doen. Vermoedelijk een film en daarna eens kijken of ik mijn visite kan voorstellen aan mijn realiteit. Mijn weekeind realiteit dan, zou niet durven iemand te vervelen met dingen die alles te maken hebben met de doordeweekse sleur van werken en frustratie over niet genoeg tijd hebben om zelfs voor jezelf te koken. Weekeind fun dus.

Nu eerst boodschappen doen, foto's af laten drukken, nog wat boodschappen doen, eten en mij afwas maar eens doen. Nooit leuk om ergens te komen en daar waar je bent ziet er verwaarloost uit alsof diegene geen rekening houd met dat je komt.

Nog een kleine intermezzo en dan ga ik maar een starten met mijn zaterdag :-P

...
All the people rushing by, by, by
Looking for meaning in this life
So used up, and blinded by lies,
they?re underneath the blue, blue sky
The way they seldom seem to smile,
I don?t know why.

'Cause I've been away too long
and every day I missed you more.
You look like you did before,
only prettier
Every day I love you more
I love you more,
everyday I love you more,
and more
...

(Racoon - Love You More)