Paramnesie

Wat een rare dag, met mijn hoofd bij heel anders zaken tref ik een net doormidden gevouwen briefje aan. Een onschuldig A4'tje die op de stapel af te werken werkzaamheden lag te liggen. Mijn oog viel erop en na het lezen van het simpele sinterklaas achtige veel te feministisch getinte gedicht vroeg ik me al snel af van wie maar met name waarom. Wat was het motief van de achter later (het was overduidelijk niet zelf bedacht maar van een één of andere internet site getoverd). Mijn detective geest begon al een hele lijst met suspect af te werken. Eve een SMS gestuurd, Onno een SMS gestuurd, agents die de avond daarvoor ook hadden gewerkt na gevraagd of zij er wat van af wisten. Al mijn collega's een kruisverhoor gegeven. Ik kwam er niet achter en hield 2 zeer onwaarschijnlijke verdachte over. De eerste de interieurverzorgster (zoals trouwe lezers weten heb ik daar eens een biertje van gekregen en heb ik met haar gedanst in het burger) of een agents die het als missie heeft mij soms een beetje te bemoederen. Het leuke was dat vanaf het punt dat iedereen met me begin mee te denken ik in de grootste déjà vu (/de3avy/ (het; déjà vu's) [Fr. (Lett. reeds gezien)],gewaarwording dat men iets reeds eerder heeft gezien of meegemaakt, syn. paramnesie.) of beter de langste die ik ooit heb mee mogen maken. De het begon met dat mijn collega (/leidinggevende) met me mee dacht en daar een grap over maakte. en eindigde met dat ik naar huis liep samen met een nieuwe agent die op een een of andere manier toen pas herkenning bij mij had. Wat ik dus ook zeker weet is dat het niet een resonantie is van iets wat eerder een keer allemaal heeft plaatst gevonden maar dat ik de beelden die ineens zo als bekend op mijn af kwamen voorkwamen uit een bewuste droom. Dat wil zeggen een serie droom beelden die mij dus kennelijk nog helder genoeg voor de geest stonden dat ik er herkenning uit kon halen en nu de conclusie kan trekken dat ze daar vandaag kwamen. Beetje eng was het wel!

Conclusie van het gedicht was natuurlijk minder spectaculair als we allemaal dachten. Een collega die ik niet onderworpen had aan mijn kruisverhoor had om een onbekende reden een gedicht mee genomen om te laten lezen aan haar groet baas. Hij heeft het vervolgens gelezen, er blijk van waardering aan gegeven en vervolgens heel netjes op mijn bureau laten liggen. Dus... Wel wel een manier om naast routine ook eens iets spannendst te doen tijdens werktijd.

Verder was de dag zoals verwacht., hij begon wel leuk met een dubbele goed keuring van mijn creatieve bui en verder eindigde die in een blij welkom van mijn horige katten.