Nothing Really Ends

Het is al weer even geleden dat ik wat heb gepost op mijn blog. Voornaamste reden daarvoor lijkt te zijn dat ik even niet zo veel te vertellen heb of eigenlijk erg veel maar dit niet zo goed kan verwoorden op het almachtige grote internet. De chaos van willekeurige plaatsing van groepjes letters afgewisseld door enkele lees tekens geeft mij over het algemeen een lekker gevoel van opluchting van ventilatie over hoe ik mij voel of waar ik mee bezig ben. Door dit kenbaar te maken geef ik mijzelf een motivatie. Sinds afgelopen week voel ik me gewoon per definitie ontspannen. Geen reden voor zorgen ook al leek ik die in eerste instantie wel te kunnen krijgen. Zorgen over toekomst of liefde en over waar ik zou kunnen belanden over een X aantal jaar zijn nihil. Het lijkt nu minder belangrijk en schrijven daarover als gevolg daarvan ook.

Desalniettemin was mijn weekeind niet geheel onnoemingswaardig. Afgelopen vrijdag was mij gevraagd of ik zou willen komen op een feestje/verjaardag van een meisje dat ik min of meer wel kende. Een vriend van haar en mij vroeg dit om de reden dat er gefeest moest gaan worden. Ik arriveerde en viel mijn mijn neus in een soort van diner party op zijn Frans. Geen orale orgie maar enkel een gezellige zuidelijk eet feest. Lekker laat en er alle tijd voor nemend om in gezelschap diverse gerechten te nuttigen. Ik had een iets andere voorstelling van dit gebeuren gehad dus min of meer lamgeslagen schoof ik aan en hoorde de excuses van de gast vrouw lijdzaam aan. Na de beslissing dat ik geen zin had midden in een eet feest om te schakelen in een familiair gezelligheid beest werd mij gesmeekt niet weg te gaan. Het drinken van bier en een speciale door buffelo pis besproeide vodka resulteerde in dat ik nog even bleef plakken en enkele uren later in gezelschap van de meest uiteenlopende en diverse persoonlijkheden helemaal in een party stemming terecht was gekomen. Er zou nog even naar de stad gegaan worden. Ik samen met 2 vrienden op de fiets en ergens tussen daar waar we waren en de stad kwam het tot een kleine botsing, *kabeng*.

Ik loop het hele weekeind dus al rond met een zwaar hoofd. Het pulserend gebonk, een stijve nek en een gekneusde kaak dragen erg bij bij het blijvend wazig voelen in mijn hoofd. Ik kan me niks van de crash herinneren maar ben er wel van overtuigt dat het erg hard ging en ik zeker een lichte hersenschudding heb. Daar gingen mijn plannen voor de rest van het weekeind dacht ik nog toen ik zaterdag middag wakker werd. Het plan was dus om in ieder geval zaterdagnacht helemaal old fashioned way uit mijn dak te gaan op de techno mix kunsten van Steve Rachman. Met de huidige staat van mijn zintuigen die werden gecoördineerd door de licht gekneusde eiwittenbrij in mijn hoofd deed mij besluiten hier van af te zien. Andere plannen stonden ook op de nominatielijst voor afzegging maar achteraf gezien ben ik heel blij dit niet te hebben gedaan.

Op het programma voor de zaterdag avond stond een movie date with Eve. Een film die door zijn voorgangers en het overlijden van de regisseur een hoge verwachting van kwaliteit had. De film was meesterlijk. Op elk niveau en elk meetpunt van kwaliteit scoorde de film een dikke 10. Het verhaal was briljant in zijn simplisme. Het geluid buitengewoon goed aansluitend bij de fantastische dubbelzinnig interpretabele visualisatie van dat wat er verteld werd en de overgangen, de suggestieve beelden en natuurlijk de gewonen scènes zo sprekend dat het net was alsof je deel uitmaakte van het verhaal. Niet eerder heb ik een Nederlandse film gezien die zo perfect lijkt te zijn in alle voor kritiek openstaande meet punten. Kan het eigenlijk niet eens goed beschrijven en enkel aanraden deze film in goed gezelschap te consumeren. De film waar ik het over heb is overigens "Leef!". Dank je wel Eve voor een fantastische avond die ondanks de minder integere beleving (door mijn gekneusde brein) een werkelijk hoogtepunt van mijn week was.

Maar ja het is weer zondag, een dag die zich vooral deze keer extra leent voor lekker ongewassen in mijn pyjama te gaan hangen op de bank. Vooruitzicht van de week is denk ik proberen te gaan werken en als de hoofdpijn aanhoud mijzelf voor een eerste keer binnen het bedrijf waar ik nu werk te trakteren op een dagje ziektewet.

En verder, nothing really end... ;-)