In gedachten verzonken wandelend over een plein omvangt mij een gordijn van witte vochtige ondoordringbare witte lucht. Mijn zicht is van het ene moment op het andere beperkt tot het nog net kunnen identificeren van mijn vingertoppen als ik mijn armen volledig strek. De demping op mijn oren is alsof ik ineens een hels kabaal heb gehoord en als gevolg daarvan een soort van doofheid ervaar. Het ontbreken van de daarmee gepaarde onophoudelijke piep verteld mij dat mijn gehoor waarschijnlijk niet beschadigt is maar dat de omgevingsverandering niet alleen mijn visuele zintuig heeft aangetast maar ook mijn gehoor. Zo lijkt het ook net alsof ik het niet meer koud heb, warm trouwens ook niet. Het is wind stil, ik zie niets, hoor niets en toch weet ik dat ik hier niet alleen ben. De aanwezigheid van andere is duidelijk merkbaar en toch ben ik alleen als ik mijn zintuiglijke waarnemingen serieus neem. Alleen, ergens op een plein. Onvindbaar voor wie mij ook zou kunnen gaan zoeken. Ik verwacht overigens niet dat ik gezocht word. Ik heb, zover ik mij bewust is heb, niets verkeert gedaan en een telefoontje zo'n 15 minuten geleden zou genoeg aanwijzing voor bepaalde mensen moeten zijn mij niet als zijnde kwijt te verklaren. Toch raar dat alles wat er zich ineens lijkt af te spelen op geen enkele manier aansluiting vind bij hoe ik alles als realiteit zou hebben gezien 5 minuten geleden. Het verontrust mij ook helemaal niet. Het is eigenlijk zelfs wel aangenaam. Het zou iets moeten zijn wat je zo nu en dan, als je even behoefde hebt aan rust, zou moeten kunnen oproepen. Mijzelf heerlijk kunnen terugtrekken om even het een en ander te relativeren om daarna uitgerust weer de realiteit aan te kunnen. Hoe kom ik trouwens uit daar waar ik nu ben. Ik ben er, maar hoe ben ik hier eigenlijk in terecht gekomen? Heb ik bij het kijken van het journaal weer eens niet opgelet bij de weersverwachtingen? Dat is trouwens wel een grappig fenomeen, het weer blokje van het journaal of wat voor een inhoudsloze nieuws quiz dan ook. Op 10 verschillende zenders kan je de meest uiteenlopende variaties, ook qua verwachting zelf, verwachten en als het er dan op neer komt dat het wel eens handig was geweest om te weten wat het weer nou eigenlijk zou gaan doen de betreffende dag heb je het altijd gemist of keek je wel maar waren gedachten net bij een dood gepest oude mannetje in Zaltbommel blijven hangen en is de inhoud van dat wat Piet Paulisma bijvoorbeeld te vertellen had helemaal langs je heen gegaan. Het maakt ook eigenlijk niets uit. Ik ben hier en maak me eigenlijk weinig zorgen over wat er zal gaan gebeuren. Wat zou het ergste zijn dat wat mij nu zou kunnen overkomen? Een kuil in dit plein waar ik in zou kunnen vallen? Dat ik verdwaal in deze omgeving waar mijn zintuigen duidelijk disfunctioneren? Een mede mens die zich in dezelfde situatie bevind maar dan in een gemotoriseerd voertuig die mijn pad wel eens zou kunnen kruisen? Volgens mij kan ik me beter concentreren op hoop. Wat zou het mooiste zijn wat er in een situatie zoals deze mij kan gebeuren? De romanticus die ik ben kan dan eigenlijk alleen bedenken dat vanuit het niets zachtheid mij vind en zwijgzaam omhelst waarop ik mijn ogen sluit en voor eeuwig opga in de mooi gekleurde duisternis van de onvoorwaardelijke liefde. Helaas is het gewoon mist en weet ik waar ik ben en waar ik naartoe ga.
Dag jongen, mistig in je hoofd? Je schrijft nog steeds in prachtige volzinnen!! Nu nog de samengestelde woorden beter spotten en wie weet moet je eens aan een column denken in een of ander tijdschrift.
De dag van gisteren weer een paar films gekeken die soms even lekker zijn om je aan bepaalde dingen te helpen herinneren. Zo viel mij deze keer bij het kijken naar Magnolia het liedje 'Wise up' van Aimee Mann erg op:
It's not What you thought When you first began it You got What you want Now you can hardly stand it though, By now you know It's not going to stop It's not going to stop It's not going to stop 'Til you wise up
You're sure There's a cure And you have finally found it You think One drink Will shrink you 'til you're underground And living down But it's not going to stop It's not going to stop It's not going to stop 'Til you wise up
Prepare a list of what you need Before you sign away the deed 'Cause it's not going to stop It's not going to stop It's not going to stop 'Til you wise up No, it's not going to stop 'Til you wise up No, it's not going to stop So just...give up
Als newbee verlaat ik afgelopen woensdag een training mbt het verantwoord schenken van alcoholische dranken. Nieuw en licht verdwaald op zoek naar een bekend gezicht ontstaat er een kort gesprek met eerst een mede vrijwilliger daarna een collega newbee en voor ik er weer erg ik heb word ik aangewezen als diegene die de na borrel gaat vergezellen. Mijn persoon word naar mate de tijd verstrijkt het lijdend voorwerp waarvan ik nu meer weet en welke ik behoor te herkennen door de eerder gevolgde training. Ik krijg een biertje, geef een biertje en geraak in gezelschap van verschillende mooie, gezellige, ingewikkelde en interessante mensen en begeef me inmiddels in de 3de fase van dronkenschap. Zoals gebruikelijk bij een willekeurig avondje bier drinken begeef ik me in de harde kern van de 'die hards' die wakker blijven verkiezen boven het slapend afwachten tot er een nieuwe dag begint. Een broodje en een biertje later gaat de laatste gast naar huis en geeft ook ik mij over aan het onvermijdelijke. Een donderdag volgt waar de gevolgen van het te laat door gaan de dag daarvoor een bepalende factor blijken te zijn voor het verdere functioneren. Een paar voorbereidingen voor een uitstapje de volgende dag, het koken van mijn avondmaal het kijken van een geest dodende Holywood film, het drinken van nog een biertje om de nadorst te lessen en het communiceren via verschillende media vulde de dag.
*Kabang*, midden in de nacht word mijn droom bruut verstoord door een niet thuis te brengen geluid. Het klonk hard, vel en alsof er in ieder geval iets groots naar de kloten is gegaan. Er liepen geen vreemde mensen in mijn huis -een conclusie die in mijn éénkamer appartement makkelijk te trekken was door simpel een blik uit mijn hoogslaper de ruimte in te werpen- waarop ik besloot mijn katten streng toe te spreken en mijn ogen weer te sluiten. Ik ontwaakte uit mijn slaap en de ravage was buiten proporties. Naast dat het de bedoeling was rond 7 uur mijn ogen te openen maar waar ik door het slechte functioneren van mijn wekker twee en een half uur te laat achter kwam lag ook mijn hal en een gedeelte van mijn woonkamer vol met scherven van een omgevallen spiegel. Het was een grote spiegel en de keus was aan mij dit te interpreteren. Brengen scherven geluk of moet ik de aankomende 7 jaar goed oppassen bij het zien van een zwarte kat en voorlopig niet onder laders heen lopen? De keus viel op het eerste en de 7 jaar pech heb ik maar gedelegeerd naar de vermoedelijke veroorzakers van die bende. Het is iets voor 10 uur 's ochtend en ik besluit een andere dag mij te buigen over de rommel en haaste mij om de trein van 10:14 te halen. Zoals gewoonlijk lukt mij dit uitstekend maar echt wakker worden daarentegen matig. Pas op het centraal station in Amsterdam kan ik bij het overstappen een gelegenheid vinden mijn cafeïne verslaving met een duur betaald kiosk kopje te bevredigen. Ik ben er bijna maar voordat ik in Enkhuizen ben zal ik de minuten wijzer op mijn analoge telefoon klok een rondje van meer dan 360 graden zien maken. Aangekomen voel ik me gebroken zoals de spiegel die ik thuis onopgegruimt op me heb laten wachten. De stralende, iets was gehaaste, kijkers van Sara maken gelukkig veel goed en een drukke maar super gezellige dag lijkt dan eindelijk te zijn begonnen.
Als een waanzinnige reed Sara door de straten van Enkhuizen waar we na een kort babbeltje en een paar heerlijke koppen koffie begonnen met een creatieve uitbarsting. Mijn gastvrouw was wat inspiratieloos maar heeft uiteindelijk een mooie interpretatie van dromerige bloemen neer weten te zetten. Ik nam de omgeving in me op en heb een start gemaakt met het schilderen van een klein Boeddha beeldje dat zij op haar kast had staan. Een project die we zeker nog een keer af moeten maken maar door het gebrek aan tijd, wat mij door het verslapen mag worden toegerekend, is voltooiing uitgesteld tot een volgend bijeenkomen. Na het opruimen van de kwasten en verf was het tijd voor een rondleiding Enkhuizen en omgeving om kennis te maken met plekken en mensen die deel uitmaken van Sara haar wereld. Een schilder studio waar een hartelijke docent ons, ondanks dat het eigenlijk niet uitkwam, ontving en pronkte met de werken van zijn leerlingen. Daarna een dans school waar moeders vol trots keken naar de vorderingen die hun kinderen daar maakte voor de spiegel aan de stok. De vriendin waaraan ik voorgesteld moest worden was helaas druk met doceren dus is een kennismaking met haar ook uitgesteld tot een volgende keer. Nog snel een paar boodschappen doen en snel terug naar huis waar op ons reeds twee gezellige collega's wachten die waren uitgenodigd voor het eten en baken van pannenkoeken en poffertjes. Met zijn vieren in de keuken waar ik pronkte met het in de lucht werpen van de koeken en waar het laten aanbranden van de poffertjes tot lachwekkende situaties leiden.
Achterop de fiets met volle buik op weg naar de Dromedy club crashed een van de meiden op haar smoel, bellen we aan bij de moeder van Sara, stel ik me voor en snellen snel door naar het etablissementen waar we onder het genot van een Brand biertje hard lachen om een voorstelling die veel weg heeft van de Lama's. Met name de interactie met het publiek is erg lachwekkend en gaat precies lang genoeg door. Na de humor was het plan om nog te deel uit te maken van het nachtleven in Enkhuizen. Dit was een café waar de gemiddelde leeftijd ergens rond de 18 lag maar desondanks een erg goede sfeer hing. Al vrij snel was na het afscheid van de twee andere meiden en een hele diepe discussie er reden genoeg ons heil in een praat café genaamd de Slof te zoeken en na sluiting daarvan huiswaarts te keren. Enkele uren later moesten mijn ogen al weer wennen aan de ochtend zon om samen met Sara met de trein richting Amsterdam te gaan om daar kennis te mogen maken met een vriendin van haar waarmee ze later een voorstelling in Carré zou gaan aanschouwen. Het was een erg leuke kennismaking die resulteerde in dat ik deze ochtend en middag met twee gekke meiden de straten van Amsterdam af struinen en de ene naar de andere schoenenzaak lijdzaam mijzelf af vroeg wat dat toch is met vrouwen en laarzen. Spijtig genoeg moesten onze wegen elkaar scheiden en na het uitwisselen van zoenen en bedankjes liep ik alleen, moe, genietend van het weer door de straten van Amsterdam richting het voertuig dat mij zou gaan verplaatsen naar de rotzooi die ik de dag daarvoor heb achter gelaten in Deventer.
Bij thuiskomst verwelkomde mij de glinstering van het gebroken glas en een lege koelkast mij. Na heel even mijzelf de rust te hebben gegund snelde ik me eerst nog even naar de supermarkt om daarna mijn appartementje op te ruimen en na te denken over wat ik zou gaan doen met de rest van de zaterdag. Na wat bellen en msn'en was ook dat al weer vrij snel duidelijk. Met een vriendin en een vriend gingen we nog even wat drinken in de stad wat zeker na het lezen van het plafond in de Heksenketel helemaal uit de hand is gelopen, sorry mister Lebowski ;-)
vandaag keek ik naar het droombeeld op mijn ezel en bedacht ik dat ik maar eens even verder moest gaan met waar ik aan begonnen ben.. heb t doekje gepakt en ben toch iets van een roos gaan kladderen.. i'm getting there maar het is nog lang niet zoals ik zou willen.. thanx voor de gezelligheid!
@Nimi: Zij hebben het ook veroorzaakt dus mogen ze er ook van genieten :-P Maar opzich lag er niet zo gek veel. Het lag zeg maar allemaal onder de plank waar de spiegel op vast was geplakt. Heb verder ook geen bloed sporen bij thuis komst gevonden dus het is allemaal prima verlopen (en dus niet zo zielig :-P).
Vroeg op, ontbijten en de ochtend verwelkomen als was het alsof ik zat met een vers kop cappuccino op een terras ergens op een piazza in Rome. Ik mis Rome. Ik ben er pas één enkele keer geweest en de tijd die ik er mocht doorbrengen was kort. Na het lezen van een boek het zien van de films en de flashback van goede herinneringen van de mooie dingen die ik daar heb gezien en de mensen die mijn pad daar kruisten verlang ik. Verlang er terug te keren maar meer nog er deel van uit te maken.
Mijn herinnering van toen geeft mij en gevoel van vrijheid die de vrijheid van een gewone vakantie ver overstijgt. Wakker worden, wandelen naar de eerste bar om daar vriendelijk te worden bedient met de eerste doppio espresso van die dag. Met een pannini in mijn hand de rest van de dag mijn huid te laten bruinen door de Italiaanse zon of met de metro mij te verplaatsen naar daar waar ik naar toe wil. Deze beelden werden alleen maar versterkt nu ik in plaatst van de standaard beelden van onze wereld stad mij met name bloot heb gesteld aan het uit lezen van een boek die zich in het oude centrum afspeelde waardoor ik er een beroep op mijn eigen dia voorstelling werd gedaan in een melange van liefde en verdriet.
En zo begon en eindigde de dag van vandaag waar ik ergens halverwege maar eens besloot het één en ander af te maken.
je kan een weekend boeken om even terug te gaan naar de plek van de heimwee.. hoeft allemaal niet veel te kosten, en je hebt even totaal iets anders.. ik heb vooral heimwee naar de zomer, de zon, de terrasjes, het buitenleven.. maar ik denk dat ik daar nog even op moet wachten..:-( hoewel het met de dag toch wel dichter bij komt..
Ik kijk in de spiegel en zie iemand die in 7 weken tijd zichzelf fysiek weer flink heeft op weten te kalefateren. Ik loop een rondje Deventer om een kleine boodschap te doen en mijn hoofd lekker leeg te denken en trek de zelfde conclusie over mijn mentale welzijn. Maar wat nu dan...? De tijd die het heeft gekost om mijzelf te disciplineren was lang genoeg en ik weet dat de aftakeling daarvan in een fractie van die tijd zichzelf heeft voltooid. Er zijn nu weer te veel keuzes die, zoals ik in mijn vorige post beschreven, voor een vals gevoel van vrijheid zorgen.
Mijn laatste weekend van de inmiddels vanzelfsprekende realiteit is over. Geen echte hoogte punten op een stel naar zweet ruikende Duitse meisjes, boze buren bij een room party, een overvol Burgerweeshuis voor een rapper genaamd Guru (hij blijkt zijn eigen wiki pagina te hebben, lol), een leeglopende What's poppin party en een solo dans na een korte bar dienst. Het gaat raar klinken maar ik ga het missen, de saaiheid van werken voor UPC en de contra die ik opzocht om er niet in te verdrinken (lol, paradoxe woordspeling).
kan me wel voorstellen dat je dat gaat missen.. t is toch ook een stukje structuur in je leven die nu weer weg valt.. misschien je keuzes afbakenen.. om de keuzes minder uitgebreid te maken?
Boze buren na de roomparty? Ik begreep dat het nog best wel gezellig (en laat) is geworden. Structuur in het leven is best goed voor (sommige) mensen. Ik kanm e voorstellen dat je dat ergens misschien mist nu. De saaie fatsoens-rakkers zul je waarschijnlijk missen als kiespijn!! :D Hoop dat je snel iets vindt wat beter in je straatje past en waar je je beter kan ontwikkelen en jezelf mag en kan zijn.
Mmmmmm, iedereen heeft dus de boze adrealine dude gemist :-S Anyways, die had ineens ruzie met de gastheer waar ik me natuurlijk mee ging bemoeien met mijn zatte hassus. Verder niets geks gebeurt ofzo hoor op een paar interessante insults na dan :-P
@Erik: Damn, had je geen engelse site kunnen vinden :-S Maar ga dus maar ff de nieuwe eMule downloaden als ik het goed begrijp. Wel heel ok van de server dat ze geen logs hebben. Krijg al genoeg mailtjes van de MPAA.
Nee nog niet gevonden, zal thuis kijken wat ik vinden kan. iig heeft Brein ook een hoop Torrent sites verwijderd :( Limewire is ook een goed alternatief btw...
Voor velen zijn grenzen gewoon het tegendeel van vrijheid; en vrijheid betekent voor hen zorgeloosheid, vrije keuze en ongehinderde vooruitgang. Maar voor mij is begrenzing niet tegengesteld aan vrijheid. Ik zou haast zeggen dat zij op een bepaalde manier op elkaar lijken, in zoverre dat beperking ook zorgen wegneemt en vooruitgang brengt. Volgens mij zit het, grof gezegd, zo: een oneindige vrijheid biedt oneindig veel keuzemogelijkheden. Een mens piekert zich suf over wat hij als eerste zou doen. Hij kan niet kiezen, besluit gewoon maar af te wachten en komt uiteindelijk tot niets. Grenzen echter bakenen het terrein van onze mogelijkheden af. hoe meer grenzen, hoe eenvoudiger de keus. Naarmate we verder ingesloten raken en in het nauw worden gebracht, wordt het makkelijker een rigoureuze stap te doen. Die voortdurende vernauwing helpt ons verder. Om niet te stikken worden wij wel gedwongen tot handelen. Dit is onze ware drijfveer.
En dan de onthulling van nog een geheim: kunst maken kan iedereen, maat belangrijke kunst ontstaat alleen door het maken van radicale beslissingen. Daarvoor is een grote mate van domheid vereist. Belangrijke beslissingen rigoureus nemen zonder er ook maar één gedachte aan te wijden - wie dat durft is een meester. Hoewel daarom niet minder een onnozelaar. Dat geldt voor de scheppende kunst, maar meer nog voor de kunst van het leven. Niet de sterkste maar de grootste dwaas trekt aan het langste eind. Zelfbedrog houdt de menselijke soort in stand.
Hé, wist jij dat Japin het volgende weekend in Deventer een lezing geeft. In het kader van de Boekenweek. Groot feest met ontvangst in de Lebuïnuskerk, hot shots, etc. Interesse?? Dan weet ik misschien wel wat. 'k Heb tegenwoordig zo m'n bronnen niet waar.
Nou de kogel is door de kerk en eind van deze week word het weer tijd voor wat anders. Ik had mijzelf al voorgenomen om, wat er ook zou gaan gebeuren, mijzelf niet te gaan binden aan een werkgever. De periode van de twee maanden waarvoor ik ben ingehuurd loopt dan eindelijk eind deze week af. In een duidelijk en open gesprek waren we het er snel over eens dat het werk wat ik deed niet bepaald iets is waar mijn persoon veel uitdaging in kon vinden. Nu heb ik de nare eigenschap mijn omgeving erg duidelijk te laten weten hoe ik mij voel, in dit geval dus verveeld met een vleugje desinteresse. Desalniettemin zit de klus er weer op en mag ik ook saai werk bijschrijven op mijn cv. Nu wel weer terig bij af, en nog steeds de eeuwige vraag wat ik dan wel wil gaan doen. Denk dat het maar weer een uitzendbaantje word ofzo. In ieder geval de net verlopen ww uitkering weer nieuw leven in blazen *zucht*.
O ja. Nou aan de ene kant blij, dus, maar aan de andere kant een zucht. Enfin, je wéét 't niet wat het leven, karma 't lot nog voor jouw in petto heeft. Toitoi
mmm.. je komt idd vanzelf waar je wezen moet.. misschien even wat saaie baantjes als loonslaaf waar jij zo'n hekel aan hebt maar misschien loop je zo iets tegen t lijf..waar jij helemaal jij in bent en kan zijn.. good luck ;-)
Zoals in mijn vorige blog-post aangekondigd was het afgelopen zaterdag dan zover, werken in het Burgerweeshuis voor een immaterieel vergoeding. Voorafgaand aan het werken zou nog met vrienden naar de Green Lizard gaan die toevallig genoeg speelde in de zelfde lokatie. Ik persoonlijk vond de band die ervoor speelden veel beter maar nu ben ik ook iemand die tekst en ritme meer waardeer dan de kwaliteit van het spelen. Met name the eind act van One In A Million was leuk om naar te kijken. Lekker laconiek en spontaan tegelijkertijd. Niet erg vernieuwend om je gitaar als een opgebruikt voorwerp van je af te werpen maar dat hoeft dan ook weer niet voor een bandje met een minder grote naam. Vermakelijk was het in ieder geval.
Rond de 11:00PM zou mijn dienst gaan beginnen. Dit duurde iets langer om het feit dat Green Lizard erg fanatiek was -dit zou wellicht iets te maken kunnen hebben gehad met het feit dat deze avond was uitgekozen als voeding voor een te maken video clip (deze werd overigens opgenomen door de dude met die grote neus uit het televisie prgoramma 6pack)- en de dienst pas werd gewisseld als het evenement was afgelopen. Zeker 30 minuten na 11:00PM ben ik dan maar achter de bar gaan staan en heb ik in de chaos van het helpen van klanten, kennismakingen met andere vrijwilligers en luisteren naar tips van collega's mij wegwijs gemaakt achter de bar. De tap en de plastic bekers was even wennen maar door goede support van mensen die ook ooit eens in mijn schoenen hebben gestaan werd ik naar mate de avond vorderde het tap trucje steeds meer meester. Af en toe nog even vragen hoe dingen moesten of waar wat stond maar op een gegeven moment was dansen, springen, tappen, schenken, afrekenen (muntjes in ontvangst nemen en weg leggen) en orders opnemen bijna als vanzelfsprekend.
Het leuke van de avond was eigenlijk wel dat ik iedereen tegen kom die ik normaal gesproken ook tegen kom maar nu een heel ander contact mee had. Van een leuke babbel met de vriendin van mijn buurvrouw tot en met het helpen van een persoon die tot en met de dag van vandaag een bevooroordeelde mening over mij heeft en daardoor elk contact zoveel mogelijk mijd. Mensen die ik normaal tegenkom op de dansvloer en een speels oog contact mee heb kwamen mij nu vragen hun te bedienen. Achter de bar was het net als in David Lynch zijn alter realiteit scènes uit Twin Peaks. Lekker rustig en af en toe een ziel die zijn gezicht door de zware rode gordijnen steekt. Op ons eiland lekker dansen en af en toe iemand helpen. Ergens miste ik het wel lekker tussen de menigte te staan en daar op te gaan in de muziek en het samenhorig gevoel van blijdschap. Zeker omdat deze avond, zo leek het in ieder geval, helemaal in het teken stond van alle muziek die op dit ogenblik op mijn favo playlist staan. Van de Caesars tot en met nota bene Soulwax passeerde de revue.
Verder waren er 2 mensen die het nodig vonden flauw te vallen, een paar domme idioten die met zijn drieën in een wc-hokje coke aan het snuiven waren en ruzie daarover maakte en geloof ik maar twee moeilijke klanten. De na-borrel was heel ok. Uitgeput van een avond staan en het schoonmaken van bar en vloer begreep ik ineens waarom twee weken geleden iedereen er zo dood uit zag. Een paar biertjes verder en wat leuke gesprekken met mede vrijwilligers verder was het tijd om huiswaarts te gaan om daar gvd 3 uur later klaar wakker wakker te worden.
Eind conclusie is in ieder geval dat ik hier wel voor wil tekenen. Het levert me misschien dan geen geld op maar bezig zijn, mensen tegenkomen, nieuwe gezichten leren kennen en het gevoel ergens deel van uit te maken beloond me meer dan het zijn van de doordeweekse loonslaaf.
2 Comments:
Dag jongen, mistig in je hoofd?
Je schrijft nog steeds in prachtige volzinnen!! Nu nog de samengestelde woorden beter spotten en wie weet moet je eens aan een column denken in een of ander tijdschrift.
By
Anoniem, at donderdag, maart 30, 2006 9:20:00 p.m.
dat vind ik dus ook.. je schrijft echt prachtig en ik lees het altijd met plezier.. gewoon mooi als jij op dreef bent..ik zou t zo niet kunnen
By
Sara, at donderdag, maart 30, 2006 11:19:00 p.m.
Een reactie posten