Zaterdag kunst

Gek, raar, vertwijfelt, gefrustreerd, overdondert, laat, onproductief, verkeert, gevent en uiteindelijk rustgevend was dit weekeind. Geheel tot rust niet, wel het gevoel van onproductiviteit en het niet iets hoeven doen.

Soms gebeuren er dingen waar je niet weet hoe je daar mee om te gaan. Keuzen, gevoelens die bepalen wat er gebeurt. Ook factoren van buitenaf waar je op het moment niets meer aan kan verander maar er wel zijn en bepalen hoe je je voelt. Mijn hoofd zit nu al weer het hele weekeind vol. Vol met scenario's, met beelden die mij de rust van het weekeind lijken te ontnemen. Ik heb het wel geprobeerd maar in essentie is een stijve nek en een sluimerende pijn in mijn hoofd de realiteit van de vrije dagen van deze week. Naast het onbereikbare heb ik me toch weten te vermaken. Mij weten te uiten, fysiek kunnen laten zien en mijzelf heb kunnen laten voelen dat ik me goed voel, blij ben met mijzelf.

Overigens een bijzondere persoonlijkheid ontmoet, een beeldend kunstenaar. Een vrouw van ergens in de 40 schat ik. Met als achtergrond punk en alcoholisme. Zij schildert en hoe zij het omschreef zou haar werk er in de buurt komen van kleine explosies van fragmenten. Gestructureerde chaos noemde zij het. In ieder geval een hoog abstract gehalte. Ik ontmoete haar op de dans vloer waar ze net zoals mij heerlijk op ging in de muziek, er van genoot. Zij was ook eerdere keren in het Burgerweeshuis aanwezig waardoor er een herkenning was. Toen ik even op adem kwam in een minder rumoerige omgeving kwam ik haar dan tegen en kwam er zowaar een dialoog op gang. Een best eenzijdige omdat ik op een een of andere manier behoorlijk op de praat stoel zat. Wat bleek was dat zij de eenzame kunstenaar is die pratende mensen per definitie weinig tegen komt en laat staan dat er ook daad werkelijk tegen haar aangepraat word. Mijn woord keuze was voor haar in ieder geval een inspiratie bron voor titels van nog te schilderen werken. Later nog meer met haar gedanst, voor de laatste keer. Dit om het feit dat zij er voor de laatste keer was en per 1 november zou gaan vertrekken uit het voor haar zo fijne Deventer. Het was me in ieder geval een genoegen en de reflectie van mijzelf die zij mij gaf geeft me weer een beter beeld van wie ik ben.