Druk en toch niets gedaan hebben

De dagen dat je druk bent en maar in de weer bent met het dagelijks leven lijken de meest voorkomende. Zo ook vandaag. De dag begon al met dat ik zo lekker zacht in mijn warme bed maar niet los kon komen van de roes die mij gevangen hield in een soort van parallelle wereld. Zorgeloos het begin van een volgende dag uitstellen tot langzaam de realiteit van het opbouwend irritante geluid van de wekker de overhand lijkt te krijgen. De keuze word gemaakt en de helft van mijn dag is eigenlijk al weg. 11:00 AM en er lijkt nog net genoeg tijd te zijn om ontspannen de werkelijkheid te accepteren en door het genot van koffie en een journaal mij te bewegen naar de badkamer om wat sanitaire zaken af te handelen en de beslissing te nemen wat aan te gaan trekken. Ergens daar tussen in, terwijl ik het voortdurende gemiau van mijn eet verslaafde kat negeer, nuttig ik een ligt ontbijt wat bestaat uit cruslie met wat melk.

De werk dag was zoals dat verwacht kan worden van een werk dag. Als climax trage collega's die typisch genoeg na het werk nog even gebruik moeten maken van het toilet waardoor ik nog 5 minuten moet wachten voor ik alles kan afsluiten en mijzelf ook naar huis kan begeven. Ik voelde, de letterlijke, bui al hangen. Het rommelde in de lucht. Thuis snel het een en ander voor bereiden op een bezoek aan de sport school terwijl ik tussen door zus lief een eind op weg help met een computer dingetje. En precies op het moment dat ik weg wil gaan, groene lucht en langzaam opbouwend getik op mijn ramen, onweer. Met de fiets naar de sportschool moest dus even wachten, nog minder tijd om aan mijn conditie te gaan werken.
Uiteindelijk was ik dan gearriveerd in een lege sportschool, omstreeks 10:00 PM, waar ik met een enkele andere ziel de gewichten nog maar eens een trede hoger zet. Na al mijn spiergroepen te hebben gehad en ik gespannen in mijn vel op de klok kijk zie ik dat een stukje hardlopen op de band of een andere vorm van conditie training er wederom voor vanavond niet meer in zou gaan zitten.

Op de terug weg pleeg ik nog een belletje om er achter te komen of ik welkom ben maar een terugweg naar huis in een zwoele bijna mistige benauwde zomer avond fiets ik naar huis waar ik mij zelf maar eens ben gaan storten op mijn eerste avond eten voor die dag en een wazige film met Johny Depp over een veel te lang durende LSD trip, heel apart.

Voor nu heb ik er weer een gewonen dag op zitten. Niets geks en niets heel anders als normaal alleen minder compleet als dat ik zou wensen :-/