Dag drie: 'De smaak van cultuur'

De derde dag, dit was een dag waar centraal stond hetgeen ik nog niet heb gezien. Alles wat over was van de stad waar ik enkel en alleen nog maar van had gehoord en met eigen waarnemingen mijn realiteit nog mee wou vervuilen. Als eerste evenement was het scoren van een kaartje voor The Statue of Liberty. Met de sub-way dus rechtstreeks naar downtown, dit natuurlijk nadat ik mij zelf vol had gepropt met muffins (erg goed ontbijt om de ochtend flink mee te kickstarten) en een flinke bak koffie. Het spijtige van deze dag was wel dat het continue leek te motregenen, een donkere grote wolk hing over de stad. Dit mocht de pret niet drukken dus op pad ging ik.
Bij Castle Clinton sloot ik netjes achteraan in de rij om bij de balie, na het afrekenen van mijn ferrytocht, tot de conclusie te komen dat een bezoek in The Statue of Liberty er wederom niet in zat. Op zich niet heel erg, ik bedoel wat mis ik daar nu aan. Of ik nu aan de voet van veraf of van heel dichtbij sta maakt op zichzelf ook weinig verschil. Het is namelijk zo dat sinds 9 september 2001 het beklimmen van het kolossaal beeld niet meer is toegestaan. Desalniettemin had ik het kaartje voor de ferry in ieder geval in mijn bezit en snelde ik naar het dobberende schip. Op het moment dat de ferry dan enkele meters van de kant was verwijderd openbaarde zich het torengeweld van downtown aan de horizon. Hoe langer ik er naar keek hoe kleiner het werd en hoe meer het iets weg had van een soort van bergpartij, of meer een kristalpartij uit zo'n vulkanisch balletje. Aan de andere kant van de ferry openbaarde zich voor mijn ogen een steeds groter wordend beeld. Een best mooi beeld dat even helemaal lijkt los te staan van New York. Op Liberty Island was het eigenlijk een soort van kermis- attractie. New York was geregeld en weinig toeristisch leek het maar Liberty Island was een echte trekpleister waar commercie zijn zegen vierde. Prijzen van drinken en eten kan je makkelijk ophogen als er toch nergens wat te halen valt, toch? Ik loungde daar eerst wat rond om mij zelf een beetje wakker te krijgen. De nachtrust die ik mijzelf had gegund was te kort in relatie tot de inspanning van de dagen daarvoor. Ondanks de mislukte stappoging ben ik toch vroeg mijn comfortabele bed uit gekomen om in ieder geval niet in een verschrikkelijke lange rij te staan wat nu zijn tol begon te eisen.
Uiteindelijk bewoog ik me dan toch maar naar de voet van de beeldschone groene dame. Daar mijzelf een paar keer proberen op de foto te zetten wat op zichzelf nog een best moeilijk klusje bleek. Het is me gelukt :-D

Na Liberty Island was het nu de beurt aan Ellis Island. een eiland waar ik in eerste instantie moeilijk een voorstelling van kon maken. Ik wist wat het was en wat daar allemaal is gebeurt maar toen ik er aankwam kwam ik al snel tot de conclusie dat Ellis Island het enige stukje echte cultuur is dat New York en misschien wel heel Amerika kent. Wat ik daar zag was de historie van het eiland en hoe het van een simpele batterij kanonnen is uitgegroeid naar een door drooglegging, na drooglegging groter wordend eiland met daarop allemaal barakken waar mensen, die hun geluk gingen beproefden in het nog maagdelijke Amerika, tijdelijk konden worden gehuisvest. De manier hoe het immigratieprocedure verliep tot hoe de mensen medisch snel werden onderzocht, berecht en in zeer kleine en krappe stapelbedden werden gepropt was te zien door foto's, modellen en uitstallingen van hoe het toentertijd was.
Wat dan wel weer typisch Amerikaans was was dat Ellis Island in eerste instantie als zijnde historisch monument en cultureel erfgoed jaren lang is ontkend met als gevolg dat Ellis Island jaren lang in vervallen toestand heeft leeg gestaan. Hebben die stumpers nog geluk gehad dat er geen projectontwikkelaar niet per ongeluk het eiland heeft opgekocht en er een leuk bungalow park van hebben gemaakt. Het enigste stukje cultuur is dus bewaard gebleven waar ik zelf best blij van werd. New York is best leuk maar alles is en draait om groei, winst en met name om machtsvertoning. Cultuur is er wel maar dat is cultuur in the making. Over 1000 jaar als de nieuwe wereldmacht, genaamd Mac Donalds of een andere bedrijf met te veel macht over zelfs de té machtige mensen valt, kan er terug gekeken worden op de architectuur en de vuilnishoop die the mighty empire of Mac Donald achter heeft gelaten. Zoals we nu terug kunnen kijken op bijvoorbeeld het Romijnse Rijk. Erg lekker in ieder geval om toch nog wat echte cultuur te mogen absorberen tijdens mijn bezoek aan The Big Apple. Wat overigens ook nog erg leuk was om te zien was dat in de beginperiode van, bijvoorbeeld, New York het gewoonweg noodzakelijk was dat er meer mensen die kant op kwamen. Er is in die tijd ook van alles gedaan om zoveel mogelijk mensen van de meest uiteenlopende nationaliteiten daarnaar toe te lokken. Er waren tentoongesteld diverse flyers, pamfletten en reis bescheiden die aangaven dat het in Amerika zo fantastisch was en dat alle kansen daar voor het grijpen lagen. Erg mooi om dat te zien en om eerlijk te zijn vind ik het jammer dat ik het heb moeten missen. Kansen waren er toen wel degelijk namelijk.

Na mijn bezoek aan het Ellis Island museum moest ik weer even wachten op de ferry terug naar downtown New York. Ik had weinig zin om in de inmiddels veel te lange rij te staan dus was weer even brutaal en sloot aan het eind van de rij aan om in ieder geval niet te hoeven dringen op het bovendek maar daar ontspannen een lekker bankje voor mijzelf te claimen. Waar je mee omgaat word je mee besmet ;-)
De hele island trip heeft me de hele ochtend gekost, zet mij ook niet in een museum kan ik nu tegen mijzelf zeggen :-S
Het was dus inmiddels 2PM en ik stierf bijna van de honger maar met name van de dorst. Het eten van een Jumbo Pretsel koste me zowat mijn nieren zoveel zout zat daarop. Dorstlessen was mijn eerste prioriteit. In downtown de eerste de beste Star Bucks opgezocht om me dan eindelijk eens toe te geven aan de nieuwsgierigheid over wat een Frappuccino nou eigenlijk is en waar het naar zou smaken. Mijn zintuigen draaide helemaal door toen ik mijn eerst teugje nam van een Regular Coffee Frappuccino, gewoonweg helemaal super de romige, verkwikkende, dorstlessend, koude, smaakvolle sensatie en smaak. Gewoon WOW!
Mijn volgende target was Central Park New York. Het toneel van Beauty and the Beast (oude TV serie) tot Friends. Na kort even mijzelf te hebben opgefrist wezen lunchen bij Wendy's. Wendy's was na het bijkomen van mijn eerste Frappuccino wederom een hele openbaring qua smaaksensatie. De keus was gevallen op een Spicy Chicken Fillet, zo lekker en het vulde ook nog in contrast met de meestal maag kietelende Big Mac of Qarter Pounder.
Op naar Central Park waar ik begon ergens onderaan bij Central Park South op de kruising met Avenue of the Americas. Ik ben maar gewoon gaan lopen en meteen overkwam me het gevoel van rust. Op de achtergrond nog wel de aanwezigheid van auto's en het lawaai van de stad maar tegelijkertijd vogels, eekhorentjes, eenden en anders bosvolk. Bergpartijen rezen op voor mijn ogen, bruggen met daaronder muzikanten die genoten van de akoestiek die de onderdoorgang hem bood, grote meren, kleine meren, een attractie park, zandweggetje, beelden van Ellis in wonderland, speelvelden, je noemt het maar op en het was er. gewoon even heerlijk weg uit de stad maar nog wel veilig om de hoek aanwezig. Ik ben op een gegeven moment af gehaakt ergens in het midden waar ik verrassend aan een andere kant uit kwam als dat ik verwachte. Mijn voeten waren nu werkelijk helemaal op en hadden dringend een massage nodig. Terug naar mijn hotel dus en tijd voor een hele hete douche en een do it your self foot massage. Op de terugweg ben ik via Grand Central Station nog even wezen shoppen. De teleurstelling van dat een biertje mij $8 zou kosten deed mij besluiten voor in mijn hotelkamer een paar pint Heiniken mee te nemen.

Had overigens tussen door nog een leuke ontmoeting in downtown. Een stel geflipte meiden uit New Jersey vroegen mij of ik een smoke voor ze had. Vriendelijke Nederlander als dat ik ben bood het hen aan waarna een van hen mij daarvoor wou gaan betalen. Ik wees het af en vroeg als compensatie van mijn gift een gezellig babbeltje. Zij stelde zich voor als D & D. Zij kwamen dus uit Jersey en vertelde mij het een en ander over hoe leven in New York was. Ook waren zij alle twee nog erg onder de indruk van wat er 4 jaar geleden was gebeurt. Altijd weer leuk om mensen te ontmoeten en daar mee te praten. Blijf erbij dat je het meeste leert van mensen, jezelf en de plaats waar je bent door omgang met mensen zelf. Gewoon dom lullen over het weer kan al een heel verhelderende ervaring zijn.
Maar terug op mijn hotel kamer vulde ik mijn icecooler met het ijs dat ik eerder uit het ijsapparaat in de kelder in een plastic zak had mee genomen om daarmee mijn pint Heiniken te koelen. De eerste dronk ik op om daarna de volgende opgeborgen in de met ijs gevulde cooler waarna ik toch besloot dat het nog te vroeg was om out te gaan en de dag af te sluiten. Ik ging nog even wat rond struinen en genieten van the night life of New York. Mooie vrouwen liepen over straat. Complimentjes van harte ontvangen en zowaar even aan een bar gehangen waarna de vermoeidheid en het bier mijn uitputtingsslag van de afgelopen dagen zeer duidelijk maakte door falen van mijn lichaam. Nog een wandeling naar mijn hotel om daar mij voor te bereiden op een lange terugreis naar huis.
Wat ik er van heb geleerd is dat of je gaat alles zien of je gaat gewoon lekker genieten van wat de stad te bieden heeft. Een volgende keer kan me de nepcultuur mij niets meer schelen en zal ik zeker meer actief op zoek naar vermaak zijn. Even lekker met geld smijten in een pub, disco of club en overdag lekker rond struinen in Central Park of toch maar eens een gokje waken door te gaan eten in China Town. Maar dat is dus een volgende keer misschien.