O, etnowaagspel!

Ik heb nooit zin om te gaan slapen maar ook nooit zin om wakker te worden. Om dus mijn gewoonte omtrent het slaap ritueel te omschrijven moet ik toegeven dat het starten van de slaap begint met uitstellen. Zoals nu ook weer het geval is, mijn bijdrage aan de ketting log van Eve word dus gemaakt in de nachtelijke uurtjes om nog even niet een start te maken aan de dag van morgen.

In een scenario waar de verplichtingen van een volgende dag mij gewoon in staat stellen te gaan slapen wanneer ik daar zin in heb komt mister sandman rond de klok van 2 of 3 uur langs om mij te doen besluiten me over te geven aan het gevoel. Meestal na 8 uur ontwaak ik in een langzaam tempo waar het eerste is wat ik doe mij heerlijk laten bewust worden van het geroezemoes op straat en het indirecte zonlicht in mijn kamer. Ik word graag wakker in het licht, het liefst een zonsopgang die ik kan zien vanuit mijn bed door het raam kozijn. Het lekkerste is de eerste zonnestralen te voelen op je oogleden en het rode licht langzaam je tot een iets verhoogt stadium van bewustzijn te brengen en dan blijven liggen en genieten van de algehele ontspanning van je lichaam en de rust in je geest. Damn dat is lang geleden, het word tijd voor kamperen met mijn tent opening open richting het zuiden.

Al voor ik mij tot het punt van ontwaken kan brengen is dat wat ik een dag heb gedaan of een diep knagend oud gevoel, een onopgelost conflict of een hoopvol verlangen dan wel een vooruitzicht de voeding voor de dromen die ik maar nooit concreet genoeg kan maken om er op te kunnen terugblikken of er over kan navertellen. De droom waar verwerking volgens de geleerde voor dient is voor mij meer mijn veilige plekje. Mijn droom!

Het mijzelf in slaap krijgen lijkt me in geschetste scenario nooit moeilijk af te gaan. Ik slaap eigenlijk overal wel. Zo ben ik al een wakker gemaakt door ome agent tegen een muurtje aan, voor dood of zwaar bewusteloos aangezien in een markt kraampje, in de walm van uitlaatgassen in een parkeer garage en op diverse banken tijdens feestjes gewoon weg out gegaan omdat de atmosfeer mij het gevoel gaf veilig genoeg te zijn om mij te begeven naar dat veilige plekje in droomland. Nu waren geschetste plaatsen allemaal een beetje in relatie tot slaapverwekkende middelen. Ook gewoon nuchter op een vreemde plaats slapen heeft me tot nu toe weinig moeilijkheden gekost, wel een lichte vorm van hernia in mijn rug of een onwijs stijve nek door een te kleine bank.

Slapen is heerlijk maar incompleet zonder iets gedaan te hebben. Als je hard hebt gesport is slaap zo lekker, als je een dag veel aan je hoofd hebt gehad kan slaap je zo fijn troosten. Als je daarentegen niets hebt gedaan en de slaap als enigste vulling van je dag hebt word je moe, word ik moe. Moe, depressief, futloos, passief en gedemotiveerd lijken dan de meest prominente emoties. Je word tenslotte niet echt mentaal moe laat staan fysiek. Je droomt dan over dat je hebt gedroomd wat alleen maar het effect heeft wat te vergelijken is met als je twee spiegels tegenover elkaar houd. Hetzelfde tot een absoluut niets punt.

Slapen, doen, dromen en weer slapen ;-)

Weltruste allemaal.

NB. Hoe komen die logjes nu bij elkaar dan?