Ignorance is bliss!

De laatste week van een jaartje hard werken in nu dan eindelijk begonnen. Ik begin me nu langzamerhand te realiseren dat ik nog veel te veel moet doen en voorbereiden om mijn beloning voor dit jaar succesvol te laten verlopen. Nog steeds veel te lezen over waar ik wil zijn en wat ik wil gaan doen. Het meeste daarvan zit wel in mijn hoofd maar het werkelijk concreet opschrijven en plannen lijkt me niet erg goed af te gaan. Ach ja, ik weet waar ik in ieder geval geweest moet zijn en weet ook heel goed wat ik wil doen. Het ontmoeten van de New Yorker in ieder geval. Het proeven van de 24 uurs cultuur en mij een nacht helemaal laten gaan in het uitgaanscircuit.

Naast een vakantie ben ik sowieso wel weer even toe aan iets anders dan het oneindige werken. Eens per jaar, in ieder geval, alles achter je laten en heel stiekem van binnen wensen niet meer terug te komen en te blijven plakken in een hele nieuwe atmosfeer. Een plek ergens anders en daar je thuis kunnen voelen tussen mensen en gebouwen die je naar verloop van tijd gaat herkennen en bij vertrek een laatste blik gunt om ze daarna als gelukkige herinnering op te slaan in je grote plaatjes plakboek. Met name mensen maken een uitstapje uit je realiteit voor mij het het meest memorabel. Op een een of andere manier is interactie goed voor zelfvertrouwen, vertier en het maken van herinneringen.

Ik was er al achter dat contact met andere mensen erg goed is voor een stukje zelfkennis. Voor het ontdekken wie je bent in de ogen van een ander. Merkwaardig genoeg is dat wat mensen je terug geven door met ze te praten of zelfs non-verbaal te communiceren een reëler beeld dan dat je in een spiegel kijkt naar je reflectie. Een reflectie van jezelf in spiegelbeeld, nauwelijks een nauwkeurige weergave van hoe jij er in de werkelijkheid uit ziet. Ik denk ook dat daarom foto's voor veel mensen erg confronterend zijn. Geen reflectie maar een beeld dat weer geeft hoe je er, relatief gezien, werkelijk uitziet en hoe de non-verbale communicatie de wereld laat zien hoe je je voelt. Een beter voorbeeld kan zijn dat je jezelf altijd lijkt te horen praten maar zodra je een opname terug hoort van jezelf je het gevoel hebt je te moeten generen voor wat je hoort, "Ben ik dit?". Daarom dus waarnemen wat de reactie is op andere mensen van jouw verschijning. Die kennis opnemen en daardoor weer groeien als persoon.

Typisch genoeg wil dit vaak niet zo heel erg goed lukken in de in je eigen omgeving. Vakantie leent zich wat mij betreft daar dus het beste voor. Ik bedoel gene? Waarvoor dan, je bent toerist en alles is nieuw en waarschijnlijk maakt het toch niet uit wat je doet je doet het allemaal voor de eerste keer en daardoor soms lomp of gewoon weg naïef en anders wel zo stom, "Ignorance is bliss" :-)