Simon

Voor dat ik het vergeet en het uit mijn geheugen vervaagt nog even een klein stukje over een film die ik dinsdag heb gekeken. De betreffende film was 'Simon'. Een film die met name bij de aftiteling als voornaamste doel leek te hebben een moment van shock, van bezinning, een moment de beelden maar met name de inhoud te relativeren. In eerste instantie was ik wat verwart door de manier hoe het verhaal werd verteld. Het was biografisch maar tegelijkertijd was er een dusdanige afstand tot de verteller en het onderwerp dat mijn eerste gevoel was dat de verteller het verhaal exploiteerde. Na dit naast me neer te hebben gelegd moest ik toegeven dat de absurd normale inhoud voor een voor iemand waar dit minder vanzelfsprekend voor is wellicht als shockeerend kan worden gezien. Met name doordat onderwerpen als blowen en het hoofdonderwerp euthanasie niet werd uitvergroot maar verweven zat in de verhaal/film kan ik me voorstellen dat een politiek correcte Amerikaan bijvoorbeeld een verkeert beeld krijgt van onze politiek. Misschien word het eens tijd een reëler beeld neer te leggen in de wereld ter beoordeling.

'Simon' ging in ieder geval over de gemiddelde hasj dealer die door een samen loop van omstandigheden de verteller (Camiel) van het verhaal tegenkomt en vriendschap met hem sluit. Door een verneukeratief incidentje met het meisje van Simon word de vriendschap door schaamte en schuld 14 jaar bevroren. Bij het weder zien van elkaar is Camiel gelukkig met zijn nieuwe liefde en heeft Simon kanker. Daarna zit de film vol met anekdotes en word, doordat de kanker ongeneselijk is, er diep ingegaan op het fenomeen euthanasie en alles wat daar mee samen hangt.
Kortom een film die na het zien leuke ethische discussies kan opleveren. Ook al was het voor mij even wennen te kijken naar een verhaal in de vierde persoon. Verder was hij een beetje saai. Als het niet Nederlands gesproken was zou ik zeker niet tot het eind lijdzaam hebben gekeken.