Laatste film, oktober

Vanavond was dan de laatste te kijken film in kader van de voorgenomen te kijken voorstelling in het filmhuis, 'The Machinist'. Een film die ik niet had willen missen. Het ging in principe alleen over de waanzin van een man die een jaar lang niet heeft geslapen en hoe de waanzin in zijn hoofd als was het werkelijk werd ervaren. De ophoping van verwarrende clues en de suggestieve beelden maakte van de film een spanningsveld waar de kijken (ik dus) tot op 10 minuten voordat de film eindigde gespannen naar bleef kijken. De grote grap was eigenlijk wel dat het verhaal naast dat het wat complex ook een erg duidelijk dubbele rode lijn had. Een dubbele lijn die elk moment kon samensmelten tot een duidelijke conclusie of hij gek was of dat het toch allemaal werkelijk gebeurde.
Ik had al wat over deze film gelezen en had reeds vernomen dat de hoofdrolspeler ver was gegaan om zich aan te passen aan de te spelen rol. Naast dat Christian Bale TE ver was gegaan toonde hij dat hij een waardig acteur was die zijn lichaam (nu extra opvallend) als waren het dat hij altijd zo depressief en dun was droeg.

Briljant in ieder geval en op een bepaald punt ook wel herkenbaar als je weet wat het betekend als je hersenen beginnen af te haken omdat slaap wel iets is was je een paar dagen geleden eigenlijk al had moeten doen, laat staan één jaar.