Film maand

De maand oktober word voor mij geloof ik een maand waar uitgaan, dat wil zeggen bier drinken me aanstellen en wakker worden met een kater om de volgende dag precies het zelfde te gaan doen, een ondergeschikte rol gaat spelen. In plaatst daarvan moet ik toegeven aan het overweldigende aanbod van films van het filmhuis en de films op de publieke televisie / uitzendinggemist.nl. Naast films die ik als cam-rip reeds meerdere malen heb gezien zijn er ook films die ik na het zien van voorgangers zeker moet gaan aanschouwen. Daarnaast films die in het verlengde liggen van weer andere en daarom in ieder geval de moeite waard zijn te bekritiseren. Hier een korte opsomming:

• "Cloaca" Ned3
  
• "Leef"
• "The Machinist"
• "Sin City"
• "Guernsey"
• "Sophie Scholl"
• "Van God Los" Ned3
  
• en een stel korte film op Ned3
  

Mijn abonnement bij het filmhuis en de duur betaalde breedband verbinding haal ik er deze maand dus wel weer uit. Daarnaast was ik ook wel toe aan een beetje rust en bezinning. Wat de bezinning betreft is er niets zo verhelderend als een goed film, met de nadruk op goed.

Verleden, toekomst, heden

Na het weekeind en met name de verjaardag heb ik voor het eerst in mijn leven het gevoel dat ik een andere weg bewandel. een andere weg, een andere koers en daarbij lijkt het als of ik word ingehaald. In een ander soort leven wat ik leiden leek het vaak andersom, was het alsof ik het voorbeeld was. Nu kijk ik toe hoe mensen beginnen aan een gezin, het kiezen voor elkaar en daarbij grote beslissingen nemen die ze samen doen. Huizen kopen, baby's maken, een toekomst plannen.
Een kennismaking met iemand deed me daar nog een keer extra aan herinneren. Een kennismaking met iemand die dat allemaal erg graag wil en voor mij een serie herinneringen te weeg bracht aan een hele andere tijd. Een romantische tijd waar de keuze voor de andere voor als vanzelfsprekend was. Automatisch komt de gedachte naar boven of dat wel iets is wat ik eigenlijk wens. Wil ik wederom die stappen in het leven zetten. In principe natuurlijk wel maar dan op een andere manier. Een vrijere manier en niet met de cliché matige dingen die als vanzelfsprekend bij deze vorm van omgang lijken te horen.

Laten we eerst maar eens beginnen met leven en wellicht tegen een nieuwe liefde aanlopen en dan weet ik zeker, als ik er niet te veel bij nadenk, dat alles vanzelf op zijn pootjes terecht komt. Voor nu gewoon accepteren waar ik ben en er met volle teugen ervan genieten :-D

5 weken

Alsof er een tank door mijn appartementje reed werd ik deze ochtend onaangenaam wakker met de geluiden die ik vermoedelijk 5 weken aan moet gaan horen. Op zich erg goed dat er nu eindelijk eens wat word gedaan aan de straat waarin ik woon. Het is namelijk eindelijk iemand die het kennelijk met mij eens is dat je verstappen in een kuil of bult wel heel irritant is. De straat waar ik in woon word herbestraat.

De week is ook weer begonnen. een nieuwe week met in het vooruitzicht voorlopig in ieder geval het weekeind. Verder wel een paar plannen gemaakt maar door werktijden moet ik nog even af wachten of deze wel tot uitvoering gebracht kunnen worden. Vanavond laat nog gaan sk8ten is mijn eerste. Op een een of andere manier is het er deze zomer weinig van gekomen dus na aandringen van een goede vriend moet het dan nu maar eens gaan gebeuren. Kijken of we het nog kunnen en zien of ik mijzelf een beetje heel kan laten. Normaal gesproken doe ik dan weer iets doms waardoor ik een elleboog of knie weer voor een lange tijd moet bepleisteren maar that all part of the game.

Het weekeind was deze keer een beetje louw. Niet saai maar merk wel dat ik even toe ben aan iets heel anders. Grappige was wel dat ik de "I" van het weekeind voor deze tegen kwam en zij naar aanleiding van wat ik had geschreven mij trakteerde op een wel passionele zoen met knuffel. Even leuk gebabbelt en zei ging haar gang weer met die gene waar ze mee op stap was. Ik kwam net van een verjaardag dus de mood was op een ander niveau. Wel een gezellige verjaardag overigens. Altijd even goed weer eens bij te babbelen met familie leden en mensen waar je al heel lang niets meer mee van doen hebt maar kennelijk deel uit zijn gaan maken van daar waar ik oorspronkelijk vandaan kom. De verjaardag had wel een hoog baby gehalte. Iedereen was in de ban en erg bezig met een stap in hun leven die aan mij voorlopig nog is voorbijgegaan. Die zelfde avond heb ik nog wel een beetje lekker kunnen dansen en als afloop weer eens op the old fasioned way kunnen na-feesten.

Zondag was het plan een cultureel verantwoorde film kijken maar door eenzijdige opzegging moest ik mijn plan wijzigen en was het alternatief in gezelschap van een nieuwe kennis een minder culturele film kijken op de bank.Erg gezellig was het wel, de verlegenheid van mijn gezelschap en het stukje bij beetje leren kennen van elkaar kleurde de avond met magische sferen. Helaas een kleine anti climax waarna ik met mijn blik op de rode planeet mars mijzelf al fietsend begaf naar mijn thuis.

Het was weer weekeind en nu weer tijd om mijzelf te laten belonen voor de diensten die ik zoals afgesproken 40 uur per week zou verlenen. Denk wel dat ik weer een paar uurtjes vrij ga cashen om alsnog een beetje cultuur te kunnen snuiven.

Aanrader!!! (Moonlight)

Even snel tussen door. Ik kwam er een beetje te laat achter maar Moonlight is gewoon een film die je moet gaan kijken! On-line alleen vandaag nog te aanschouwen en meer dan de moeite waard om 1 uur en 26 minuten aan te verspillen.

Aha-erlebnis

aha-erlebnis
aha-er.leb.nis (niet: a.ha-erlebnis)
/ah'aerlepnis/
de (v.); -sen
Hd.

1. plotseling dagend inzicht in een probleem op het moment dat allerlei voorheen losse aspecten daarvan in elkaar blijken te passen en zo een oplossing geboden wordt
2. ervaring waarbij de confrontatie met iets een lichte schok van herkenning geeft

Misschien komt het door de herintroductie van een bepaalde stof of ik bevind me weer in een periode waar puzzel stukjes in elkaar passend en naadloos in elkaar lijken te vallen. Zelf een dag als gisteren waar ik in een intro mood mijzelf laat voortbewegen door een dreunende bases of repeterend percussie stukje lijken de gedachten samen te komen en mij kleine hints te geven over waar ik ben en waarom dingen zijn. Het neemt alleen de twijfel nog niet weg. Vraag me überhaupt af in hoeverre de twijfel van de plaats, de tijd en de mensen om je heen ooit eens op houd. Bewandel ik een goed pad. Over het algemeen heeft een straat, een pad ook een doel. Het doel is weer even weg maar toch wandel ik voort en lijkt het toch ergens naar toe te gaan. Ben in ieder geval benieuws of de aha-erlebnis golf mij verrijkt en mijn eiwitten brij spekt met wijsheid.

In iedergeval ieder een goed weekeinde gewenst, enjoy ;-)

Verandering van mijn schaduw

De schaduwen zijn lang, de geur van een laatste barbecue geuren door de lucht. Alsof er een knop om is gegaan is de lucht die ik adem weer licht en niet benauwd zoals we dat gewent zijn van een zwoele zomer avond. Met name het licht lijkt anders, wat voor een groot deel te maken zou kunnen hebben met dat de hemel helder is en het enkele wolkje dat voorbij komt geen belemmering is voor de voor ons gevoel eerder ondergaande zon. Het zijn dagen als vandaag dat je merkt dat de seizoenen zijn gewisseld, dat het tijd word om de bladeren los te laten en ons voor te bereiden op een winter die gaat komen.
Het is dat ik noten met name alleen lekker vind in mijn cruslie of in een reep studentenhaver maar de herfst vruchten komen er weer aan. Wellicht een leuk romantisch uitstap idee om samen met je liefje over een maandje tamme kastanjes te gaan rapen of diep het bos in te trekken op zoek naar niet al te giftige hallucinerende padestoelen.

De zomer is in ieder geval over over.

Zo veel en toch zo weinig tastbaar

Zoveel gedaan, zoveel gezien, zoveel interactie tussen mensen hebben mogen mee maken en mogen aanschouwen. Zoveel..., maar ook weer zo weinig. Voor je er erg in hebt zijn herinneringen niet meer als een compact plaatsje van een tijd en plaats ergens in je leven, zijn herinneringen ontoegankelijk en alleen op basis van een associatie weer voor de geest te halen. Claimt de loop van een banale dag de capaciteit die je nodig hebt om een herinnering herhaaldelijk te kunnen her beleven. Word er plaats gemaakt voor nieuwe input en nieuwe herinneringen, met name op een gewone dag volstrekt nutteloze.

Moonlighting

Voor de verandering had ik dit weekeind geen last van mijzelf en kon ik gewoon lekker doen waar ik zelf zin in had. Alles leek alsof de wind lekker comfortabel in mijn rug leunde. De maan was vol en de hemel kraak helden. Bij volle maan voel ik me eigenlijk altijd op mijn best. Alsof de kracht van de bol buiten onze atmosfeer niet alleen de kracht bevat om water meters te laten stijgen en dalen maar ook dit zelfde lijkt te kunnen doen met je gemoedstoestand. Misschien is het gewoon toeval en is het voor mij nu even een geloof dat het onverklaarbare aanvaartbaar maakt. Ik ben in ieder geval zot op van die nachten waar ik dit weekeind op getrakteerd ben.

Na de positiviteit van vrijdag begon zaterdag ontspannen en relaxed. Lekker niks. Ik las de sms?jes van de vrijdag nog een keer in nuchtere toestand genietend van een vers bakje espresso en liet me langzaam één worden met de wakkere wereld. Nog steeds geen plannen dus was de dagvulling wat leeg. Het was al weer snel avond en voor ik er erg in had was mijn casa vol met mensen die wel weer een keer de stad in wouden. Ik zou niet durven daar nee tegen te zeggen en voor ik het wist waren we al weer onder het genot van een biertje aan het bar/bank hangen ergens. Het was een ontspannen sfeer in een nog wat lege stad. In ieder geval weer wat verhalen vertelt en aangehoord en een korte kroegen tocht afgelegd. Uiteindelijk zijn we met zijn alle in de stam kroeg beland waar ik in eens iedereen kwijt was. Volgens mij was ik ook wat later omdat ik weer ergens was blijven plakken in een diep gesprek. In de stam kroeg zag ik de rest van de groep wel maar ben er geloof ik nooit gekomen. Voor ik het wist kreeg ik bier en was ik weer met weet ik veel wie in de weer en had ik de meest uiteenlopende gesprekken met weet ik veel hoe ze allemaal ook al weer heten.
Wat ik me nog goed kan herinneren was het frustrerende feit van het kwijt zijn van mijn jas. Grote frustratie omdat ik net met een beeldschone dame verveelde met een dom verhaal. De grap begon toen pas. Ik opzoek naar mijn jas trok de aandacht van een één of andere klerenkast die ineens een vendetta met mij bleek te hebben. Later bleek dat hij dacht dat ik iedereen zijn jas aan het betasten was op zoek naar weet ik veel wat er in een zou kunnen jas zitten. Hij was in ieder geval erg fysiek. Een kennis of vriendin van hem moest op vriendelijke toon proberen de opborrelende testosteron in zijn te kleine hoofd om te zetten in gerationaliseerde gedachte die niets meer te maken hadden met mij pijn doen. Zonder jas naar mijn eindbestemming van de avond was mijn lot. Ik legde mij bij dit lot neer en vond troost in de gedachte dat ik de dag die zou volgen mijn bezit misschien zou kunnen op halen.
Aangekomen in de Elegast ontmoete ik een oude bekende. Een die ik wel vaker tegen kom maar meestal is hij dan al te ver heen om er een zinvol gesprek mee te kunnen voeren. Nu echter hebben we in ieder geval telefoon nummers uitgewisseld en samen een biertje gedronken. Verder was de avond vaag. Een diep gesprek met een meisje dat ergens over was verwondert. Een verwondering die haar bezig hield door een matige betrokkenheid doordat ze een aangaande persoon kende. Zij vertelde mij haar bevindingen en ik vertelde mijn verhaal. Op een één of andere manier kwam het uiteindelijk tot een voorstel om te gaan dansen als er maar niet zou worden gezoend :-S. Later die avond was ze ineens erg gepikeerd. Niet zozeer doordat we hebben gedanst maar om hetgeen ik haar had verteld. Ik zette het recht en ging door met waar ik mee bezig was, omvallen en opgevangen worden. De vrouw die zo galant was mij op te vangen heb ik geloof ik nog even mee gepraat waarna zij met misschien te veel vriendelijkheid mij gedag zei.

De dag die volgde was de zondag. Een dag die begon met een rare droom die bij aankomst in de wereld waar de zon schijnt nog gedeeltelijk op waarheid was berust. Target één was het terug krijgen van mijn jas. Dit natuurlijk nadat ik de schimmelachtige geur van de Elegast van mijn lichaam had afgespoeld. Mijn jas hing natuurlijk netjes aan een hakje en kon zonder veel poespas mee genomen worden. Het weer was fantastisch en kan nu wel tegen mijn kop aan rammen dat ik niet even was aangeschoven op het terras waar ik lief werd toegelachen door een vrolijk bekend gezicht. Jas was ff belangrijker en had nog genoeg huishoudelijke achterstanden weg te werken. Het plan voor vandaag bestond voornamelijk uit een geplande try-out van de band Johan. Ik had er nog nooit van gehoord maar volgens andere zou het zeker de moeite waard zijn. Omdat ik ook altijd wel in ben voor een uitstapje en zeker voor gezelligheid was ik ook de bezitter van een kaartje voor dit evenement bij café Backstage. Johan rocked en de mensen daar waren super positief. Zeker voor een herhaling vatbaar! Na Johan nog even nagebabbeld en samen met een goede vriend wezen napilsen en deze zondag avond afgesloten met een broodje donar kebab.

De maan had dit weekeind zeer zeker zijn invloed en heeft er voor mijn gevoel er voor gezocht dat mijn zelfvertrouwen op en top was. Weer een gezonde dosis mensen ontmoet. Maandag op mijn werk nog steeds tevreden over hoe alles zich had voltrokken wat zich uiten door een brede grijns en een vrolijk fluit melodietje.

Gewoon een heerlijke vrijdag

Ik hoor het I nog zo zeggen: "Niemand praat met elkaar?". Ik stond dus recht voor haar en had al behoorlijk wat woorden aan haar gespendeerd. N daarentegen keek lijdzaam toe en leek op een gereserveerde manier niet erg geïnteresseerd te zijn in interactie en was zwijgzaam content met hoe de avond verliep. A was samen met mij gezellig een avondje uit en ging met alle gemak mee in mijn nogal extroverte bui. Ik sprak iedereen aan en als ik daar weer mee klaar was ging A deze zelfde personen ook nog even uitgebreid te woord staan. Zo was A helemaal, als was ze een hartsvriendin, met I van alles en nog wat aan het delen terwijl ik enkele interesse vragen afvuurde op N. Het was vrijdag en zoals het er naar uitzag hadden we ineens 2 meiden op sleep touw.

I kende ik dus ergens van, zij mij ook maar de link konden we beide deze avond niet vinden. De herkenning was wel genoeg reden voor een spontane "Hé, hoe gaat die met jou dan?" en een minder passievolle zoen op haar en mijn wang. In ieder geval leuk bij gebabbeld. Met name N was geïnteresseerd in meer praten. Helaas bleef het bij een paar interesse onderwerpen zoals werk, vakantie, hobby's, e.d. Een onderwerp als boeken passeerde ook snel even de revue maar inhoudelijk daarop in gaan was er niet bij. Ik en A gingen in ieder geval nog even dansen in een andere tent en voor we er erg in hadden huppelde de twee meiden vrolijk met ons mee. Ik een rondje, hun een rondje en lekker dansen op James Brouwn, Grand Master Flash en soort gelijke opzwepende muziek. Op de dans vloer trof ik een vrouw aan die wat introvert stil en minder vrolijk van zich af keek. In de extroverte bui dat ik was spoorde ik haar aan een dansje te gaan doen. Voor ik er erg in had was ik het lijdende voorwerp waar ze voor danste. Een korte woorden wisseling was reden voor meer misbruik van engels en vrij vertaalde Nederlandse te maken voor haar. Zij was Braziliaans of kwam daar in ieder geval vandaan. Communicatie met deze persoon was alles behalve makkelijk. Kennelijk was ze bezig met zich te integreren in Nederland. Zij deed best veel moeite om naast engels zo nu en dan een Nederlands woord te gebruiken. Dit maakte praten met haar nog moeilijker omdat het accent dat lag in de Nederlandse woorden die ze gebruikte als effect had dat het net leek alsof ze het op zijn Braziliaans zei. Veel verwarring in ieder geval.
In de tussentijd was ik mijn aandacht dus aan het verdelen over vier vrouwen. N leek een beetje los te komen op de dans vloer, I was zwaar alert, A ging helemaal lekker intro en de Braziliaanse vrouw ging helemaal op zijn Zuid Amerikaans dansen. N en I gingen er van door maar niet zonder mij te bedanken voor een leuke avond wat gepaard ging met wat uitwisselingen. A ging natuurlijk naar haar lover en ik bleef zoals gebruikelijk alleen achter. Broodje gegeten, gekeken of er ergens anders nog wat te beleven was maar besloot deze avond op haar hoogte punt te eindigen en mijn bed ook maar eens op te zoeken.

Leuk dat een dag zoals vrijdag kan uitpakken in een erg positieve avond. Een avond waar zelfvertrouwen als vanzelfsprekd enwas. Toch was het begin van de dag stukken minder. Slecht geslapen, geen plan voor een vrije dag, een telefoontje van mijn werk en verder gewoon geen zin. Ik was wel vroeg wakker en heb voor de middag met mijn moeder een plan gemaakt waarna we materiaal hebben gehaald en zowaar een nachtkastje voor mijn hoogslaper hebben gebouwd. Tussentijds ook nog een kop thee gedronken in de stad, een telefoon abonnement afgesloten, trotse eigenaar geworden van een nieuwe telefoon en als afsluiting van de middag weer eens lekker in gezinsformatie een avond maal genuttigd.

Het was een heerlijke vrijdag :-D

Hawaï, Oslo

Donderdag samen met nog een criticus naar een bijzondere film creatie van de Noorse regisseur Erik Poppe geweest. Ik kende de regisseur natuurlijk nog niet, ben namelijk nog niet zo heel lang mij aan het verdiepen in niet slappe Hollywood films. Na een kater die ik over had gehouden aan de film Le Conseguenze dell'amore was het eerste deel van deze film erg afwachten of de richting die het kreeg daad werkelijk zou gaan samen smelten in een waanzinnig complot. De verhaal lijnen, het waren er vijf, leken namelijk compleet los van elkaar zich af te spelen in de stad Oslo maar de schijn bestond dat ze op één een of andere manier wel iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben. Als metafoor, en als cut-scene, werd in de film ook een caleidoscoop gebruikt die, wat later bleek, de samenhang maar ook de chaos van de verschillende hoofdrolspelers symboliseerde.

Het verhaal begon met een droom van een hulpverlener uit een bepaalde inrichting. Rond deze man werd de suggestie gewekt dat hij een engel zou zijn door de kleine veertjes die zich op merkwaardige wijze steeds gevonden konden worden in zijn buurt. Deze man, genaamd Vidar, viel tijdens de hele film mensen om zich heen lastig met zijn voorspellende dromen in een herhalende zoektocht naar een patiënt genaamd Leon. Tot op het punt waar hij te vroeg de karakters van zijn grootste nachtmerrie tegenkwam en daarom de voorspelling uit deze nachtmerrie niet meer zwaar op zijn ziel droeg. Maar zoals ik al zei, hij ontmoeten de sleutel figuren te vroeg. Het samenspel van op zichzelf staande personen met elk hun eigen verhaal maakte het hele schouwspel tot een groot spanningsveld waar romantiek, liefde, wrok, onzekerheid, overwinning, eenzaamheid, tragedie, het lot en bedrog als puzzelstukjes samen kwamen. Wat dat betreft was de metafoor van een caleidoscoop eigenlijk niet een goede. Het was wel heel beeldend maar in een caleidoscoop zie ik alleen overlap en nooit een absolute samenkomst van allemaal tegelijkertijd. De droom bleek later dus werkelijk een visioen richting de toekomst, een voorspelling die veranderd kon worden door een ingrijpen en romantisch genoeg door een offer.

Ik maak er verder weinig woorden aan vuil en kan alleen maar aanraden deze film niet te missen (19, 20 en 21 september kan hij nog gekeken worden)!

NB. Ben nog wel benieuwd naar de vrouwelijke interpretatie van dit verhaal ;-)

Langer weekeind

Zowaar wakker voor dat de wekker ging. Wel jammer dat dit met name kwam omdat ik maar eens voor de verandering vroeg naar bed ben gegaan :-S. Ach ja, in ieder geval maar weer eens ?s ochtens gesport en dubbel ontbeten. Toch blijft mijn suiker spiegel wat laag, zit nogal te bibberen, sla voor dat ik weer naar mijn voornaamste dagvulling ga nog even een drink ontbijtje achter over denk ik.

Verder heb ik lekker een dagje vrij morgen die ik maar eens in het teken ga stellen van in ieder geval het afsluiten van een nieuw mobiel abonnement plus een daarbij leuk klap telefoontje. Dus nog even een paar uur werken en later een biertje drinken en mijn weekeind kan gaan beginnen. Misschien moet ik maar weer eens iemand in Dordrecht op gaan zoeken.
Nu ik er zo over nadenk en om me heen kijk is het lange weekeind misschien ook wel een uitstekende gelegenheid om mijn op de kop staande kamer verder te redecoraten. Maar eerst geld verdienen :-P

Synoniem

Wakker worden, iets dat mij erg slecht af gaat de afgelopen dagen. Ik neem mijzelf dat wel voor meteen bij de eerste geluiden van mijn wekker mijn bed uit te springen maar in de praktijk is de zuigende kracht van een halve droom sterker dan de werkelijkheid. Vooral de snooze button van mijn wekker kan er voor zorgen dat ik nog zeker een heel uur mij om de 10 minuten laat heen en weer zwaaien tussen de twee verschillende werelden. Enkel grote verantwoordelijkheid lijkt dan de beste motivator om mijn bed uit te kunnen komen.

Vandaag heb ik op mijn programma staan in ieder geval het er voor zorgen dat ik als ik rond de klok van 9 thuis kom iets te eten in huis heb. Daarnaast was het schrijven van dit blogje ook een target. Dit laatste overigens met name omdat ik nu de trotse eigenaar ben van een fysiek synoniemen woorden turf (ofwel dik boek) die ik natuurlijk meteen wilde gaan gebruiken. Er zijn namelijk zoveel leuke woorden die het letters vreten enorm te goede kunnen komen. Voor nu zal ik het niet te veel oppijpen om het in ieder geval mijn teksten een beetje leesbaar te houden en m de simpele reden dat opzoeken voor mijn korte ochtend te tijd consumerend is, moet tenslotte ook nog boodschappen doen en daar een lijstje voor maken.

Vandaag overigens wel goed nieuws gehad. Een hoofdstuk lijkt dan na een lange periode definitief tot een sluiten te komen. Een huis dat al enkele jaren voor de helft op mijn naam stond zal binnen een korte tijd geen last meer zijn op mijn schouders en de laatste fase van het scheiden afsluiten. Dit zal verder weinig veranderen aan mijn huidige bestaan maar de stap en deze laatste bindende factor geeft mij wel weer vrijheid voor, mocht ik daar ooit weer de behoefde aan hebben, het afsluiten van een nieuwe hypotheek. Met name sluit het toch gewoon iets af. Een fase in mijn leven, mijn oude ik zal dan historie zijn en na verloop van tijd een mythe waar in bepaalde samenstellingen van mensen luid over kan worden gelachen. Het verleden is definitief. Nu nog de toekomst voor elkaar maken en ik ben weer in extenso (ofwel ten volle) een gelukkig man, *zucht*.

Pasta con funghi

Gewoon voor de verandering eens iets positiefs.

Ingrediënten:

• 4 eetlepels olijfolie
• 200 gram ontbijt spek of bacon
• 2 teentjes knoflook
• 500 gram champignons
• 2,5 dl. kookroom(room culinair)
• 200 gram gorgonzola
• 400 gram pasta
• Zout en versgemalen peper
• verse tijm

Bereiding:
Verwarm de olie in een wok of hapjes pan en bak hierin de in reepjes gesneden spek licht van kleur. Voeg er de fijn gehakte knoflook aan toe en de in vieren gesneden champignons. Bak dit al omscheppend tot de champignons geslonken zijn en het vocht verdampt is. Voeg de room toe en laat ongeveer 10 minuten doorstoven en inkoken. Voeg dan de in in stukjes gesneden gorgonzola toe. Laat het het smelten. Breng de saus op smaak met zout en de vers gemalen peper, en tijm naar smaak. Kook de pasta beetgaar volgens de verpakking.
Verdeel de pasta over de borden en schep de saus eroverheen.

Enjoy ;-)

Zondagse oplader

Vandaag word ik wakker met een dubbel gevoel. Een gevoel dat me niet somber maar ook niet bepaald blij maakt. Compensatie had een tegenovergesteld effect als dat ik in eerste instantie van uit ging. Nu dus helemaal vertwijfeld en stuurloos blijf ik op zoek naar richting en doel.

Voor het eerst in tijden was de hitte in de lokale dans tent gisteren voor mij de druppen die bewust bewustzijn deed vervagen en de alcohol in mijn bloed als vergif mijn hele lichaam beïnvloeden. Ik was zowaar om 4 uur thuis waar ik door de korte nacht van de nacht daarvoor mij met alle gemak, na het eten geven van mijn katten, op één oor weg zakte in een heerlijke slaap. Zowaar uitgerust geniet ik van een lege zondag waar veilig internet contact muziek en zodadelijk een filmpje mijn vermoeide lichaam trakteren op zondagse rust. Maandag start de week weer waar planning weer een bijzondere rol gaat spelen om in ieder geval het een en ander van de grond te gaan krijgen waarbij in ieder geval een gezonde een uitgeruste geest geen overbodige luxe zal zijn.

Verder een download tip voor aankomende week:

[Jem - Save Me]
...
Save me ah ah save me ah ah
save me ah wooh

Why would I think such things
Crazy thoughts have quick wings
Gaining momentum fast
One minute I am fine
The next I've lost my mind
To a fake fantasy

And none of these
thoughts are real
So why is it that I feel
So cut up and so bad
I need to take control
Coz my mind is on a roll
And it isn't listening to me

Save me ah ah save me ah ah
save me ah wooh
...

Enkhuizen

Enkhuizen een plaatsje in de neus van Noord-Holland was afgelopen vrijdag op zaterdag de plek op de wereld waar ik mij bevond. De reden dat ik er was had alles te maken met een uitgestelde afspraak met een meisje dat ik nu zeker al meer dan één jaar ken maar nog nooit in levende lijve heb gezien. De afstand Enkhuizen zal daar maar zo wat mee te maken kunnen hebben. Vrijdag vanuit mijn werk eerst ff een paar kleine boodschappen doen om in ieder geval eerst wat te eten voor ik zou gaan beginnen aan de, alles bij elkaar, meer dan 3 uur durende trip naar het meest Noordwestelijke puntje van Nederland. Na de boodschappen snel even mijn tas in pakken met de standaard logeer spullen zoals tandenborstel, deo, onderbroek, trui en dat soort zaken. Op naar de trein. Ik had een rechtstreekse trein die mijn in één keer vlekkeloos onder het genot van wat lees voer vervoerde naar onze hoofdstad. In Amsterdam aangekomen miste ik natuurlijk precies mijn aansluiting met de Sprinter (een nieuwe NS term voor ook erg langzaam en veel stoppende trein) richting Enkhuizen. Nog even een half uur rond dwalen op het centraal station waar ik mij zelf even trakteerde op een dubbele espresso. Toen dan eindelijk de trein naar mijn eind bestemming arriveerde was de koffie lekker binnen gekomen wat als resultaat had dat de trein rit zooo saai was. Er zaten met name oudere mensen in die kennelijk het wangedrag van een paar stonede dudes reden vonden zich erg af te sluiten voor de omgeving waar ze zich bevonden. Ik klaar wakker moest het doen met een boek, een notie boekje en een verfrissend mooi jong meisje tegenover mij die van verlegenheid zich duidelijk geen houding wist te geven. Het treinstel liep na halte 50 ofzo helemaal leeg. Ik en de aanwezigheid van één andere ziel, een paar banken verder op, waren de enige aanwezige die de bijna ondraaglijke lange steeds onderbroken trein rit lijdzaam uit zaten.

Enkhuizen was donker toen ik er aankwam, een uur of 10PM was het toen inmiddels. Mijn hostes wachtte me aan het eind van het perron op. Precies zoals ik haar had voorgesteld naar aanleiding van foto's en webcam sessies. Een zoen en daarna met de bus naar haar casa. Enigszins opgewonden en nerveus praatte zij de stiltes, die niet langer mochten te duren als een 1/2 seconden leek het, vol overgave vol. Het gevoel was wat mij betreft in ieder geval goed. Gewoon een vriendin die ik al een hele tijd niet heb gezien (nooit in leven lijven in dit geval). Bij haar thuis werd ik ontvangen door een heel erg persoonlijke kamer. Schilderijen en andere kleine karakteristieke dingetjes maakte het duidelijk haar thuis. De fles wijn ging open en vanuit het niets ontstond er een gesprek die van de hak op de tak ging over werk, ambitie, karakter, hobby's , vrienden en natuurlijk liefde. In de tussentijd hebben we ook nog een film gezien. Een film waarvan ik zelfs zelf verbaast was dat ik hem nog nooit eerder gezien had. Trainspotting, een typische film waar ik wel met genot naar heb gekeken ondanks de lieve afleiding die met name bij de clue scènes en het uiteindelijke complot er voor zorgde dat ik hem nog een keer moet gaan zien. Op zich hebben we hem 3 keer gekeken, dit omdat de film vanzelf steeds weer opnieuw begon, maar de gesprekken die we voerden waren toch veel boeiender als een film die je op elk moment in je leven nog wel een paar honderd keer kan gaan bekijken. Twee flessen wijn later sloeg de klok 6AM. Erg vroeg maar nog steeds vol in debat. Ondanks dat ik aangaf dat we dan misschien toch maar eens moesten gaan slapen duurde het zeker nog een een heel uur voor we daadwerkelijk tot de daad van het slapen overgingen.

Ergens tussen door hebben we ook nog haar hond een rondje laten lopen. Heel lief beestje die qua gedrag meer weg heeft van een kat en door zijn ouderdom erg aangewezen is op haar baas. Tijdens het wandelen door het hele donkere Enkhuizen viel mij een overdreven oranje lucht op. Aan de horizon, heel dicht bij, zag ik rook en hoog uit slaande vlammen. Van die vlammen die uit het niets lijken te branden en zich enkel voeden uit de brandbare lucht die hoog boven de bomen de hemel verlichte en ons een fenomenaal schouw spel schonken. Omdat het te ver weg was en er geen directe weg naar de vuur voorstelling was hadden we besloten het de volgende dag maar in de krant te lezen ofzo, eerst slapen! (Vandaag hoorde ik dat het een bloembollen bedrijf was die in rook is op gegaan)

De volgende ochtend was de oogst een van wijn en het te laat naar ons bed gaan overduidelijk af te lezen aan de witte gelaatsuitdrukking die wij beide hadden. Ook wat onrustig geslapen waar je toch niet bepaald van uit rust. In ieder geval koffie, roken, meer koffie en roken, ff hondje wandelen en langzamerhand aanstalten maken naar het station van Enkhuizen om daar mijn retour naar Deventer te starten. Enkhuizen meteen even bij daglicht gezien bewonderd en diverse winkels van binnen bezocht. Een laatste gesprek met de rustgevende werking van het IJsselmeer in ons vizier waarna ik dan eindelijk de mooie meid een dikke kus gaf en haar achter liet op het perron.

Heerlijk is het om mensen face to face mee te maken. Te zien hoe iemand werkelijk is. In dit geval was het erg opmerkelijk dat er weinig verschil was tussen de virtuele internet variant en de werkelijke. Toch was de werkelijke veel beter, echter en veel interessanter. Wederom doe mij maar echt, geeft mij maar vlees, bloed en alle alleen door het oog interpretabel zaken die daarbij horen.

De tijd die verandert

Afgelopen woensdag naar de film geweest en wel naar Les temps qui changent (De tijd die verandert). Een film die zou moeten gaan over een man (Antoine) die na 30 jaar zijn oude liefde (Cécile) ging opzoeken. Kort samengevat was hij gewoon na 30 jaar nog steeds op de enigste vrouw die hij ooit lief had en heeft nooit de moed gehad door te gaan met zijn leven. Inmiddels was hij dan wel een succesvolle projectleider maar met betrekking tot de liefde had hij zich, heel bewust, een droom wereld ingebeeld die draaide om de zijn Cécile. De reden van dat zij uit elkaar waren gegaan is mij in de film niet helemaal duidelijk geworden maar zoals dat gaat in Franse films was er wel de beeldende chemestry die na verloop van tijd die duidelijk maakte dat er behoorlijk wat unsolved business speelde tussen de twee. Omdat Cécile ongelukkig was met haar echtgenoot en toch is gaan nadenken over dat wat Antoine gewoon domweg voorstelde waarbij hij de kant tekening had dat hij het toch nooit zal gaan opgeven (romanticus met een vleugje stalk neiging) kwam het op een mooie uitspraak. "Ik heb mijn doel in het leven en jij bent enkel een halte". Toen de sex en daarna een mislukte samenkomst van een gebeurtenis waar de film mee begon. Antoine lag in coma en Cécile bleef aan zijn zijde. Erg mooi dat de oude bijna vergeten liefde voor haar genoeg reden was de weg van het leven voort te zetten en samen met Antoine daar een episode van in te vullen. Hellaas zijn mensen tegenwoordig meer van het negeren en er voor weg lopen.

Verder veel speelde zich in de film nog wat sub verhalen die minder interessant waren en eigenlijk geen enkele toegevoegde waarde hadden voor de invulling van de film. Zo had je een bi-seksuele zoon die met een Marokkaans meisje een kind had en terug naar Marokko waren (naar Cécile) om daar voor hem met een oude mannelijke liefde veel te neuken en voor haar haar tweeling zusje op te zoeken die haar niet wou zien om een onduidelijke reden. Kort samengevat had deze film best ook een pilot kunnen zijn voor een Goede Tijden Slechte Tijden soap serie en is het gewicht van de acteurs de enigste reden waarom deze film de moeite waard zou kunnen zijn. Moet wel zeggen dat zowel Catherine Deneuve (Cécile) als Gérard Depardieu (Antoine) zeker hun reputatie als acteur verdient hebben.

Rectificatie: Teaser

Mmmmmmm, i feel a little bit misunderstood. Ik publiceer dus gewoon een stukje! Een stukje dat al lange tijd op de plank lag en nu ineens, na het nogmaals te hebben gelezen, wel leuk materiaal leek voor een blog. Gewoon fantasie, zoals de titel eigenlijk al verklapt gaat het om een warm maker. Het is dus een begin van een verhaal wat nog alle kanten op kan. Niets depressiefs aan. De periode dat ik het schreef wat dat wel de voornaamste inspiratie maar nu enkel en product. Voel me niet zoals ik lijk te omschrijven :-P

Lol ;-)

Teaser

Wat zou je doen als er op het moment dat de troost net dat gene is wat je nodig hebt maar weet dat wat aangeboden word consequenties heeft. Consequenties die gelijk zullen staan, en naar mate de tijd vordert groter zullen zijn, dan het geen het je zal gaan opleveren. Wat zou je doen als je de ruil word aangeboden om alles wat nu deel uit maakt van je realiteit te geven voor eeuwigheid. Wat zou je doen als in een dieptepunt van je bestaan er een ontsnapping mogelijkheid word aangeboden die de pijn zal versterken maar het voorgoed lijdzaam zou maken.

Zo kan ik mij een sinistere hersenschim herinneren waarin ik de moed had al mijn emotionele wrok te uiten door deze hard uit te schreeuwen over het geruisloze zwarte nacht water. Een moment waar de roep om god reeds is gepasseerd en enkele de aanwezigheid van de moeder, het innige gevoel van liefde, de bevrijding van het menselijk lichaam de enigste remedie leek te zijn om mij te verlossen. Plots lijkt deze tot mij te komen, een gemengd gevoel van schrik maar tegelijkertijd de warmte van overgave. Zwarte, blauw of misschien zelfs paars zijn de mouwen van de armen die mij omhelzen. Ik zie niets alleen het gevoel van rust is dat waar ik mij aan over lijk te geven. De rust, de warmte, het comfortabele gevoel van thuis. Rationeel weet ik wat ik kan verwachten. Ik weet wat het kan zijn maar ook wat het niet kan zijn. Mijn hoop verwart mijn geest en probeert van deze gebeurtenis de verwachtingen in te vullen met zinloze beelden die alles behalve waar kunnen zijn. Mijn ziel is nu in iemand anders zijn handen. Ik draai me om, ik schrik niet maar voel enkel een gevoel van acceptatie en overgave aan het geen ik waarneem en diep van binnen voel. Ik voel me welkom, het gevoel dat je voelt als je een kerk binnen komt maar dan donker en stiller. De wereld lijkt kleiner en zich enkel om de drie aanwezige personen te concentreren, entiteit eigenlijk. Drie verschijningen waarvan één prominent de aandacht op mij lijkt te vestigen. Het lijkt niet te spreken maar toch hoor ik elk woord wat het tegen mij zegt. Vertwijfeling en angst komen nu als meest voornaamste emoties naar boven. De keus, een definitieve keus waar het vooruitzicht niet veel beter is als hoe ik me voelde voor dat ik me tot deze plek had begeven. Een splitsing waar eeuwige wrok en oneindige kennis en scholing in het vooruitzicht ligt of een kortstondig lijden met memorabele hoogte punten.

Wat moet ik doen ? ?

Gewoon een boek

Hoe langer ik leef hoe meer ik lijkt te gaan geloven in een pad dat bewandeld word. Soms kom je van zaken tegen die gewoon precies aansluiten bij wat je net nodig hebt of wat precies aansluit bij waar je in je leven staat. Ook bij mij. Alsof de duivel er mee speelt lees ik een boek die lijkt aan te sluiten bij de plaats in tijd waar ik nu ben. Ik vond bijvoorbeeld, zoals vele, de Da Vinci Code een page turner maar nu zijn mijn nachten korter geworden door een simpel biografisch boek van H. Dorrestijn. Nooit gedacht dat een deprimerende persoon als Hans er een zo prettige schrijf stijl op na hield. Naast zijn schrijf stijl is het biografische boek wat ik nu van hem lees gewoonweg intrigerend en is weg leggen een moeilijke opgave. Heeft ook vast iets te maken met het ontbreken van hoofdstukken waardoor er eigenlijk geen duidelijk einde komt aan dat wat hij verteld. Ben weliswaar nog niet halverwege maar de zaken die zich voordoen in zijn leven en de omschrijving van van alles en nog wat lijken aan te sluiten bij hoe ik reeds keek tegen de banale zaken van het leven. Heerlijk weer eens een wat lees voer waardoor ik het gevoel krijg mijzelf te verijken.

Het feit dat ik het boek lees is dus voort gekomen uit een ontmoeting. Dat ik net op dat tijdstip die persoon tegen kom die mij als literaire tip geeft een boek waar ik normaal gesproken niet erg warm van zou worden. Hij vind hem erg goed en raden hem aan. Ik dacht nog bij mij zelf 'why not als hij hem goed vind...'. Leuke is dus dat kennelijk dingen in een leven gebeuren en dat je dus gewoon het beste mee kunt gaan en je geest zo open mogelijk moet houden om alles wat op een levens pad passeert met volle passie aan te pakken. Ondanks alle teleurstellingen die er in schuilen leert met er veel van en lijkt het elke keer toch weer de moeite waard. Niet doen of opgeven is geen optie, waarborgen, koesteren en in beginsel voor gaan zal altijd mijn streven zijn.

The soul smiled while the body weeps

Dansen was heerlijk gisteren. Ik ging weer lekker los en zowaar niet eens helemaal introvert maar met open ogen en door de heerlijke opzwepende muziek van alle tijden mij tot voorbij vermoeidheid laten brengen.

In het begin van de avond ontspannen een paar biertjes wezen drinken met op de achtergrond de vrolijke muziekjes van Annie M.G. Schmidt waar een vriendin helemaal van uit haar dak leek te gaan. Zij verantwoorde het met dat zij werkt met oudere dus met een zekere regelmaat op moet gaan in het enthousiasme. Later schoven ook andere aan waarna we ons begaven naar uiteindelijk het burger waar ik samen met een andere vriendin meteen leek op te gaan in de veel te dansbare nummers.

Naast dat ik letterlijk mijn knieën tot voorbij een pijnlijk gevoel leek te hebben kapot gedanst ook met diverse mensen een leuk dansje en intieme woorden gewisseld. Zo kwam ik tot mijn grootste verbazing de interieur verzorgster tegen die met een zekere regelmaat mijn cilindrisch archief (ofwel prullenbak) leeg haalt. Met haar even leuk gepraat over dat haar kunstwerk, die zij had gemaakt voor het evenement waar we waren, niet mocht ophangen in verband met het gevaar voor brand. Ik kreeg een biertje en wij sproken verder nog wat waarna ik niet langer stil kon staan en de afspraak maakte dat zij later voor mij een pirouette zou draaien op de main dance floor.

Wat erg opmerkelijk was van deze avond was dat er meerdere mensen mij er op attent maakte dat ik erg veel lachte. Ik vermaakte me prima en er was geen sprake van een negatieve atmosfeer maar kennelijk was mijn glimlach voor enkele reden mij hierop aan te spreken. Toch was mijn dag een stuk minder vrolijk als dat mijn glimlach zou doen vermoeden. Ik was er een beetje doorheen eigenlijk. Het keurslijf van werken en niet weten welke kan dit op gaat en hoe een toekomst eruit ziet zorgde de hele dag al voor een fysieke verlamdheid en een moeilijk te motiveren brein. Stappen pept altijd wel op maar bij de terugkomst in mijn appartementje was naar mijn lege koude bed gaan alles behalve troostend en mijn bank een meer comfortabele rust plaats om op een later tijdstip vanuit te ontwaken.

Het word weer eens tijd voor wat anders, iets helemaal nieuws. Nu is het alweer zondag en zoals het er nu uit ziet moeten we het nog even doen met dat wat we al gewent waren te doen. Wel veel vrije dagen dus maar eens wat gaan plannen, suggesties?

Ff niets

Zaterdag, geen plannen die ik misschien wel had moeten maken. Er waren wel een paar vage plannen maar housen in het park is even van de baan. Op zich niets mis met een Rave maar techno in de middag en daarna terugvallen in een gewone kroeg is een beetje heftige shock. Niet dus, wel vanavond gewoon lekker dansen in het burgerweeshuis dat na de zomer stop dan eindelijk weer open gaat vanavond.

Gisteren was wel een OK dag. Een beetje matjes maar het feestje dat naar aanleiding van een slagen en verjaardag werd gevierd was toch best nog wel aangenaam. Een beetje te veel gedronken maar dat heb ik later er weer even kort uit gezweet in een erg lege Elegast. Misschien heb ik me een beetje misdragen maar ik vermoed dat het binnen de perken is gebleven. Kan me in ieder geval weinig verkeerde scenario?s bedenken behalve één waar het ontbreken van mijn video camera een beetje jammer was :-D

Nu in ieder geval mijzelf ff lekker opknappen wat opruimen, shoppen en kijken of een beetje geestelijke rust in gezelschap van een boek gevonden kan worden.

Antwerpen?

Vakantie dagen over en maar een paar plannen die ik eigenlijk niet alleen wil gaan doen. Ik had eigenlijk al het plan de hort op te gaan na mijn vakantie naar NYC maar door de intensiteit daarvan is dat er niet helemaal van gekomen. Toch, nog steeds dagen over die op moeten voor dat het werk dat minimaal toe gaat laten heb ik dus nog 1 maand de tijd om hier en daar memorabele dingen te gaan doen. Na het lezen van een mailtje dat ik doorgestuurd kreeg over reizen met de trein is mijn interesse wel gevallen op een reisje naar de stad Antwerpen. Ik ben er nooit geweest en weet eigenlijk ook niet wat ik er van zou kunnen verwachten. Het is een andere plek met een ander soort mensen maar wel iets dat dicht bij de Nederlandsche taal in de buurt komt. Niets ingewikkelds maar wel helemaal anders. Alleen naar Antwerpen gaan lijkt me dan dus weer helemaal niets aan. NYC was wat dat betreft anders. Daar was de target alleen weg en mijn best doen mensen tegen te komen om daardoor de stad beter te begrijpen en mijn persoon in die stad beter te leren kennen. Ik kan natuurlijk mensen vragen of zij een lang weekeind zin hebben om te ontsnappen aan de beklemmende realiteit van het gewonen alleen zijn de meeste mensen daar gewoon weg niet toe in staat door werk of de dynamiek van persoonlijke verplichtingen of verhoudingen tot andere mensen.

Gisteren in ieder geval wezen eten bij mijn zus. Erg gezellig. Mijn nichtje helemaal hotel de botel dat haar oom er was en zij liet me natuurlijk alles zien wat ze al kon. Kaas schaven mocht nog niet van mij maar de door mij geschaafde kaas was wel rede voor haar om haar eten erg lekker te vinden en zowaar haar bord leeg te eten. Ik voelde me op een gegeven moment net een klim rek. Ik moest mijn benen maar over elkaar leggen en dan zou dit een tent zijn waar ze dan in kon kruipen. Zodra mijn hand in de weg zat was er veel protest en MOEST die weg. Die meid weet heel goed wat ze wil, misschien een beetje te goed. Zij verstaat de kunst iedereen te laten doen wat zij wil, behalve mamma ;-) Ik heb me prima vermaakt en met mijn zus lief natuurlijk nog even lekker gebabbeld over hoe het leven is en hoe het in staat lijkt ons het zo nu en dan toch niet bepaald makkelijk te maken.

Bijna weekeind, eens kijken wat dat ons gaat brengen deze keer. Hopelijk veel goeds en iets waar ik weer een tijdje mee vooruit kan en in ieder geval tot het volgende weekeind de vruchten van mag plukken.

Cat party :-S

Ik kom thuis na een avondje lekker even weg geweest te zijn tref ik in mijn kamer de overblijfselen van het avond maal van mijn lieftallige katten aan. Ik weet zeker dat ze genoeg voer en drinken hebben maar toch konden ze het niet laten zich te vergrijpen aan iets heel anders als dat wat ze voor geschoteld hebben gekregen. Ik snap dat vogels en muizen vangen in een één kamer appartement out of the question is maar om nou meteen als een verwesterde Neanderthaler geld verbrassen zo letterlijk te nemen had ik nou ook niet verwacht. Kan nu wel de conclusie trekken dat ik in ieder geval één hele slimme kat heb die het begrip geld kent door zijn of haar waarneming van mij. Gelukkig was het geen flap van 200 die ze hebben opgegeten :-P

Verder was vandaag een stuk beter als gisteren. Lekker aan een boek begonnen onder het genot van een dalende avond zon in de ambiance van het geruis van water, verkeer en mensen aan de Welle. Weet nog niet of het mijn soort boek is maar daar kom ik dan wel ergens achter als het waarschijnlijk te laat is en uitlezen de enige optie zal zijn. Men moet tenslotte niet ergens halverwege besluiten dat het nergens over gaat, beter aan het eind en er dan tegenover iedereen over beklagen dat het een stom verhaal was. Verder ook nog even bij iemand op bezoek geweest. Wat een prettige en eigenlijk positief bezoek was waar het nuttige van een whisky, druiven en eten van kaas mijn dag tot het moment van nu tot een zo goed als volmaakt einde bracht.

Tijd om te gaan slapen en er achter komen of mijn dromen mij morgen weer een positieve dag gaan schenken. Ben ik wel aan toe nu. Ritme begint te komen maar merk dat de energie die het me kost om gevoelsmatig mijn dagen weer korter te maken wellicht een beetje te veel van het goede is. Ik heb weer zin in vakantie, reizen, onderweg zijn en vrijheid. Vrijheid?