Enkhuizen

Enkhuizen een plaatsje in de neus van Noord-Holland was afgelopen vrijdag op zaterdag de plek op de wereld waar ik mij bevond. De reden dat ik er was had alles te maken met een uitgestelde afspraak met een meisje dat ik nu zeker al meer dan één jaar ken maar nog nooit in levende lijve heb gezien. De afstand Enkhuizen zal daar maar zo wat mee te maken kunnen hebben. Vrijdag vanuit mijn werk eerst ff een paar kleine boodschappen doen om in ieder geval eerst wat te eten voor ik zou gaan beginnen aan de, alles bij elkaar, meer dan 3 uur durende trip naar het meest Noordwestelijke puntje van Nederland. Na de boodschappen snel even mijn tas in pakken met de standaard logeer spullen zoals tandenborstel, deo, onderbroek, trui en dat soort zaken. Op naar de trein. Ik had een rechtstreekse trein die mijn in één keer vlekkeloos onder het genot van wat lees voer vervoerde naar onze hoofdstad. In Amsterdam aangekomen miste ik natuurlijk precies mijn aansluiting met de Sprinter (een nieuwe NS term voor ook erg langzaam en veel stoppende trein) richting Enkhuizen. Nog even een half uur rond dwalen op het centraal station waar ik mij zelf even trakteerde op een dubbele espresso. Toen dan eindelijk de trein naar mijn eind bestemming arriveerde was de koffie lekker binnen gekomen wat als resultaat had dat de trein rit zooo saai was. Er zaten met name oudere mensen in die kennelijk het wangedrag van een paar stonede dudes reden vonden zich erg af te sluiten voor de omgeving waar ze zich bevonden. Ik klaar wakker moest het doen met een boek, een notie boekje en een verfrissend mooi jong meisje tegenover mij die van verlegenheid zich duidelijk geen houding wist te geven. Het treinstel liep na halte 50 ofzo helemaal leeg. Ik en de aanwezigheid van één andere ziel, een paar banken verder op, waren de enige aanwezige die de bijna ondraaglijke lange steeds onderbroken trein rit lijdzaam uit zaten.

Enkhuizen was donker toen ik er aankwam, een uur of 10PM was het toen inmiddels. Mijn hostes wachtte me aan het eind van het perron op. Precies zoals ik haar had voorgesteld naar aanleiding van foto's en webcam sessies. Een zoen en daarna met de bus naar haar casa. Enigszins opgewonden en nerveus praatte zij de stiltes, die niet langer mochten te duren als een 1/2 seconden leek het, vol overgave vol. Het gevoel was wat mij betreft in ieder geval goed. Gewoon een vriendin die ik al een hele tijd niet heb gezien (nooit in leven lijven in dit geval). Bij haar thuis werd ik ontvangen door een heel erg persoonlijke kamer. Schilderijen en andere kleine karakteristieke dingetjes maakte het duidelijk haar thuis. De fles wijn ging open en vanuit het niets ontstond er een gesprek die van de hak op de tak ging over werk, ambitie, karakter, hobby's , vrienden en natuurlijk liefde. In de tussentijd hebben we ook nog een film gezien. Een film waarvan ik zelfs zelf verbaast was dat ik hem nog nooit eerder gezien had. Trainspotting, een typische film waar ik wel met genot naar heb gekeken ondanks de lieve afleiding die met name bij de clue scènes en het uiteindelijke complot er voor zorgde dat ik hem nog een keer moet gaan zien. Op zich hebben we hem 3 keer gekeken, dit omdat de film vanzelf steeds weer opnieuw begon, maar de gesprekken die we voerden waren toch veel boeiender als een film die je op elk moment in je leven nog wel een paar honderd keer kan gaan bekijken. Twee flessen wijn later sloeg de klok 6AM. Erg vroeg maar nog steeds vol in debat. Ondanks dat ik aangaf dat we dan misschien toch maar eens moesten gaan slapen duurde het zeker nog een een heel uur voor we daadwerkelijk tot de daad van het slapen overgingen.

Ergens tussen door hebben we ook nog haar hond een rondje laten lopen. Heel lief beestje die qua gedrag meer weg heeft van een kat en door zijn ouderdom erg aangewezen is op haar baas. Tijdens het wandelen door het hele donkere Enkhuizen viel mij een overdreven oranje lucht op. Aan de horizon, heel dicht bij, zag ik rook en hoog uit slaande vlammen. Van die vlammen die uit het niets lijken te branden en zich enkel voeden uit de brandbare lucht die hoog boven de bomen de hemel verlichte en ons een fenomenaal schouw spel schonken. Omdat het te ver weg was en er geen directe weg naar de vuur voorstelling was hadden we besloten het de volgende dag maar in de krant te lezen ofzo, eerst slapen! (Vandaag hoorde ik dat het een bloembollen bedrijf was die in rook is op gegaan)

De volgende ochtend was de oogst een van wijn en het te laat naar ons bed gaan overduidelijk af te lezen aan de witte gelaatsuitdrukking die wij beide hadden. Ook wat onrustig geslapen waar je toch niet bepaald van uit rust. In ieder geval koffie, roken, meer koffie en roken, ff hondje wandelen en langzamerhand aanstalten maken naar het station van Enkhuizen om daar mijn retour naar Deventer te starten. Enkhuizen meteen even bij daglicht gezien bewonderd en diverse winkels van binnen bezocht. Een laatste gesprek met de rustgevende werking van het IJsselmeer in ons vizier waarna ik dan eindelijk de mooie meid een dikke kus gaf en haar achter liet op het perron.

Heerlijk is het om mensen face to face mee te maken. Te zien hoe iemand werkelijk is. In dit geval was het erg opmerkelijk dat er weinig verschil was tussen de virtuele internet variant en de werkelijke. Toch was de werkelijke veel beter, echter en veel interessanter. Wederom doe mij maar echt, geeft mij maar vlees, bloed en alle alleen door het oog interpretabel zaken die daarbij horen.