Teaser

Wat zou je doen als er op het moment dat de troost net dat gene is wat je nodig hebt maar weet dat wat aangeboden word consequenties heeft. Consequenties die gelijk zullen staan, en naar mate de tijd vordert groter zullen zijn, dan het geen het je zal gaan opleveren. Wat zou je doen als je de ruil word aangeboden om alles wat nu deel uit maakt van je realiteit te geven voor eeuwigheid. Wat zou je doen als in een dieptepunt van je bestaan er een ontsnapping mogelijkheid word aangeboden die de pijn zal versterken maar het voorgoed lijdzaam zou maken.

Zo kan ik mij een sinistere hersenschim herinneren waarin ik de moed had al mijn emotionele wrok te uiten door deze hard uit te schreeuwen over het geruisloze zwarte nacht water. Een moment waar de roep om god reeds is gepasseerd en enkele de aanwezigheid van de moeder, het innige gevoel van liefde, de bevrijding van het menselijk lichaam de enigste remedie leek te zijn om mij te verlossen. Plots lijkt deze tot mij te komen, een gemengd gevoel van schrik maar tegelijkertijd de warmte van overgave. Zwarte, blauw of misschien zelfs paars zijn de mouwen van de armen die mij omhelzen. Ik zie niets alleen het gevoel van rust is dat waar ik mij aan over lijk te geven. De rust, de warmte, het comfortabele gevoel van thuis. Rationeel weet ik wat ik kan verwachten. Ik weet wat het kan zijn maar ook wat het niet kan zijn. Mijn hoop verwart mijn geest en probeert van deze gebeurtenis de verwachtingen in te vullen met zinloze beelden die alles behalve waar kunnen zijn. Mijn ziel is nu in iemand anders zijn handen. Ik draai me om, ik schrik niet maar voel enkel een gevoel van acceptatie en overgave aan het geen ik waarneem en diep van binnen voel. Ik voel me welkom, het gevoel dat je voelt als je een kerk binnen komt maar dan donker en stiller. De wereld lijkt kleiner en zich enkel om de drie aanwezige personen te concentreren, entiteit eigenlijk. Drie verschijningen waarvan één prominent de aandacht op mij lijkt te vestigen. Het lijkt niet te spreken maar toch hoor ik elk woord wat het tegen mij zegt. Vertwijfeling en angst komen nu als meest voornaamste emoties naar boven. De keus, een definitieve keus waar het vooruitzicht niet veel beter is als hoe ik me voelde voor dat ik me tot deze plek had begeven. Een splitsing waar eeuwige wrok en oneindige kennis en scholing in het vooruitzicht ligt of een kortstondig lijden met memorabele hoogte punten.

Wat moet ik doen ? ?