Hawaï, Oslo

Donderdag samen met nog een criticus naar een bijzondere film creatie van de Noorse regisseur Erik Poppe geweest. Ik kende de regisseur natuurlijk nog niet, ben namelijk nog niet zo heel lang mij aan het verdiepen in niet slappe Hollywood films. Na een kater die ik over had gehouden aan de film Le Conseguenze dell'amore was het eerste deel van deze film erg afwachten of de richting die het kreeg daad werkelijk zou gaan samen smelten in een waanzinnig complot. De verhaal lijnen, het waren er vijf, leken namelijk compleet los van elkaar zich af te spelen in de stad Oslo maar de schijn bestond dat ze op één een of andere manier wel iets met elkaar te maken zouden kunnen hebben. Als metafoor, en als cut-scene, werd in de film ook een caleidoscoop gebruikt die, wat later bleek, de samenhang maar ook de chaos van de verschillende hoofdrolspelers symboliseerde.

Het verhaal begon met een droom van een hulpverlener uit een bepaalde inrichting. Rond deze man werd de suggestie gewekt dat hij een engel zou zijn door de kleine veertjes die zich op merkwaardige wijze steeds gevonden konden worden in zijn buurt. Deze man, genaamd Vidar, viel tijdens de hele film mensen om zich heen lastig met zijn voorspellende dromen in een herhalende zoektocht naar een patiënt genaamd Leon. Tot op het punt waar hij te vroeg de karakters van zijn grootste nachtmerrie tegenkwam en daarom de voorspelling uit deze nachtmerrie niet meer zwaar op zijn ziel droeg. Maar zoals ik al zei, hij ontmoeten de sleutel figuren te vroeg. Het samenspel van op zichzelf staande personen met elk hun eigen verhaal maakte het hele schouwspel tot een groot spanningsveld waar romantiek, liefde, wrok, onzekerheid, overwinning, eenzaamheid, tragedie, het lot en bedrog als puzzelstukjes samen kwamen. Wat dat betreft was de metafoor van een caleidoscoop eigenlijk niet een goede. Het was wel heel beeldend maar in een caleidoscoop zie ik alleen overlap en nooit een absolute samenkomst van allemaal tegelijkertijd. De droom bleek later dus werkelijk een visioen richting de toekomst, een voorspelling die veranderd kon worden door een ingrijpen en romantisch genoeg door een offer.

Ik maak er verder weinig woorden aan vuil en kan alleen maar aanraden deze film niet te missen (19, 20 en 21 september kan hij nog gekeken worden)!

NB. Ben nog wel benieuwd naar de vrouwelijke interpretatie van dit verhaal ;-)