Verhoogt alert, rust

Genietend van een late wandeling langs de IJssel rond de klok slagen van de Lebuinuskerk van 12 uur overvielen mij momenten van rust. De duisternis van het water, het sinistere oranje licht van de lantarenpalen die het zicht op de heldere sterren van de nacht mij bestolen van hun schoonheid. Ik zat, wandelde en genoot van momenten van diepste stilte. Stilte die naast erg rumoerig ook rustgevend waren door de natuurlijkheid daarvan. Kabelend water, dat als waren het dat iemand in mijn nekt likt klonken. Vogel geluiden die van over het water mijn oor bereikte.
Plots uit het niets, uit het water, of vanuit een uit mijn gezichtsveld verborgen plekje verscheen een grote vogel. Wit/grijs, groot en rustig was het dier. Hij rees en ik hoorde de oplopende frequentie van het klappen van zijn vleugels waarna ik de vlucht volgde tot hij verdween in het donker van de nacht. Opnieuw zoekend naar de stilte kwam ik er helaas achter dat mijn voetstappen een katalysator waren voor geluiden die onwenselijk altijd aanwezig lijken te zijn. Een nog niet in gezichtsveld aanwezige aankomst van een trein bereikt mijn gehoor. Een naderende paar koplampen van een auto beloven mij de sowieso altijd al aanwezige mechanische geluiden. Een stinkende scooter -die in zijn kleinigheid het meest storende geluid maakt van alle- maakt het dat ik deed besluiten huiswaarts te keren en het eerdere als meditatie beelden mee te nemen naar mijn bed.