Nog ff doen alsof

Drie weken nu, weinig slaap en geen honger. Sombere gedachten dwingen mij afleiding te zoeken. Afleiding die ik met name kan vinden in het werk waar ik nu het tegenovergestelde voor aan het voelen ben als liefde. Ik voel me een twijgje die zijn buigzaamheid aan het verliezen is en op een definitief figuurlijk en werkelijke manier op knappen staat. De grote frustratie van dat mijn buigzaamheid een prijs heeft die voor als vanzelfsprekend word aanschouwd. Het is kennelijk heel normaal om ALLEEN maar te werken voor een onderbetaalde, ondergewaardeerde baan. Dat er een soort van neo-aristocratie bestaat waar je in een tijdperk van het individu nog steeds moet buigen, buig voor uw meester!

Mijn psyche is weer spelletjes met me aan het spelen.

Opnieuw blijf ik op zoek naar de plek waar ik moet wezen. Werken voor geld is daarbij vanzelfsprekend maar zodra dit ten kosten gaat van daar waar je voor werk gaat er iets mis. Waarom zou ik nog tijd en energie steken in een plek waar ik sowieso alleen gewenst ben voor het eigenbelang van een ander en dubbelzinnige motieven. Waarom zou ik me moeten verantwoorden voor als ik de verantwoordelijkheid van een ander eens niet neem en alles in het honderd lijkt te lopen.

Sinds vandaag weet ik het zeker, het is klaar, het is over. Het twijgje is gebroken en iets verderop groeit een boom. Ik kijk uit over de horizon en zie alleen nog maar nieuwe wegen die ik kan bewandelen. Het volgende obstakel is enkel een kwestie van keus en lef. Stappen voor plannen worden gezet, procedures voor zekerheid worden gevolgd en de wandeling naar de vruchtbare grond aan de horizon is begonnen.

Nu alleen nog ff tot de 29ste doen alsof :-P