Un Long Dimanche De Fiancailles

Zoals aangekondigd ben ik wederom getuige geweest van een bijna meesterlijk stukje film. 'Un Long Dimanche De Fiancailles' was zeer overduidelijk een product van de hand van Jean-Pierre Jeunet. In eerste instantie ergerde mij dit halverwege de film een beetje omdat dezelfde opbouw en ingrediënten werden gebruikt als in Amelie. In het tweede deel (na de pauze) kwam ik er echter achter dat dat helemaal zo erg niet was. Het is een formule die erg goed lijkt te werken voor de man omdat de climax van het verhaal wederom diep ontroerend was en mij een waanzinnige cocktail aan emoties bezorgde.

Het was echter een film die ik niet alleen had moeten kijken. Het was een film die in gelijkgezind gezelschap na afloop op zijn minst een een diepe blik in elkanders ogen waard was geweest. Het zelfde als van die momenten die het minst prettig zijn aan een vakantie alleen. Het missen van het kunnen delen van wat je op een speciaal moment voelt als je iets ziet, proef, hoort of gewoon weg ervaart. Mooie dingen moet je gewoon kunnen delen! Een dagboek voldoet hier maar ten delen aan en zal pas de emoties overbrengen als een dierbare het kan en wil lezen.

Voornemen is dus om 'A Very Long Engagement' deel uit te laten maken van mijn definitieve film collectie. Dit alleen al om in een betere atmosfeer er nog eens beter van te kunnen gaan (na)genieten. De anticlimax van dat de lampen meteen aan gingen bij het zien van de aftiteling brak de voldoening van het langzaam opgebouwde plot tamelijk abrupt af.