Oogst van het onvermijdelijke

voor dat het weekend dan werkelijk definitief is nog even een kort stukje over de dag van vandaag in loon dienst. Mijn voornemen geen verantwoordelijkheid meer te nemen werkt. Werkt in ieder geval op het niveau dat ik het voor mij zelf kan rechtvaardigen te lang een privé gesprek op een werk telefoon te voeren terwijl mijn collega's zwoegen voor loon. Ik dingen doe die ik leuk vind en voor de rest alleen adviseer over hoe iets zou moeten of zou kunnen zijn gebeurt.

Vandaag was mijn persoon weer even aan de orde in de hogere regionen van de organisatie. 29 november is wel erg snel galmde in het 'Grand Café'. Iets waar ze dus niet over hebben nagedacht en naderhand een beetje van zijn geschrokken. Ik voorzag dit eigenlijk meteen al na het eerste bizarre gesprek en lijkt nu tot uitkomst te komen. Uit financieel oogpunt kan me geen verlenging worden aangeboden, iets dat ik wel snap. Toch zijn mijn diensten nog wel gewenst dan wel niet vereist.

Ik heb naderhand erg hard stiekem in een hoekje moeten lachen om de kronkels die ze nu maken. Het charismatische gezag (waar ik een beetje van walgde) is nu weg. Door middel van sympathie word er gesuggereerd dat ik MAG blijven werken maar dan, zoals de andere, op flexibele basis. Op de opmerking dat ze mij maar een voorstel moeten doen word paniekerig gereageerd. Ik zeg niets toe en beslis voorlopig nog minder. De oogst van dit alles is in iedergeval zelfvertouwen.

Maar bovenstaande in combinatie met dat ik gisteren een erg goed gesprek had en later aan mocht sluiten bij een erg gezellig gezelschap heeft als resultaat dat ik in ieder geval depressief loos het weekeind kan vieren. Één enkel verplicht nummertje en verder lekkere weersvooruitzichten en keuze uit wat te gaan doen. Denk dat het in ieder geval iets gaat worden met dansen en genieten.

Have a nice weekend ;-)