Richting...?

De dagen vliegen voorbij en ik heb het gevoel dat ik meer deed toen ik de paar weken staats slaaf was. Om deze reden zijn leuke blogjes over stomiteiten of buitengewone belevenissen erg schaars de afgelopen paar dagen. Een nominatie voor de Dutchbloggies kan ik dus wel schudden.

Om toch nog wat persoonlijks mede te delen kan ik zeggen dat voor het eerst in lange tijd het gevoel heb niet op mijn plek te zijn. Dit niet alleen mbt het eeuwige werk maar ook ten opzichte van de beweging die mijn bestaan aan het krijgen is. Ook al is de omgang nu meer met leeftijdsgenoten merk ik toch dat ik of er al gedeeltelijk ben geweest waar zij zich nu bewinden of dat dit een plek is waar ik tzt eens terecht moet gaan komen. In alle twee de gevallen is het in ieder geval een beweging waar ik niet in mee wil doen. Ik voel weerstand, voel twijfel maar heb de wind in mijn rug. Ergens moet ik mijzelf dus weer terugvinden. Mijzelf vinden waar ik bijna een jaar geleden ook was, self centered en on top of my world.

...
Oh, there ain't no love, no Montagues or Capulets
Are just banging tunes and DJ sets and...
Dirty dancefloors, and dreams of naughtiness!
...
(Arctic Monkeys - I Bet You Look Good On The Dancefloor)

Lees voer: Olie

Zomaar een artikel waar ik perongeluk tegenaan liep en aanraad eens te lezen.

WORSE THAN FOSSIL FUEL

Have fun ;-)

Ziek van werken

De week is doormidden, een typische opmerking die ik vandaag ook meerdere malen heb moeten horen. De collega's zijn zeker wel gezellig maar inhoud in een gesprek is wel iets dat ik verschrikkelijk mis. Het enigste wat ik hoor zijn gesprekken die gaan over zaken als ziektenkoste verzekeringen en arbeidsvoorwaarde. Over dat laatste kan ik inmiddels mee praten. De werkplek is namelijk verschrikkelijk. Droge ogen aan het eind van een werkdag, verschrikkelijke geïrriteerde hoofdhuid zijn de resultaten van een belachelijke droge atmosfeer. Overal staan lucht bevochtig apparaten en barometers. Naast dit feit lijkt de tocht op de afdeling onophoudelijk wat resulteert in het feit dat ik het buiten in het rookhol warmer heb als op mijn werkplek. Dit heeft op zijn beurt weer het gevolg dat ik binnen 3 dagen snotter en weer eigenaar ben geworden van een onophoudelijke kriebel in mijn keel. Bah, ik ben letterlijk ziek van het werken!

Verder zijn er gelukkig ook positieve kanten aan weer aan de slag zijn. Ik lijk zowaar weer een beetje ritme te hebben en kom er langzamerhand achter dat ik wat kan doen met mijn avonden, koken bijvoorbeeld. Eerst ff lekker gezellig naar de supermarkt vanuit het station en daarna kokkerellen thuis :-) Volgende week maar eens gaan proberen of ik vanuit mijn werk via de sportschool naar de supermarkt kan en daarna naar huis :-P

Omg!

De dag van vandaag begon met een mooie rode zonopgang. De vrieskou bewoog me extra snel naar mijn eind bestemming, een nieuwe carrière. Aangekomen trof ik een half leeg kantoor waar het debiteuren crediteuren gehalte behoorlijk aanwezig was. Mensen achter hun pc, zwijgend druk bezig met de hun werkzaamheden en met een zekere regelmaat even in dialoog gingen met een collega over een één of ander nutteloos onderwerp zoals het weer of vertraagde treinen. Ik was het geloof ik even vergeten hoe werken op een kantoor was. Saai dus :-S

Ik bedoel, debiteuren crediteuren was ook alleen maar leuk op tv en als het dan toch in real life moet heb ik de pech dat juffrouw Jannie nergens was te bekennen. Het werk leek even ingewikkeld maar met een portie gezond verstand was het eigenlijk al snel routine en ben ik na dag 1 eigenlijk al wel toe aan meer verantwoordelijkheid of diepgang in mijn werk.

Maar de werkdag eindigde rond 5PM waarna ik in een sprint naar het station snelde. Vanuit de trein keek ik naar het contrast van zwarte bomen tegen een rode ondergaande zon en herhaalde onophoudelijk in mij zelf de woorden:

"Ohh My God!"

Life is so boring

Soms heb je het gevoel sommige dingen al eens gedaan te hebben. De leeftijd heeft je dan het geschenk gegeven van ervaring. Ervaring is de banale dingen in het leven. Als ik er dan zo in derde persoon naar kijk zie ik dat bepaalde zaken in het leven gewoonweg noodzakelijk zijn, vanzelfsprekend of beter gezegd van belang om verder normaal te kunnen functioneren. Functioneren... Iedereen heeft functie nodig maar als je de functie die je vervuld iets is waar je al goed in bent of zeker van bent dat je er snel op uitgekeken raakt door de herhaling en de ambacht die je er inmiddels in hebt verkregen, wat dan?

Solliciteren op een functie die je zeker beheerst is leuk, makkelijk en heel erg goed voor je zelfvertrouwen. Maar wat als je na 10 minuten al weet dat je in ieder geval bent aangenomen voor twee banen en vermoedelijk vast zit voor een jaar in iets waar je eigenlijk al genoeg van hebt? Functie is belangrijk maar bevestigd, als je wat ouder begint te worden, dat dat wat je ernaast doet er veel meer toe doet.

Aankomende maandag begint voor mij weer een episode van het gewone leven. Een leven die me nu al doet herinneren aan een andere periode van mijn leven. Een hoofdstuk waarvan ik me afvraag of ik deze eigenlijk wel over wil doen. Tegelijkertijd kan het me misschien eindelijk de mogelijkheid geven eens wat concreter bezig te zijn met de zaken die er wel toe doen of komt er een motivatie uit voort eens iets heel anders te gaan doen met mijn leven.

Voor nu geniet ik nog even van mijn laatste vrije dagen en ga ik aankomend weekeind maar weer eens lekker knallen waarna ik proefondervindelijk ga vaststellen wat mijn volgende stap gaat worden op de weg naar het onvermijdelijke ;-)

Typo

Whuahahaha, soms heb je van die momenten dat je een kleine type fout maakt of dat je perongeluk te vroeg op enter drukt dat je op een site terecht komt waar het bestaan nooit van had vermoed. Zo overkwam mij het dat ik na de letters 'U' en 'I' ik perongeluk op enter drukte en zo in plaats van www.uitzendinghemist.nl op de site www.ui.nl terecht kwam. Er is dus kennelijk een organisatie die zich bezig houd met alles wat je met ui achtige producten kunt doen enzo. Naast het feit dat de site ook van best hoge kwaliteit is staan er ook nog zowaar nuttige dingen op :-) Dus, check it out :-D

www.ui.nl

Ditjes en datjes

Op het moment is mijn bestaan niet heel erg interessant. Zo is deze week naast een paar hele banale hoogtepunten best wel saai. Culinair ben ik wel goed bezig geweest. 2 dagen lang heeft mijn appartement bijvoorbeeld naar uien geroken. Hutspot is namelijk mijn favoriete stamppot maar dan moet hij wel vers zijn. Geen kant en klaar verpakking waar de ui enkel en alleen een soort van glazig smaakloos ingrediënt is geworden. Vier uien en 3 winterpenen in mootjes gehakt dus. Het resultaat was, zoals verwacht, verbluffend lekker. Met name doordat ik kort geleden van mijn zus lief een potje kaneel heb gekregen. Dit kruid, met mate, over de verse worst in combinatie met het mee bakken van een paar stukjes spek deden mijn smaak pupillen heerlijk tintelen bij het voorbereiden van de vertering.

Verder heb ik mijzelf schuldig gemaakt aan het downloaden van de nieuwe grote Hollywood hit King Kong. Daarover kan ik alleen maar zeggen dat het het dieptepunt is van de film industrie uit het befaamde plaatsje. De Computer Generated Images (CGI) waren verbluffend mooi, te mooi. De geanimeerde figuren waren realistischer dan de acteurs die er naast stonden. Zo was er een zonsondergang waar heel duidelijk zichtbaar was dat King Kong er naar keek maar de damsel in distress keek naar een oranje studio lamp. Verder was het geloof ik nodig alles 10 keer te herhalen. Bijvoorbeeld een romantische scène tussen de aap en de jonge maagd die elke keer weer opnieuw abrupt werd doorbroken door een dino dan wel niet door tank geschut. De film was, op een verknipte manier, eigenlijk een auto biografische film over de regisseur van dezelfde film. Zo dwangmatig laten zien hoe goed en mooi het wel niet gemaakt is dat de essentie ervan alleen al door verveling compleet vervaagde. Ik bedoel een film met zo'n duidelijke verhaal lijn heeft geen 3 uur nodig zich te laten vertellen. Als je alleen al de oog contact scènes eruit zou knippen was de film zeker één heel uur korter geworden. Kort samen gevat heeft ergens iemand te veel zijn best willen doen en is daarbij de essentie van een goed verhaal vergeten.
Als je werkelijk niets beters te doen hebt zou je hem kunnen kijken maar in de 3 uur dat de film duurde kan je beter gewoon het boek lezen.

Verder voor deze week en voor een meisje dat ik eens heb mogen ontmoeten (Jessy) de volgende mooie woorden: Lenny Kravitz - Again.

7 dagen 2006

Het is al weer zondag, 7 dagen geleden was de eerste dag van 2006. De afgelopen week was eigenlijk een best vruchtbare waarover ik heb verzuimt het een en ander te vertellen. Zo heb ik inmiddels, op een laagje lak na, mijn bed zo goed als voltooit. Er hangt een gordijn, er is een afscheiding voor een eventuele kleren kast en nachtkastje loopt in het verlengde van mijn bar. Op zich allemaal niet heel erg spraakmakend maar als je maar lang genoeg naar iets kijkt valt het niet meer op dat het er is. Zo kan een stapel rommel volstrekt aan het oog worden ontnomen omdat het er gewoon altijd al lag. Nu dus niet meer. Een mooi, door mijn mams, gemaakt gordijn heeft mijn kamer een opgeruimde indruk gegeven (thanks mom).

Verder heb ik mijzelf verrijkt met weer een heerlijk verhaal van Arthur Japin. Deze schrijver heeft me tot het eind van zijn boek - 'De zwarte met het witte hart' - ondraaglijk lang weten te boeien met een plot dat niet meer dan 3 regels tekst was. Toch was het de moeite helemaal waard om 400 bladzijden voor om te slaan. Het eerste wat ik me voor nam, en heb gedaan, toen ik het boek dicht sloeg was dat ik een nieuw verhaal van hem in mijn bezit wou krijgen. Het is 'De droom van de leeuw' geworden die ik open ga slaan zodra ik 'De celestijnse belofte' terug ga zetten in mijn boekenkast.
Ik heb zo het vermoeden dat ik weer in een boekenwurm periode zit. Even iets minder knallen en meer mijn brein vervuilen met geromantiseerde verhalen.

Hoogtepunt van deze week was toch eigenlijk wel de input verkregen door de film 'Paradise now' in combinatie met de discussie die daarna volgde. Lekker een moeilijk onoplosbaar probleem met genoeg meningen die zorgde voor geestelijke verruiming over het onderwerp en een beter kijk op soort gelijke conflicten gaf. Discussies zijn gewoon geweldig ;-)

Paradise now

Op het ene moment had ik niets te vertellen (zie vorig logje) en het andere moment zit mijn hoofd weer helemaal vol met de meest uiteenlopende blog stukjes. Zo was ik gisteren de toeschouwer van een meesterlijke maar met name indrukwekkende film, 'Paradise now' die gisteren haar debuut in het filmhuis te Deventer maakte.

Met een vriendin was ik dus getuige van een indrukwekkende film over de voortdurende en het zelf voedende conflict tussen Israël en Palestina die boven verwachting het Dick Maas gehalte, die de Nederlandse film industrie toch een behoorlijke tijd heeft achtervolgd, was ontgroeid. Diegene waarmee ik de bewegende beelden ben gaan kijken heeft zelf de andere kant 5 jaar lang mee gemaakt. Zij woonde in een kibboets en was bekend met de eeuwige dreiging die de Palestijnen voor hun bestaan daar waren. Dit veroorzaakte, zoals gehoopt, na afloop van de film onder het genot van een biertje een heerlijke moeilijke politieke discussie waar ik mijzelf uiteindelijk heb verrijkt met een beter beeld van het hele conflict. Zij begreep bijvoorbeeld de motieven van de zelfmoordende Palestijn niet. Ik ook niet helemaal maar na het zien van de interpretatie van de Nederlands-Palestijnse filmmaker Hany Abu-Assad wel veel meer als voorheen. De beste vergelijking die ik in de discussies heb gemaakt over de motieven van de Palestijn genaamd Saïd was dat hij uit wanhoop alles over had voor zijn volk en zijn land. Net zoals een moeder haar leven in zou ruilen voor bijvoorbeeld haar zieke kind.
Wat in de film heel prominent was neer gezet was dat de hoofdrol spelers in een uitzichtloze situatie zaten, dat zij gevoelsmatig in hun eigen land gevangen zaten en door de Israëliërs elke mogelijkheid van een normaal bestaan niet was gegund. Hoe dan ook moest er wat gebeuren en omdat middelen schaars zijn en kennis niet toereikend voor diplomatiek leek de enigste manier om bij te dragen in de strijd voor vrijheid het opofferen van wat ze in ieder geval hadden, zich zelf. Naast dat er natuurlijk de nodige religieuze indoctrinatie was leek dit toch secundair te zijn voor het uiteindelijke motief het daadwerkelijk uitvoeren van de terreur.

Het was een erg mooie film waar met name veel aandacht aan de hoofdrolspelers was besteed. Zo merkte mijn vriendin op er geen woord Hebreeuws of Jiddisch gesproken was in de film ondanks dat een gedeelte wel degelijk zich afspeelde in Israël. Het ging enkel en alleen om de wereld van de twee moedige martelaars. Hun uitzichtloze leven voor dat ze wisten dat ze het gingen doen, de voorbereiding van hun daad en de spanning van de uiteindelijke uitvoering waren fantastisch en op een speelfilm manier erg realistisch neer gezet. Het had zelfs een vleugje romantiek die subtiel mee speelde in de twijfel over wat ze aan het doen waren. Pas aan het eind van de film begreep ik de titel ook pas.

Het was een echte speelfilm waar Hany Abu-Assad het voor elkaar heeft gekregen een heel actueel en beladen onderwerp zo neer te zetten dat het ook voor een leek niets meer of minder is dan een film en voor diegene die er over na wil denken daarin meer dan genoeg vrijheid heeft gekregen. Het liet een andere kant van een verhaal zien waar overtuigen van hun gelijk niet aan de orde was. Kortweg entertaining maar zeker ook horizon verruimend, ZIEN!

Geen nieuws, goed nieuws

Het is er dan eindelijk van gekomen. Mijn legacy vereist mijn expertise. wel een beetje jammer dat ik daarvoor wakker ben gebeld maar tegelijkertijd weer een goede reden om mijn bed voor uit te komen. Ik heb dan wel niet niet opgenomen en zit me zwaar af te vragen wat ik er mee aan moet maar wakker was ik in ieder geval. Best wel een paradox, aan de ene kant mis ik de interactie met mensen maar aan de andere kant zit mijn trots me dwars.

Het is in ieder geval al weer woensdag en ik merk met name dat ik in een denk patroon zit. Een denk fase die zoekt naar ritme. Mijn ritme voor vandaag is in ieder geval verder gaan al het huishoudelijke af te maken en me dan te gaan storten op een paar administratieve zaken waarna ik mijn energie in iets creatiefs ga stoppen. Ergens wil ik ook nog een boek uitlezen en gaan beginnen aan een nieuwe (De Celestijnse Belofte). Verder moet ik ook nog ff shoppen maar ik denk dat dat iets gaat worden voor morgen. Een dagje de stad in waar ik mijn netwerk warm ga houden en wellicht een leuke lunch afspraak heb.

Nog ff een espresso en dan gaan we de dag maar eens voort zetten ;-)

2006

Gelukkig nieuw jaar, happy new year, nouvelle année heureuse, glückliches neues Jahr, nuovo anno felice, Feliz Año Nuevo.

Ik kan me nog goed herinneren hoe 367 dagen geleden ik als vreemde eend was bij een nieuwjaars feestje. Vanaf dat punt gemeten is het eigenlijk alleen maar beter met me gegaan. 2004 en de jaren daarvoor kan ik kort samen vatten met de woorden dat ik me wat verdwaald gevoelt heb. 2005 was een jaar waar ik er al snel achter kwam dat mijn motto voor dat jaar DOEN zou zijn. Het doen van van alles heeft geresulteerd in dat ik met kerst ik mijzelf bijvoorbeeld gelukkig voelde door alleen al een paar kerstkaarten die ik heb mogen krijgen van mensen die mij dierbaar zijn geworden. Geresulteerd in dat ik mensen om me heen heb verzameld die lief, echt, en eerlijk zijn. Ook was het het jaar waar ik mijn zelfvertrouwen heb zien groeien en krimpen en weer heb zien groeien. Waar ik er achter kwam nog in staat te zijn bepaalde emoties te voelen en deze ook los kon laten. Een jaar waar onnozele stomme actie voor banale dilemma's zorgde en een jaar waar expressie door dans, kunst en woord opnieuw zijn ontdekt. Vorig jaar was erg goed voor mij en is een nieuwe norm voor jaren die gaan komen.

De jaarwisseling was ook super. Een paar mensen die zeker door mijn daden die avond hun karakter zo mooi hebben laten zien. en waarvan ik zo blij ben dat ze mijn weg hebben gekruist. Samen in mijn appartement gefeest waar het zijn van jezelf word gerespecteerd, waar de rust en gastvrijheid die ik erin nastreef als vanzelfsprekend werd aangenomen.
Helaas moet ik wel toe geven de helft van het feest te hebben gemist. Of het nu kwam door de 'Black Russian's' (aanrader by the way) of de 5 verschillende smaken champagne weet ik niet maar rond 2:30 uur was ik weg, nam ik geen deel meer aan de feest vreugde en heb ik de bitter garnituur gemist. Dat wat me van de feest vreugde is bij gebleven is in ieder geval dat iedereen zich vermaakte. Verder wat rare flarden en confronterende foto's van mensen en mijzelf die ik kennelijk ergens ben tegen gekomen op de brink.

1 januarie waren we al weer vroeg wakker. Ik maakte een ontbijt voor mijn visite en zetten diverse potten thee om de nadorst te lessen. De rest van de ochtend met name veel gelachen en nagepraat over de geslaagde avond. Ergens in de middag arriveerde een opgedrongen schoonmaakploeg (dankjewel meiden ;-)) mijn appartement en stelde één van hen voor mijn verre gast even naar huis te brengen. Lange rit, Macdonald, koffie en weer een lange rit naar huis om ergens rond 21:00 in de gelegenheid te zijn nog wat mensen te bellen en mijn gezicht te laten zien bij mijn oude thuis.

Dankjewel voor een fantastisch jaar!

Edit:
Voor een iets completer verhaal verwijs ik naar de interpretatie van Sara ;-)