Paradise now

Op het ene moment had ik niets te vertellen (zie vorig logje) en het andere moment zit mijn hoofd weer helemaal vol met de meest uiteenlopende blog stukjes. Zo was ik gisteren de toeschouwer van een meesterlijke maar met name indrukwekkende film, 'Paradise now' die gisteren haar debuut in het filmhuis te Deventer maakte.

Met een vriendin was ik dus getuige van een indrukwekkende film over de voortdurende en het zelf voedende conflict tussen Israël en Palestina die boven verwachting het Dick Maas gehalte, die de Nederlandse film industrie toch een behoorlijke tijd heeft achtervolgd, was ontgroeid. Diegene waarmee ik de bewegende beelden ben gaan kijken heeft zelf de andere kant 5 jaar lang mee gemaakt. Zij woonde in een kibboets en was bekend met de eeuwige dreiging die de Palestijnen voor hun bestaan daar waren. Dit veroorzaakte, zoals gehoopt, na afloop van de film onder het genot van een biertje een heerlijke moeilijke politieke discussie waar ik mijzelf uiteindelijk heb verrijkt met een beter beeld van het hele conflict. Zij begreep bijvoorbeeld de motieven van de zelfmoordende Palestijn niet. Ik ook niet helemaal maar na het zien van de interpretatie van de Nederlands-Palestijnse filmmaker Hany Abu-Assad wel veel meer als voorheen. De beste vergelijking die ik in de discussies heb gemaakt over de motieven van de Palestijn genaamd Saïd was dat hij uit wanhoop alles over had voor zijn volk en zijn land. Net zoals een moeder haar leven in zou ruilen voor bijvoorbeeld haar zieke kind.
Wat in de film heel prominent was neer gezet was dat de hoofdrol spelers in een uitzichtloze situatie zaten, dat zij gevoelsmatig in hun eigen land gevangen zaten en door de Israëliërs elke mogelijkheid van een normaal bestaan niet was gegund. Hoe dan ook moest er wat gebeuren en omdat middelen schaars zijn en kennis niet toereikend voor diplomatiek leek de enigste manier om bij te dragen in de strijd voor vrijheid het opofferen van wat ze in ieder geval hadden, zich zelf. Naast dat er natuurlijk de nodige religieuze indoctrinatie was leek dit toch secundair te zijn voor het uiteindelijke motief het daadwerkelijk uitvoeren van de terreur.

Het was een erg mooie film waar met name veel aandacht aan de hoofdrolspelers was besteed. Zo merkte mijn vriendin op er geen woord Hebreeuws of Jiddisch gesproken was in de film ondanks dat een gedeelte wel degelijk zich afspeelde in Israël. Het ging enkel en alleen om de wereld van de twee moedige martelaars. Hun uitzichtloze leven voor dat ze wisten dat ze het gingen doen, de voorbereiding van hun daad en de spanning van de uiteindelijke uitvoering waren fantastisch en op een speelfilm manier erg realistisch neer gezet. Het had zelfs een vleugje romantiek die subtiel mee speelde in de twijfel over wat ze aan het doen waren. Pas aan het eind van de film begreep ik de titel ook pas.

Het was een echte speelfilm waar Hany Abu-Assad het voor elkaar heeft gekregen een heel actueel en beladen onderwerp zo neer te zetten dat het ook voor een leek niets meer of minder is dan een film en voor diegene die er over na wil denken daarin meer dan genoeg vrijheid heeft gekregen. Het liet een andere kant van een verhaal zien waar overtuigen van hun gelijk niet aan de orde was. Kortweg entertaining maar zeker ook horizon verruimend, ZIEN!